Het is ondertussen alweer ruim 2 a 3 weken geleden dat ik mijn handtekening mocht zetten op een stukje papier dat vertelt dat ik naast de titel Bachelor of Multimedia nu ook de titel Master of Education mag voeren. Op 26 Augustus hebben de eerste lichting studenten hun Master diploma pedagogiek met als [...]]]>

Het is ondertussen alweer ruim 2 a 3 weken geleden dat ik mijn handtekening mocht zetten op een stukje papier dat vertelt dat ik naast de titel Bachelor of Multimedia nu ook de titel Master of Education mag voeren. Op 26 Augustus hebben de eerste lichting studenten hun Master diploma pedagogiek met als profiel Mediapedagogiek mogen ontvangen. Een verslagje van deze avond valt hier te vinden, door mijn (oud)docent Bertrand. Een profiel waarbij zowel studenten met een media- als een pedagogische vooropleiding toegang tot hebben. Gecombineerd vertellen mijn bachelor en master diploma’s waar ik mij tijdens mijn studie op heb gericht, namelijk het snijvlak met communicatie en media met opvoeding, onderwijs en ontwikkeling van kinderen, jeugd en ook wel beetje de volwassenen (want zeg nou zelf.. wij volwassenen hebben op dit gebied ook nog veel te leren ). Maar wat nu? Waar ben ik nu mee bezig en wat wil ik nu eigenlijk?

En nu?
Op dit moment ben ik dan ook op zoek naar een baan in dit veld. Ik zou graag mijn bijdrage willen leveren voor de bevordering van mediawijsheid in onze samenleving en met name het onderwijs. Iedereen die een tip heeft in welke vorm dan ook; het is van harte welkom .Het feit dat ik echter daar nu nog geen vaste vorm in heb gevonden, wil niet zeggen dat ik stil zit. Een kleine greep van mijn recente activiteiten. Wellicht over een aantal er van later meer, die wellicht interessant zijn voor een eigen blogpost.>

• Verzorgen van workshop mediawijsheid bij SKVR Summerschool.
• Bijdrage geleverd en mee gedraaid in de week van het Natural Networking Festival in de Drentse bossen. Daar heb ik allerlei verschillende workshops en lezingen gevolgd, waaronder een lezing van Wubbel Ockels en een bijdrage geleverd voor een case over de rol en toekomst van de bibliotheek in de digitale 21e eeuw. Eigenlijk was dit mijn vakantie die ik nog tegoed had.
• Ondersteuning van de voorbereiding en implementatie van mijn lesonderdeel van de medialeerlijn op een VO-school. Dit was voornamelijk mijn afstudeerproject bij de master mediapedagogiek, waar ik de school u op freelance basis in ondersteun.
• Dit vorige punt heeft geleid dat ik nu in het leernetwerk mediageletterdheid van de Stichting Leerplan Ontwikkeling (SLO) uitgenodigd ben om mijn bijdrage toe te lichten en te presenteren. Daar moet ik natuurlijk wel wat moois van maken.
• Deze week sta ik ook het duo van MediaGenius bij voor een media-educatie project in Utrechtse wijk Overvecht. Ik zal ze de komende weken, zolang mijn agenda dat toelaat hun helpen met het geven van media-educatie workshops op verschillende basisscholen in deze wijk.

Door deze verschillende klussen zit ik de mogelijkheden te verkennen om hier een eigen parttime onderneming in te beginnen. Vandaar dat ik nog even met de Kamer van Koophandel en andere geïnteresseerden een kop koffie heb gedronken tijdens een van hun seminars.

Al met al verveel ik me dus niet. Ook wil ik deze blog een betere invulling en functie geven, want als experiment tijdens mijn studie zit het er nu op. Het is misschien interessant om nog eens uit een te zetten wat dit experiment dan heeft opgeleverd. Dat bewaar ik voor een andere blogpost. Nu ondertussen lekker aan de slag met de freelance klussen en op zoek naar een “echte vaste baan”.

Stay tuned!

