Gisteren Pauw en Witteman gemist? Hierbij dan het fragment over dit onderwerp

Stereotypen van de geslachten
Hanneke heeft een heel sterk punt, wanneer ze zegt (3:40 min)  dat de media eigenlijk een oud beeld van seks weergeven, of eigenlijk moet ik zeggen; de stereotypen van zowel man als vrouw. Ik zeg vaak dat de media onze maatschappij reflecteren en vergroten daarbij onze ideeën en idealen uit. Deze stereotypering houdt de volgende ideaalbeelden in. Het ideaalbeeld van de vrouw gaat voornamelijk over (uiterlijke) schoonheid, de verwachting van sensitiviteit en de waarde dat de vrouw beschermd en verzorgd hoort te worden (meestal door een man) en geen kans krijgt om mee te doen met de “boze buitenwereld”. In dit ideaalbeeld lag de oorsprong van de vrouwenemancipatie en de feministische beweging waar mevrouw Felten vast ook bij gerekend kan worden.
Voor de man geldt er een ander ideaalbeeld. Deze bestaat uit de ideeën dat de man “cool“, “stoer” en “hard” moet zijn, dat het geen gevoelens voor verdriet, angst en pijn mag uiten, moet hij een fascinatie voor geweld hebben, moet hij overheersen over anderen (waaronder zijn vrouw), macht en status verwerven en moet vooral “stoer” zijn (je mag geen “mietje” of een “watje” zijn). Dr. W. Pollak schreef een treffend boek over deze stereotypen genaamd: “De jongenscode“.
Zien wij nu een overeenkomt tussen deze conservatieve ideaalbeelden van man en vrouw en de discussie bij Pauw en Witteman? Ik wel. Namelijk dat er vrijwel alleen maar aandacht uitgaat naar het ideaalbeeld van de vrouw. De man en het bijbehorende ideaalbeeld bleven compleet buiten beschouwing.

De sensitieve man
Hooglerares en psychologe Elaine N Aron heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar de sensitiviteit van de mens (en andere dieren) en het verband daarmee met zijn of haar (sociaal) gedrag. (als je hier meer over wilt weten, raad ik je aan haar boeken te lezen.) Dr Aron geeft in een van haar boeken (the High Sensitive Person in Love) aan dat het ideaalbeeld van de vrouw grote valkuilen met zich meebrengt voor de vrouwen, zoals de kans veel te snel en te vroeg in een slecht huwelijk te raken zodat er voor haar wordt gezorgd door een man. Echter geeft ze ook aan dat het ideaalbeeld voor de man wel eens veel moeilijker en schadelijker kan zijn voor mannen die daar niet aan kunnen voldoen. De (hoog) sensitieve man met een rijk gevoelsleven is hier een goed voorbeeld van. Deze mannen die gedwongen worden hun sterke gevoelens te onderdrukken, moeten net zo “stoer” zijn als het ideaalbeeld die oa door de media worden geprojecteerd. Terwijl wij ons enkel zo druk maken (bij oa Pauw en Witteman) om hoe de vrouw door de media word geprojecteerd of om een tepel die in beeld komt voor 0,4 seconden, lijden over de hele wereld een groot aantal mannen in stilte onder het conservatieve ideaalbeeld van de man die vergroot geprojecteerd wordt door de media. Waarom wij het nooit hebben over hoe de man geprojecteerd wordt  door de media is voor mij een groot raadsel.

Mannenemancipatie
Ook de auteur Ted Zeff omschrijft in zijn boek “Overlevingsgids voor hoogsensitieve personen” welke waarden wij hebben bij sensitiviteit en hoe het ideaalbeeld hierover uit de maatschappij (die vervolgens uitvergroot geprojecteerd wordt door de media) juist voor mannen heel schadelijk kan zijn.
Het lijkt er op dat er zoveel aandacht naar het vrouwelijk ideaalbeeld gaat vanwege de vrouwenemancipatie en de nog steeds heersende opvatting dat vrouwen beschermd moeten worden, dus ook voor dit probleem. Erg jammer dat het hier enkel bij blijft. Het zou nuttig zijn wanneer er een mannenemancipatie zou plaats vinden in de maatschappij. De enkele voorzichtige verschuivingen dat mannen wel hun emoties mogen tonen worden vaak niet serieus of enigszins met een knipoog gebracht en worden er labels als “metroseksueel” of “homoseksueel” aan gegeven. Er jammer, want daar heeft het niks mee te maken.
In de media zien we de vrouw en de man geprojecteerd worden met “borsten en spieren”. Om de borsten maken wij ons nu erg druk, om de spieren nog niet. Wij geven wel de media de schuld als een jongevrouw onzeker bij een plastische chirurg zit voor een borstvergroting, maar amper wanneer een jongeman bij de sportschool aan het pompen is om maar zoveel mogelijk te lijken op al die mannelijke modellen in de media. Nee, dan vinden wij hem hoogstens een narcist, maar wijzen wij amper naar de media. Zo ook in de discussie bij Pauw en Witteman. De man en de mannelijke ideaalbeeld geprojecteerd door de media bleven buiten beschouwing. Sterker nog.. er zijn ook mensen die het aanleren en aanmoedigen van het mannelijk ideaalbeeld bij jongens juist willen stimuleren. Alleen vanwege het feit dat het “goed zou zijn” voor de ontwikkeling van jongens. (sorry docent Blogmania, ik kan me hier totaal niet in vinden)

Helaas. Hoewel Hanneke Felten een goed punt heeft over de beeldvorming van jongeren door de uitvergrote oude conservatieve waarden in de media, doet ze de redactie van Pauw en Witteman de helft van de jongeren (de jongens) te kort door zo’n sterke feministische eenzijdige standpunt in te nemen in het programma naar voren te laten komen.  Ik hoop dat onder andere ook de overheid (zoals het Ministerie OCW) dit inziet en het thema niet zo eenzijdig belicht laat zoals gisteren bij Pauw en Witteman het geval was. Misschien is het dan toch eens tijd voor een mannenemancipatie. Maar of dat zo snel mogelijk is in een maatschappij die zo sterk nog gedomineerd wordt door het mannelijk ideaalbeeld (met nadruk op het ideaalbeeld en niet de mannen) is maar de vraag. Immers, nog steeds hoor je nog zo vaak: Als je als vrouw fulltime wilt werken, ben je een slechte moeder en als je als man deeltijd wilt werken ben je niet ambitieus genoeg en een watje.

Ik zou alsnog graag willen weten hoe Hanneke Felten denkt over het mannelijke ideaalbeeld in de media en de mogelijke gevolgen daarvan (voor zowel mannen als vrouwen).

Ondertussen heeft Hanneke Felten haar reactie gegeven in de onderstaande berichten. Een mooi voorbeeld hoe snel dat tegenwoordig kan gaan met de hedendaagse (sociale) media. In dialoog en discussie gaan met iemand die je op tv hebt zien spreken is nog nooit zo laagdrempelig en makkelijk geweest.