Via Twitter kwam ik op de blog terecht van @essen2punt0 en via daar naar een blog genaamd Astrids Scribbles. Daar werd ik verwezen naar een blogpost over de waarde van klassieke media, de verpaupering door nieuwe media en hoe slecht het wel niet gaat met onze jongeren die [...]]]>

Via Twitter kwam ik op de blog terecht van @essen2punt0 en via daar naar een blog genaamd Astrids Scribbles. Daar werd ik verwezen naar een blogpost over de waarde van klassieke media, de verpaupering door nieuwe media en hoe slecht het wel niet gaat met onze jongeren die opgroeien met deze media. @essen2punt0 had al uitgebreid gereageerd op deze blogpost vol vooroordelen over nieuwe media. Toch wil ik zelf ook even een duit in de zak doen, want “mijn broek zakte me bijna af” na het lezen van de post van Astrid en het brengt een aanleiding om na te denken en te discussiëren over de rol van internet op school en in mediaeducatie. 

Met de meeste stellingen kan ik het niet zo mee eens zijn. Want wat kunnen we kort samengevat halen uit de blogpost van Astrid? Als ik alles zo zou moeten geloven dan lijken onze jongeren lui te worden door de nieuwe media als het internet. Deze “nieuwe media” (in het geval van haar blogpost het internet), die geen diepgang kennen, waarmee jongeren alleen maar knippen en plakken, die totaal geen informatie kunnen interpreteren afkomstig van het internet, jongeren lijken dom te worden door het internet en alleen “klassieke oude media” zouden onze jongeren nog kunnen redden. Het geheel komt op mij wat paniekerig over. Het zijn vergelijkbare argumenten die men ook gaf over deze “klassieke oude media” toen deze nog als “nieuwe media”  werden beschouwd. Lezen maakte je dom en je raakte er door geisoleerd, strips waren slecht voor je hersenen en televisie zou de families in het land uit een laten vallen en iedereen zou nog alleen als zombies voor een scherm zitten, zei men vroeger. Eigenlijk zou de wereld allang vergaan moeten zijn… dus klopt deze scenario dit keer wel? Ik neem wat stellingen onder de loep.

Het is inmiddels wetenschappelijk bewezen…dat leerlingen het niet zo nauw nemen met het kritisch beoordelen van de informatie die zij gebruiken voor werkstukken of onderzoeksverslagen. Ze zijn in de veronderstelling dat internet de waarheid is en kijken niet verder dan de eerste 10 hits: een ranking, die gebaseerd is op populariteit. En de stelling hoe populairder, hoe betrouwbaarder gaat voor het internet helaas niet op.

Amerikaanse WO I propaganda; "oude klassieke media"

Zo’n beetje de enige bewering die met wetenschappelijk onderzoek wordt geprobeerd te onderbouwen. Je kan je afvragen hoe dat onderzoek is gehouden, maar laten we eens aannemen dat dit onderzoek de “waarheid” spreekt. Wat schieten we er dan mee op? Juist.. vrij weinig. Het is oud nieuws. De bewering dat alleen leerlingen alles op het net als “waarheid” aannemen is ook niet helemaal correct en durf ik wel ter discussie te stellen. Volwassenen doen het immers ook vaak genoeg. Sterker nog; toen in de vorige eeuw een Amerikaans radiostation de berichtgeving gaf dat het land onder aanval lag van buitenaardse wezens, was vrijwel het hele land in rep en roer. Vol verbazing zag het radiostation dat vrijwel iedereen geloofde wat uit dit doosje kwam, voornamelijk ook volwassenen. Dus wat is er nou veranderd vergeleken met de “oudere klassieke media”? Vrij weinig. In de jaren ’40 van de vorige eeuw namen verschillende partijen dankbaar gebruik van de eenzijdig massacommunicatie die de media kon uitzenden over een volk. Iedereen heeft in de geschiedenislessen vast wel geleerd over de propagandamachines van oa Hitler, Stalin, maar ook onze eigen “westerse wereld”. Deze “klassieke oude” media werd als de enige waarheid geslikt door vrijwel het hele volk. Nu zijn de propagandamachines uit de Tweede Wereldoorlog misschien wel een extreem voorbeeld, maar laat het duidelijk zijn dat deze “klassieke oude media” met hun eenrichting massacommunicatie en “auteursrechten” ook lang niet altijd de waarheid spreken en de “diepgang” hebben zoals wordt beweerd. Ik kan dus ook wel gaan zeggen dat de oudere generatie het niet zo nauw neemt/nam met het kritisch beoordelen van informatie via deze “oude klassieke media”. Wat in een onderzoeksrapport staat, is gelijk de waarheid, zonder te kijken naar de onderzoeksmethodes en contexten waarin het is uitgevoerd. Of zoals sommige mensen uit de generatie van mijn opa zouden zeggen “Het is zo, want het was op tv!“. Het zelfde zeggen sommige mensen zelfs nog steeds over de krant. In de bewering dat jongeren informatie uit de nieuwe media niet goed kunnen beoordelen zit wat in, maar dat is geen nieuws en je kan daar de “nieuwe media” niet de schuld van geven en daarmee kom ik tot het volgende punt.