Een tijdje terug las ik op de blog John van Dongen een blogpost tegen met bovenstaande video en waarin hij een stuk van een docente uit de Gelderlander citeerde. De docente pleitte daarin voor de mogelijkheden van het [...]]]>
New Media and Education
door huubkoch

Een tijdje terug las ik op de blog John van Dongen een blogpost tegen met bovenstaande video en waarin hij een stuk van een docente uit de Gelderlander citeerde. De docente pleitte daarin voor de mogelijkheden van het (beter) inzetten van multimedia en internet. Daarbij pleitte zo ook voor het doceren van nieuwe media aan de docenten, omdat ze nauwelijks op de hoogte zijn van de vele mogelijkheden van het internet en de relatie met mediawijsheid. Het stuk kwam me heel bekend voor, toen ik het artikel van de Gelderlander las. Even later drong het tot me door. Ik had zeker een maand eerder al contact met de docente, Ellen Tapia-Quilodrán, die mij toen mailde met de vraag of ze voor haar opiniestuk voor haar afstuderen, mocht citeren en verwijzen naar mijn blog en beachelor thesis “Leren met de www-factor“. De wereld blijkt soms klein te zijn en kom je uiteindelijk iets tegen wat beïnvloed is door iets wat jezelf eerder hebt gedeeld. De kracht van sociale media. Ellen Tapia-Quilodrán maakt in haar artikel een aantal scherpe punten over de huidige mediaeducatie-initiatieven. Op enkele punten wil ik dan ook even ingaan. Namelijk het gebruik van multimedia in het onderwijs en de plaats van web 2.0 in mediaeducatie. Ik citeer haar:

Er zijn steeds meer scholen die in het kader van het Studiehuis lesmethodes aankopen bij uitgeverijen waarbij een cd-rom wordt geleverd met interactieve lessen. Ondanks het pc-gebruik bij deze methodes blijft de informatievergaring en -verwerking vrij lineair. Er wordt informatie gegeven in de vorm van filmpjes en (gesproken) tekst, die vervolgens getoetst wordt door middel van vragen of een schrijfopdracht. Als al gebruik wordt gemaakt van internet gebeurt dat meestal met zoekmachines, in een uitzonderlijk geval wordt internetencyclopedie Wikipedia geraadpleegd. Het is te betreuren dat de mogelijkheden van internet niet optimaler worden ingezet binnen het onderwijs.

Ik kan me hier alleen maar bij aansluiten. In mijn tijd bij mijn studie Communication and Multimedia Design heb ik een paar keer te maken gehad met educatieve opdrachten, wat vaak een multimediale ondersteuning van de lessen in hield. Veel studenten en de niet nader te noemen educatieve uitgever (die iedereen wel kent) blijven vaak steken bij het copy-pasten van de lesinhoud uit de boeken, inclusief de meer-keuze-vragen om die vervolgens in een mooi vormgegeven omgeving of verhaaltje te plaatsen. Dit werkt echter niet en dat is wat educatieve games een slechte naam heeft bezorgd. We willen vaak de nieuwe middelen en media inzetten op de manier zoals we van het oude bekend mee bekend zijn. Dit is hoe een “design-patron” vaak verloopt. Zo ook met multimedia in het onderwijs. Het is een vergelijkbare manier hoe internet in de jaren ’90 van de vorige eeuw werd gebruikt voor e-commerce; het klakkeloos kopiëren van de folder naar het beeldscherm. Het is inderdaad jammer dat we met veel moeite nauwelijks vooruit komen in het onderwijs. Met betreft internet en informatievaardigheden blijven we vaak steken bij het gebruiken van zoekmachines en vormen van zoekopdrachten. En daarmee kom ik naar het volgend punt.

Internet is een ideaal medium voor kennisoverdracht en in te zetten voor alle schoolvakken. De leerling zou zich buiten de gebaande paden van de methodische (media-)educatie moeten kunnen bewegen. Zo heeft hij de mogelijkheid zijn talenkennis online toe te passen of gebruik te maken van web 2.0-toepassingen voor het vergaren, selecteren, ordenen, uitwisselen en verwerken van informatie die voor alle schoolvakken toepasbaar is. De wereld van web 2.0 opent deuren die het leeuwendeel van de digitale methodes van uitgeverijen gesloten laten en biedt leerlingen de mogelijkheid op wereldwijde schaal samen te werken met andere scholieren. Om leerlingen dit te kunnen laten doen, is het belangrijk dat zij leren welke bronnen betrouwbaar zijn en hoe zij relevante informatie uit de grote hoop moeten filteren.

