Als  ik de kalender van de NHL mag geloven dan is vandaag officieel de voorjaarsvakantie begonnen. Toch weerhoudt me dat niet om nog wat te gaan bloggen en te werken aan een aantal dingen. Maar nu eerst eens een verhaal die me over een aantal dingen aan het denken heeft gezet. Even wat gedachtes over het volgende.

Afgelopen week was ik in gesprek met de projectleider van een mediaeducatie traject op een middelbare school waar ik nu mee samenwerk. Laten we hem even “meneer H” noemen.  Terwijl wij enkele ideeën doornamen voor hun traject op online gebied vertelde meneer H hoe een van zijn leerlingen hem “gepimpt” had op Hyves. Meneer H is zelf geen Hyves gebruiker (al hoewel vrijwel iedereen in zijn klassen wel), maar opeens was hij toch te vinden op dit sociaal netwerk. Een van zijn leerlingen had een pagina over hem aangemaakt en gevuld met informatie, foto’s en meer van deze leraar en het was open te bezoeken voor iedere bezoeker. Een van zijn andere leerlingen had hem verteld: “U komt er nog goed vanaf meneer,… u moest eens weten wat er soms over andere leraren wordt gezegd en gedaan op Hyves“. De betreffende pagina is ondertussen verwijderd van Hyves en de betreffende leerling wordt op zijn fouten en verantwoordelijkheid aangesproken. Toch zette het mij wat aan het denken…

Eigenaardig vond ik het. Waarom zou een leerling de behoefte hebben om zijn leraar zo te profileren? Was de leraar vervelend? Meneer H vertelde dat hij wel goed met de jongen kon opschieten, dus toch vond ik het een apart verhaal, ook aangezien er niet echt schokkende zaken verteld werden over de leraar op de Hyve. Was het “stoerdoenerij” of een poging om te treiteren? Digitaal pesten blijft dus niet enkel beperkt tot medeleerlingen? En hoe kunnen docenten zich hier tegen verdedigen dat hun digitale identiteit door leerlingen wordt vormgegeven? En als leraren wel actief zijn in sociaal netwerken, hoe moeten ze dan omgaan in die omgevingen met leerlingen? We hebben het al eerder over de site beoordeelmijnleraar gehad, maar dit vind ik wel een ander verhaal. 

Het blijkt dan wel weer hoe groot de impact van de virtuele wereld en digitale identiteit kan zijn op het dagelijkse en fysieke leven, ook al doe je er aan mee of niet. Iemand anders kan voor jou je digitale identiteit bepalen als je zelf er geen invloed op uit oefent. Leraren die veel te maken hebben met de jeugdigen die actief zijn in deze virtuele werelden en netwerken, kunnen hier wel eens extra kwetsbaar voor zijn. De virtuele wereld is de schoolplein van vroeger waar leerlingen hun genoegen en ook hun ongenoegen uiten over hun leraren. Fysieke grenzen als muren en hekken zijn er niet meer en bepaalde zaken zijn makkelijker terug te vinden. Waarschijnlijk komt hier ook de “angst” vandaan voor sites als beoordeelmijnleraar.nl

Toch vraag ik me ook af of leerlingen die zulke dingen doen werkelijk weten waar ze mee bezig zijn en welke consequenties het kan hebben voor anderen en voor hun zelf. Het geeft voor de virtuele wereld een hele andere invulling over “mediawijsheid” dan de audiovisuele media. Voor meneer H en mij was het op dat moment dan ook stimulans om deze vormen en invulling van mediawijsheid te onderzoeken en te integreren in hun mediaeducatie traject. Een passend en direct antwoord over hoe een school als hun moet omgaan met dergelijke zaken als de nep-profiel op Hyves, had ik op dat moment niet klaar liggen. Het is wel wederom waar media en onderwijs en pedagogiek bij elkaar komt, dus misschien eens de moeite waard om het ter discussie te stellen bij mijn medestudenten. 

Maar hoe zit het elders? Heb jij ook ervaring met een dergelijke zaak of identiteitsdiefstal of wil je er iets over kwijt? Dat het ook anders kan, ben ik me goed van bewust, maar het lijkt dat dergelijke verhalen mij steeds meer bereiken.

Ik heb in ieder geval al mijn naam geclaimd bij Facebook waar ik nog niet bij aangesloten zat…maar met al die netwerken.. waar leg je voor jezelf dan een grens?