Docenten doen hun best…om leerlingen uit dat spoor van internet te trekken. Maar als ze eisen dat leerlingen gedegen onderzoek doen en de achtergronden van hun internetinformatie opzoeken, stuiten ze op een muur van weerstand. Wanneer docenten vervolgens wijzen op die klassieke media en die leerlingen confronteren met de kwalitatieve resultaatverschillen, gaat er vaak een wereld voor hen open.

Hier gaat het dan ook fout, naar mijn idee. Docenten moeten niet proberen “de leerlingen uit het spoor van het internet te trekken.” Het onderwijs (en daarmee ook de docenten) moet eens zijn verantwoordelijkheid nemen en leerlingen leren het medium van het internet op een correcte manier te gebruiken. Dit is ook wat in het onderwijs vaak fout gaat, omdat maar weinig docenten dat kunnen. Verder dan het gebruiken van de zoekmachine Google, komen de meeste scholen dan ook niet. Daar gaat de conclusie van bovenstaand onderzoek van de Open Universiteit Nederland dan ook fout.  Ik durf amper woorden als “crowdsourcing” en “wikinomics” in mijn mond te nemen, omdat men blijkbaar soms denkt dat Google alles is op het internet en het enige tool is om leerlingen mee te leren laten werken. Helaas is het internet meer dan dat en moet het in een bredere context worden gezien dan een digitaal archiefkast waarin je kan zoeken met Google. Die vergelijking moet ook niet langer worden gemaakt, omdat digitale informatie een hele andere en rijkere dynamiek heeft dan de artikeltjes in een archiefkast. Deze andere eigenschappen van informatie en hoe social software voor mediaeducatie in gezet kan worden, heb ik ook eerder behandeld in “Leren met de www-factor“. Over de zogenoemde “kwaliteitsverschillen” heb ik ook zeer mijn twijfels. De oude klassieke media bieden mij geen enkele of weinig manieren om te achterhalen hoe informatie in deze media tot stand zijn gekomen. Ik moet maar aannemen dat het artikel in de encyclopedie de waarheid spreekt en dat (bijvoorbeeld) Pluto nog steeds een planeet is. Wikipedia bied mij wel deze mogelijkheden en directe verwijzingen en kan ik zelf beter beoordelen wat de waarde is van een artikel. De vele ingebouwde feedbackloops in de tweezijdige nieuwe media kunnen zo zeer waardevol zijn. Dat is een informatievaardigheid voor nieuwe media die leerlingen zouden moeten leren. Het is te kortzinnig om te beweren dat de informatie in de “klassieke oude media” meer diepgang zou hebben en nauwkeuriger is dan de “nieuwe media”. Elk medium heeft zo zijn sterke en zwakke punten en de een is niet perse beter dan de ander. Gebruik ieder medium en tool waar het sterk voor is. Daar hebben niet alleen de jongeren een hoop in te leren. Je slaat ook geen spijkers in de muur met een zaag, omdat je daar toevallig mee bent opgegroeid. 