Hulde! Ik kan me er alleen maar bij aansluiten. Bij mijn Masteropleiding Mediapedagogiek is dit mijn visie en kerndoel van mijn project die ik dat jaar heb gedraaid. Bij het ontwikkelen van een lessenreeks informatievaardigheden en internet ten behoeve van een medialeerlijn op een VO-school, heb ik dit ook als uitgangspunt genomen. Naast het gebruik van zoekmachines als Google, komen daar ook het gebruik van web 2.0 toepassingen aan bod voor het selecteren, opslaan en delen van informatiebronnen en maken leerlingen hun eigen “webstuk” in plaats van een werkstuk op papier die alleen de docent leest. Uiteindelijk moet dergelijke informatievaardigheden ook in dienste staan van andere vakken en profielen. Daarnaast is het een opstap naar een aanvulling op de medialeerlijn op het gebied van social media en internet. Het verband tussen de sociale media als het internet met mediaeducatie en mediawijsheid komt nog maar amper naar voren in de huidige initiatieven. Als dat echter wel gebeurt, dan gaat het meestal om veiligheid en de gevaren van het internet. Dat is natuurlijk ook belangrijk, maar er is veel meer dan dat, zeker op het gebied van onderwijs, zoals Ellen mooi aangeeft.

Media-educatie is nog geen verplicht vak, maar met het oog op de kennismaatschappij is het slechts een kwestie van tijd voordat dit wordt ingevoerd. De vraag rijst hoe scholen zich hierop voorbereiden, als zij dat al doen.

Media-educatie is inderdaad een vakgebied die steeds meer gewicht krijgt voor de algemene ontwikkeling van de toekomstige burgers in onze samenleving. Zeker gezien het feit dat wij onze werkelijkheid steeds meer baseren op basis op wat we waarnemen in onder andere de media, of te wel de “hyper-reality”.  Of het een apart vak moet worden, is nog maar de vraag. Beter kunnen de huidige vakken, met name zoals Nederlands en Maatschappijleer een “update” krijgen op de langere termijn.

Als docent in opleiding heb ik tijdens stages meegemaakt hoe de generatiekloof tussen docenten en leerlingen met de dag groeit. Terwijl leerlingen zich aansloten bij forums en nieuwsgroepen, vanuit de klas twitterden dat zij zich verveelden en krabbels achterlieten op de Hyvespagina van hun klasgenoten, leerden de docenten hoe zij hun e-mail moesten openen.

Dit is inderdaad een bekend beeld. Echter zie je vaak hoe docenten hier op reageren, namelijk verboden en blokkades, om zo een vorm van controle niet te verliezen, zoals we ook zien in de video.

Ik ben erg benieuwd hoe mediaeducatie zich in het onderwijs gaat ontwikkelen EN hoe mediaeducatie zich mee ontwikkelt met de ontwikkelingen van de nieuwe media. We schieten er immers ook weinig mee op, als we gaan onderwijzen hoe enkel de media van de afgelopen 50 jaar is geweest en niks tot weinig met de nieuwe en toekomstige media doen. Ik probeer daarin mijn steentje bij te dragen.

Ken jij ook voorbeelden van scholen die aan media-educatie doen? Als je in het onderwijs werkt, hoe gaan jullie daar dan mee om? Welke obstakels kom je tegen om nieuwe media te implementeren in het onderwijs, zoals in de voorbeelden van Ellen? Ik hoor graag jullie ervaringen.

Ken je dat verhaal? Over het huis van de schilder die nooit geschilderd werd, omdat de schilder het te druk had met het schilderen van andermans huizen? Ik ben min of meer zo’n schilder als het op bloggen aankomt. Lezen en reageren in andere blog, maar zelf je eigen blog verwaarlozen. Ooit ben [...]]]>  

Ken je dat verhaal? Over het huis van de schilder die nooit geschilderd werd, omdat de schilder het te druk had met het schilderen van andermans huizen? Ik ben min of meer zo’n schilder als het op bloggen aankomt. Lezen en reageren in andere blog, maar zelf je eigen blog verwaarlozen. Ooit ben ik deze blog begonnen voor mijn afstuderen bij CMD. Na het afstuderen bij CMD raakt dit webstekje dan ook wat in verval. Tijd om daar verandering in te brengen en een grote renovatie te houden in het huis van de schilder.