De docent
Je kunt natuurlijk een principiële discussie voeren over de vraag óf er sprake is van een probleem. Als docenten de achteruitgaande kwaliteit van de knip-en-plak verslagen accepteren, dan zijn we klaar. Of moeten we docenten (blijven) aanspreken op hun verantwoordelijkheid?

Dit lijkt me nu dan ook zeer duidelijk. Als antwoord op de laatste vraag: Nee, het onderwijs moet zelf eens de verantwoordelijkheid nemen en deze nieuwe media op een juiste en kritisch constructieve manier integreren in hun mediaeducatie. Niks doen en maar klagen over de jeugd is de manier om het niveau van het onderwijs naar beneden te halen.

De leerling
Er groeit een generatie op die de alternatieven van internet niet kent en niet weet welk medium je voor welk doeleinde gebruikt. Lopen zij ‘schade’ op als ze dat niet meer leren? Waarin zit die schade? En hoe zouden we ze dat weer kúnnen leren?

Een groot woord om te beweren dat deze generatie geen alternatieven kent van het internet. Natuurlijk kennen ze die wel. De vraag is of ze die gebruiken of überhaupt willen gebruiken. Ook een grote bewering om te zeggen dat ze niet weten welk medium ze moeten gebruiken voor welke doeleinde. De “oudere generatie” weet het soms nog slechter, als ik het aanbod voor allerlei cursussen, opleidingen en websites bekijk over hoe om te gaan met al deze media en middelen en de grote stroom van informatie. Je kunt dan ook zeggen dat de jongeren lui zijn, maar ik zou het net als @essen2punt0 liever “slim” willen noemen. Immers gaat het straks in de toekomst niet om “harder werken”, maar om “slimmer werken” als ik mensen als Martijn Aslander mag geloven (wat ik dus ook doe). Het is een kwestie van balans tussen snel en vluchtig lezen en diep en nauwkeurig en kritisch lezen. Ben je alleen het laatste aan het doen, dan zie je namelijk geen patronen en structuren meer en mis je ook zaken. Dat is de “schade” die we oplopen als we de ouderwetse arrogantie behouden.

Kortom; welke waarde moeten we geven aan de blogpost van Astrid? Net als @essen2punt0 het vermelde, deed het me denken aan werkelijk alle mogelijke clichés die over elk nieuw media in de loop van de geschiedenis is gegeven. Cliches zoals ze ook zijn verwoord door Steven Johnson. Ook ik neem dan even zijn filmfragment “if books came after games” op in deze blogpost. Vergaat de wereld dan binnenkort en veranderen onze kinderen in luie mensen door de nieuwe media? Nee hoor! Geen reden tot paniek. Niet zolang het onderwijs zijn verantwoordelijkheid en de wens van het Ministerie OC&W opneemt om mediaeducatie een waardige plaats te geven binnen het curriculum. Nieuwe media verdienen daar hun eigen verdiende plaats en meerwaarde in en moet verder gaan dan “zoeken via Google” en “pas op voor enge mensen op MSN“. Dankzij de nieuwe media kan ik juist veel beter informatie interpreteren dan enkel de “klassieke oude media” aka de krant of een enkel boek of artikel. Ik heb een veel groter “holistisch” perspectief op de “werkelijkheid” door de nieuwe media, integendeel bij “klassieke oude media” die te fragmenteert is, te beperkt en zo nu en dan ook te kortzinnig. Zit ik dan alleen maar achter een scherm? Nee hoor,.. regelmatig lees ik ook gewoon een boek of een krant of kijk ik naar de televisie. Crossmediaal noemen ze dat. Want er is geen sprake van “oude” en “nieuwe” media. Er zijn geen twee kampen. Er is gewoon “de media”.