Renovatie

Binnen in het huis is al veel veranderd. Alles geverfd en opnieuw ingericht met een versie 2.7 van wordpress. De buitenkant moet nog grondig worden aangepakt en gerenoveerd. Dit zal in de komende kerstvakantie dan ook gebeuren. Ook zal er een of meerder nieuwe uithangborden worden gemaakt. Met deze blog wil ik me immers meer gaan richten op het vakgebied van de mediapedagogiek en aanverwante zaken. Al een tijdje had ik dit in gedachte. Ondanks dat er veel edublogs zijn, ben ik toch niet zo heel veel tegengekomen die zich op mediapedagogiek richten. Lijkt me dan een mooie aanvulling. 

Twitter en bloggen als huiswerk

Helemaal komt dit ook niet uit de lucht vallen. Binnen de opleiding mediapedagogiek was er al eens gesproken voor een gezamenlijke  weblog voor dit onderwerp. Echter werd dit nooit echt opgepakt. Nu geeft onze docent mediainovatie ons als huiswerk om over je project en andere mediapedagogsiche zaken te twitteren en te bloggen. Jaja… Twitter en bloggen als huiswerk. Het kan wel.. nieuwe media in het onderwijs. Mijn collega Bram schreef er ook al uitgebreid over. Dit was vrijwel de extra duw in de rug die ik hopelijk nodig heb om het bloggen eens weer op te bakken en opnieuw in te richten. Het huis van de schilder krijgt een renovatie. Ik moet uiteraard wel het goede voorbeeld geven als ik me richt op mediawijsheid en webwijsheid in het onderwijs. 

Social Software bij mediapedagogiek

Ik ben benieuwd hoe het in onze groep wordt opgepakt. We zitten immers met een hele gevarieerde groep met allerlei verschillende achtergronden. Een goede kans voor mij om eens te observeren hoe social software ingezet en gebruikt gaat worden binnen mijn eigen opleiding. Zie ik het fout gaan vanwege de bekende valkuilen die ik kan benoemen of zal er enthousiast geblogd worden en kennis gedeeld? We zullen zien. Ik probeer mijn best te doen. Getwitterd word er nu wel, zowel door docenten als studenten. Het idee is om ook een eigen Twitter-fountain te starten op een van de LCD-schermen bij ons op school. Of de NHL er mee akkoord gaat moeten we nog afwachten. Benieuwd wat de mediapedagogen in spe in Twitterland uitspoken? Volg dan eens deze stream en mensen (Twittersearch op “mediapedagogiek”).

Hopelijk dan allen tot snel bij de virtuele housewarmingparty na de renovatie.

Foto: smccard @Flickr

Eergisteren ben ik in kader van mijn afstuderen bij de landelijke [...]]]> Het is weer een poos geleden sinds mijn laatste blogpost. Om weer wat leven te blazen in dit geweldig medium wordt het weer eens tijd om een serie artikelen te schrijven wat mij de laatste tijd allemaal bezig houdt.

Eergisteren ben ik in kader van mijn afstuderen bij de landelijke ambassadeursdag van Kennisnet geweest. Dit is een besloten bijeenkomst, maar via Willem Karssenberg aka Trendmatcher kon ik als gast deze dag meemaken. De dag stond namelijk in teken van ICT in het onderwijs, de richting waar ik nu over aan het afstuderen ben.

Na 2-3 uur reizen, de binnenkomst in de Fabrique en van een kop koffie genoten te hebben, trapte Willem Karssenberg af met een keynote over ICT in het onderwijs. Hier ging hij in op de ontwikkeling van inktlapjes van 50 jaar geleden, tot het sociale web van vandaag. Met een rap tempo ging hij door allerlei toepassingen van web 2.0 en hoe hij dit met succes op zijn eigen school weet toe te passen. Zijn boodschap? Gewoon doen! Geef het een kans en probeer dingen uit. Zijn verhaal vond ik erg herkenbaar en het zijn dezelfde gedachtes die in mijn hoofd spelen.

Willem Karssenberg aan het woord

Helaas moesten we na de keynote ook direct weer afscheid nemen van Willem, want hij moest ergens anders een andere keynote verzorgen. Iedereen kon na een kopje koffie van een stuk cabaret genieten. Dit werd direct gevold door 2 presentaties van ThinkQuest en Make-a-Game. Dit zijn twee wedstrijden van Kennisnet waarbij groepen leerlingen een website (ThinkQuest) of een game (make-a-game) ontwikkelen. Een niet-klassikale projectmatige manier van leren en werken, zoals ik ook gewend ben op CMD. Het was ook niet zo heel verrassend wanneer de docent vertelde wat de leerlingen allemaal “er bij” leren bij deze projecten zoals projectmatig werken, samenwerken, creativiteit, programmeren, vormgeving en dergelijke. Het leukste was nog wel om te horen dat leerlingen met deze projecten erg gemotiveerd waren, want er werd door de leerlingen ook s’avonds en in het weekend op school gewerkt.

Cabaret

Keynote over ThinkQuest

Lunchen in de Fabrique

Lunchen in de Fabrique

Na een uitgebreide lunch werden er twee workshop rondes gegeven. De beschrijvingen klonken allemaal wel interessant, maar toch was de keuze voor de eerste ronde snel gemaakt. Ik besloot om naar een sessie te gaan van Wilfred Rubens over social software. Hij opende de sessie met de volgende stelling (misschien dat hij iets anders verwoord was)

Op het gebied van e-learning is er overdreven aandacht voor steeds maar weer nieuwere technologie. Richt je eerst maar op het beter benutten van bestaande technologie.

Nu valt deze stelling op verschillende manieren te interpreteren. Als de “bestaande technologie” achterhaalde ELO’s zijn en de “nieuwe technologie” web 2.0, ben ik net als Wilfred oneens over de stelling. Echter dacht ik dat de “bestaande technologie” web 2.0 zou zijn en de nieuwe de technieken die nog moeten komen, zoals web 3.0. Vanuit die perspectief was ik het weer eens met de stelling. Laten we eerst maar zorgen dat we web 2.0 en social software goed in kunnen vullen, dan hebben we al een grote stap gemaakt in onderwijsland.

Wilfred Rubens aan het woord

De tweede ronde die ik volgde ging over multimedia in de les en werd verzorgd door 2 jonge meiden van Creative Learning Lab. Er kwamen wat interessante concepten en projecten voorbij over het gebruik van multimedia in de les. Zo hebben ze ook een spel ontwikkeld voor de mobiel, waarmee leerlingen met GPS het spel speelden in Amsterdam en al doende leerde over de geschiedenis van de stad. Op school kon worden gevolgd waar elk groepje zich bevond en hoe ver ze met het spel waren. Creative Learning Lab doen interessante dingen op gebied van multimedia en onderwijs. Wat ik zelf prettig vind, is dat ze geen onderdeel zijn van een onderwijsinstelling of instituut, maar een eigen stichting zijn. Dat straalt ook van hun af.

De dag sloten we af met de uitreiking van ambassadeur van het jaar (geen idee wie het geworden is) en met een borrel. Tijdens de borrel raakte ik nog in gesprek met de winnaars van Make-a-Game. Een drietal leerlingen van het
Bogerman uit Sneek hebben de eerste prijs gewonnen met hun spel wat erg veel weg had van “the Incredible Machines”. Elk wonnen ze een Nintendo Wii en een geldbedrag voor hun en het ICT-budget voor school. Opmerkelijk vond ik dat ze aanzienlijk meer tijd en moeite hebben gestoken in het project dan nodig was van school. Heb ik nog nooit eerder gehoord over de wiskundesommen die ze moeten maken.

Winnaars Make-a-Game (2 van de 3)

Uiteindelijk druppelde de Fabrique leeg en was het tijd om weer op huis aan te gaan. Deze dag bij Kennisnet gaf mij weer de nodige inspiratie en energie om verder te gaan met mijn afstudeerproject. Het theoretisch kader heb ik nu klaar liggen. Het word nu tijd om goed na te denken wat ik daar nou mee ga doen. Zoals Willem Karssenberg zei: “we moeten het gewoon doen!” De vraag die me nog rest is “hoe gaan we dat dan doen”.