Over een ding zijn we het denk ik wel eens. De jeugd moet leren om informatie uit nieuwe EN oude media goed te kunnen interpreteren. Ik hoop dan ook dat de mediacoaches in Nederland de nieuwe media hun waardige en verdiende plaats geven en niet telkens wordt afgedaan met “eng”, “boe” en “slecht” zoals ik dus wel vaker lees. Om dan de vraag van @essen2punt0: te beantwoorden: Nee, we kunnen onze ouderwetse arrogantie niet langer veroorloven. Geef de nieuwe media de plaats in mediaeducatie die het werkelijk verdient. 

Op het moment ben ik met een middelbare school daar hard mee aan het werk. Zij zien dat mediaeducatie met internet verder kan en moet gaan dan zoeken via Google en daar help ik hun graag bij. Samen bouwen we dan ook aan een volledig en eigentijds mogelijk traject voor mediaeducatie met respect voor elk medium en hun gebruikers, ook de nieuwe media.

Verder sluit ik me ook aan bij de post van @essen2punt0. Ook zeker de moeite waard om er eens naast te leggen. Want het is inderdaad heel spannend… om anders te denken.

edit: ook sluit ik me aan bij de post van Moqub

Na direct een drukke start bij de master-opleiding Mediapedagogiek, wordt het nu wel eens tijd om een eerste publieke beta-versie van mijn eindstuk van CMD te plaatsen. Dit is een eerste versie van het document die ik publiceer en vrij [...]]]>

Na direct een drukke start bij de master-opleiding Mediapedagogiek, wordt het nu wel eens tijd om een eerste publieke beta-versie van mijn eindstuk van CMD te plaatsen. Dit is een eerste versie van het document die ik publiceer en vrij te verspreiden is door de lezers. (Het document is gelicenseerd onder een Creatieve Commons licentie. Ik wil nog een wiki proberen op te zetten waar men eventueel zelf wijzigingen in kan aanbrengen.)

Inhoud
In het document ga ik in op een aantal punten. Kort samengevat zijn dat de groeiende vraag naar mediaeducatie in het onderwijs, de verandering van informatie en de media door de 3e mediarevolutie, de uitgangspunten van mediaeducatie, de toegevoegde waarde en gebruik van social software, mediawetgeving en wat deze ontwikkelingen kunnen betekenen voor het onderwijs. Daarnaast geef ik enkele adviezen voor de implementatie van social software en mediaeducatie in het algemeen. Mijn afstudeerdocent heeft het omschreven als “een dwarsdoorsnede van allerlei ontwikkelingen op het gebied van media en onderwijs, die zeker door het onderwijsland gehoord mag worden”

Groeidocument
Het document is een groeidocument. Dat houdt in dat het mijn uitgangspunt zal zijn bij mijn huidige opleiding en de inhoud op een wiki-achtige wijze zal worden aangevuld en aangepast met de stof die ik leer bij deze opleiding. Vandaar dat het ook een “beta-versie” is. Er is ruimte voor aanpassingen en aanvullingen door mij, maar ook door andere mensen. In de toekomst wil ik nog aanvullingen maken over het gebruik van andere onderwerpen en tools zoals gaming en virtuele werelden en andere web2.0 toepassingen.

Feedback
Ik sta graag open voor feedback op het document. Deze is in alle vormen welkom. Zo zoek ik nog iemand die mij eventueel kan helpen op het gebied van schrijfvaardigheid (zoals taal- en spel- en stijlfouten en verwoording). Daarnaast sta ik ook open op alle inhoudelijke feedback. Hoe denk jij over de zaken? Welke mogelijkheden zie jij voor social software? Zijn er zaken die ik benoem, maar helemaal niet kloppen? Ik kom er graag over in gesprek met je.

Download
Als je nog geen link hebt gevonden die naar het document leidt, dan kan je hier het document downloaden.

Eergisteren ben ik in kader van mijn afstuderen bij de landelijke [...]]]> Het is weer een poos geleden sinds mijn laatste blogpost. Om weer wat leven te blazen in dit geweldig medium wordt het weer eens tijd om een serie artikelen te schrijven wat mij de laatste tijd allemaal bezig houdt.