Als we naar het onderwijs kijken dan zien we dat daar nog veel moet veranderen, wil het meegroeien met alle ontwikkelingen die we de laatste jaren hebben gehad en die nog moeten komen. Met name de ontwikkelingen op gebied van ICT, multimedia en alle gevolgen die daar uit voortkomen zoals sociale structuren en [...]]]>

Als we naar het onderwijs kijken dan zien we dat daar nog veel moet veranderen, wil het meegroeien met alle ontwikkelingen die we de laatste jaren hebben gehad en die nog moeten komen. Met name de ontwikkelingen op gebied van ICT, multimedia en alle gevolgen die daar uit voortkomen zoals sociale structuren en de wereld waar onze jeugd in op groeit. Laten we op het gebied van multimedia eens een specifiek onderwerp bespreken, namelijk het internet en mobiele communicatie en het gebruik daarvan in het onderwijs.

Multimedia in het (hoger) beroepsonderwijs

Als we het onderwijs onderverdelen in het middelbaar onderwijs (vmbo, havo en vwo) en het beroepsonderwijs onderwijs en universiteit (mbo, hbo en wo), dan zien we dat ontwikkelingen op het gebied van multimedia voornamelijk van bovenaf komen. Bij diverse multimedia opleidingen wordt al volop geëxperimenteerd met multimedia en de integratie er van in de onderwijsmethodes. Goed voorbeeld hier van is mijn eigen opleiding die wiki’s, blogs, Twitter, youTube en dergelijke toepassingen gebruikt voor communicatie, verbinden en kennis delen. Een ander voorbeeld hoe het ook kan, wordt toegepast bij de CHN, waar podcasts worden gebruikt als middel om leerstof te verspreiden naar de leerlingen. Of wat dacht je van de leerlingen van de University van Texas in de Verenigde Staten die gratis een iPhone of iPod krijgen om te gebruiken tijdens hun studie? (hoewel hun collegegeld wel stuk hoger ligt dan bij ons in Nederland) Hoewel het allemaal nog aardig in de kinderschoenen staat, nemen we wel de eerste stappen om deze technieken toe te passen in het onderwijs.

(Multi)media in het middelbaar onderwijs

Maar hoe zit dat eigenlijk bij het middelbaar onderwijs? Daar zien we een heel andere wereld. Veel traditioneler en zoals vroeger. In rijtjes naar de leraar luisteren en zoveel mogelijk informatie absorberen. Stampen met die rijtjes en hoge cijfers is het belangrijkste. Het beleid van de scholen over het gebruik van mobiele telefoons en internet is vrijwel overal het zelfde. Het is taboe! Sommige scholen nemen telefoons in beslag zodra de leerling het gebruikt. Bij andere scholen worden ze al in beslag genomen zodra ze binnen het schoolgebouw gezien worden. Weer andere scholen willen ze liever van de wereld af hebben. “De jeugd is alleen maar met die ellendige mobieltjes bezig tijdens mijn les”, hoor je vaak van docenten en directies van middelbare scholen.Ook internet wordt als een grote afleider gezien. Internet mag meestal alleen in (streng) toezicht worden gebruikt als naslagwerk, zoals een boek of encyclopedie. Veel scholen gebruiken speciale software zodat een een beheerder van iedereen kan zien, wat hij/zij uitvoert op het wereldwijde web. Het verbieden van bezoeken van pornosite op school is begrijpelijk. Echter worden website als youTube, Hyves, Marktplaats, andere social communities, chatboxen en dergelijke vaak ook verboden. (het internet zoals we dat als web2.0 kennen.) Ze zouden net als het mobieltje voor te veel afleiding zorgen voor de leerling. Ze maken dan hun opdrachten en huiswerk niet meer. Vaak waar, maar je kan je afvragen wie hier de concrete fout maakt. De leerling of het middelbaar onderwijs?

De vraag is of we hiermee niet een grote fout maken en het onderwijs zich hiermee niet in zijn eigen vingers snijdt. Sommige scholen hebben wel het besef dat de leerlingen “mediawijsheid” moet worden geleerd, maar zien het internet nog als eenrichtingsverkeer zoals een boek. Zoals in eerdere blogposts is omschreven is dat niet de richting waar we heen gaan met ontwikkelingen op het gebied van internet en mobiele communicatie. Leert het huidige onderwijs dan de leerlingen wel een goede basis om met deze middelen om te gaan? (als ze dat al proberen) Ik denk van niet. Wat denk jij?Zoals ik in een eerder blogpost al schreef: “We need to rethink education”