Eergisteren ben ik in kader van mijn afstuderen bij de landelijke ambassadeursdag van Kennisnet geweest. Dit is een besloten bijeenkomst, maar via Willem Karssenberg aka Trendmatcher kon ik als gast deze dag meemaken. De dag stond namelijk in teken van ICT in het onderwijs, de richting waar ik nu over aan het afstuderen ben.

Na 2-3 uur reizen, de binnenkomst in de Fabrique en van een kop koffie genoten te hebben, trapte Willem Karssenberg af met een keynote over ICT in het onderwijs. Hier ging hij in op de ontwikkeling van inktlapjes van 50 jaar geleden, tot het sociale web van vandaag. Met een rap tempo ging hij door allerlei toepassingen van web 2.0 en hoe hij dit met succes op zijn eigen school weet toe te passen. Zijn boodschap? Gewoon doen! Geef het een kans en probeer dingen uit. Zijn verhaal vond ik erg herkenbaar en het zijn dezelfde gedachtes die in mijn hoofd spelen.

Willem Karssenberg aan het woord

Helaas moesten we na de keynote ook direct weer afscheid nemen van Willem, want hij moest ergens anders een andere keynote verzorgen. Iedereen kon na een kopje koffie van een stuk cabaret genieten. Dit werd direct gevold door 2 presentaties van ThinkQuest en Make-a-Game. Dit zijn twee wedstrijden van Kennisnet waarbij groepen leerlingen een website (ThinkQuest) of een game (make-a-game) ontwikkelen. Een niet-klassikale projectmatige manier van leren en werken, zoals ik ook gewend ben op CMD. Het was ook niet zo heel verrassend wanneer de docent vertelde wat de leerlingen allemaal “er bij” leren bij deze projecten zoals projectmatig werken, samenwerken, creativiteit, programmeren, vormgeving en dergelijke. Het leukste was nog wel om te horen dat leerlingen met deze projecten erg gemotiveerd waren, want er werd door de leerlingen ook s’avonds en in het weekend op school gewerkt.

Cabaret

Keynote over ThinkQuest

Lunchen in de Fabrique

Lunchen in de Fabrique

Na een uitgebreide lunch werden er twee workshop rondes gegeven. De beschrijvingen klonken allemaal wel interessant, maar toch was de keuze voor de eerste ronde snel gemaakt. Ik besloot om naar een sessie te gaan van Wilfred Rubens over social software. Hij opende de sessie met de volgende stelling (misschien dat hij iets anders verwoord was)

Op het gebied van e-learning is er overdreven aandacht voor steeds maar weer nieuwere technologie. Richt je eerst maar op het beter benutten van bestaande technologie.

Nu valt deze stelling op verschillende manieren te interpreteren. Als de “bestaande technologie” achterhaalde ELO’s zijn en de “nieuwe technologie” web 2.0, ben ik net als Wilfred oneens over de stelling. Echter dacht ik dat de “bestaande technologie” web 2.0 zou zijn en de nieuwe de technieken die nog moeten komen, zoals web 3.0. Vanuit die perspectief was ik het weer eens met de stelling. Laten we eerst maar zorgen dat we web 2.0 en social software goed in kunnen vullen, dan hebben we al een grote stap gemaakt in onderwijsland.

Wilfred Rubens aan het woord

De tweede ronde die ik volgde ging over multimedia in de les en werd verzorgd door 2 jonge meiden van Creative Learning Lab. Er kwamen wat interessante concepten en projecten voorbij over het gebruik van multimedia in de les. Zo hebben ze ook een spel ontwikkeld voor de mobiel, waarmee leerlingen met GPS het spel speelden in Amsterdam en al doende leerde over de geschiedenis van de stad. Op school kon worden gevolgd waar elk groepje zich bevond en hoe ver ze met het spel waren. Creative Learning Lab doen interessante dingen op gebied van multimedia en onderwijs. Wat ik zelf prettig vind, is dat ze geen onderdeel zijn van een onderwijsinstelling of instituut, maar een eigen stichting zijn. Dat straalt ook van hun af.

De dag sloten we af met de uitreiking van ambassadeur van het jaar (geen idee wie het geworden is) en met een borrel. Tijdens de borrel raakte ik nog in gesprek met de winnaars van Make-a-Game. Een drietal leerlingen van het
Bogerman uit Sneek hebben de eerste prijs gewonnen met hun spel wat erg veel weg had van “the Incredible Machines”. Elk wonnen ze een Nintendo Wii en een geldbedrag voor hun en het ICT-budget voor school. Opmerkelijk vond ik dat ze aanzienlijk meer tijd en moeite hebben gestoken in het project dan nodig was van school. Heb ik nog nooit eerder gehoord over de wiskundesommen die ze moeten maken.

Winnaars Make-a-Game (2 van de 3)

Uiteindelijk druppelde de Fabrique leeg en was het tijd om weer op huis aan te gaan. Deze dag bij Kennisnet gaf mij weer de nodige inspiratie en energie om verder te gaan met mijn afstudeerproject. Het theoretisch kader heb ik nu klaar liggen. Het word nu tijd om goed na te denken wat ik daar nou mee ga doen. Zoals Willem Karssenberg zei: “we moeten het gewoon doen!” De vraag die me nog rest is “hoe gaan we dat dan doen”.

Als we naar het onderwijs kijken dan zien we dat daar nog veel moet veranderen, wil het meegroeien met alle ontwikkelingen die we de laatste jaren hebben gehad en die nog moeten komen. Met name de ontwikkelingen op gebied van ICT, multimedia en alle gevolgen die daar uit voortkomen zoals sociale structuren en [...]]]>

Als we naar het onderwijs kijken dan zien we dat daar nog veel moet veranderen, wil het meegroeien met alle ontwikkelingen die we de laatste jaren hebben gehad en die nog moeten komen. Met name de ontwikkelingen op gebied van ICT, multimedia en alle gevolgen die daar uit voortkomen zoals sociale structuren en de wereld waar onze jeugd in op groeit. Laten we op het gebied van multimedia eens een specifiek onderwerp bespreken, namelijk het internet en mobiele communicatie en het gebruik daarvan in het onderwijs.

Multimedia in het (hoger) beroepsonderwijs

Als we het onderwijs onderverdelen in het middelbaar onderwijs (vmbo, havo en vwo) en het beroepsonderwijs onderwijs en universiteit (mbo, hbo en wo), dan zien we dat ontwikkelingen op het gebied van multimedia voornamelijk van bovenaf komen. Bij diverse multimedia opleidingen wordt al volop geëxperimenteerd met multimedia en de integratie er van in de onderwijsmethodes. Goed voorbeeld hier van is mijn eigen opleiding die wiki’s, blogs, Twitter, youTube en dergelijke toepassingen gebruikt voor communicatie, verbinden en kennis delen. Een ander voorbeeld hoe het ook kan, wordt toegepast bij de CHN, waar podcasts worden gebruikt als middel om leerstof te verspreiden naar de leerlingen. Of wat dacht je van de leerlingen van de University van Texas in de Verenigde Staten die gratis een iPhone of iPod krijgen om te gebruiken tijdens hun studie? (hoewel hun collegegeld wel stuk hoger ligt dan bij ons in Nederland) Hoewel het allemaal nog aardig in de kinderschoenen staat, nemen we wel de eerste stappen om deze technieken toe te passen in het onderwijs.

(Multi)media in het middelbaar onderwijs

Maar hoe zit dat eigenlijk bij het middelbaar onderwijs? Daar zien we een heel andere wereld. Veel traditioneler en zoals vroeger. In rijtjes naar de leraar luisteren en zoveel mogelijk informatie absorberen. Stampen met die rijtjes en hoge cijfers is het belangrijkste. Het beleid van de scholen over het gebruik van mobiele telefoons en internet is vrijwel overal het zelfde. Het is taboe! Sommige scholen nemen telefoons in beslag zodra de leerling het gebruikt. Bij andere scholen worden ze al in beslag genomen zodra ze binnen het schoolgebouw gezien worden. Weer andere scholen willen ze liever van de wereld af hebben. “De jeugd is alleen maar met die ellendige mobieltjes bezig tijdens mijn les”, hoor je vaak van docenten en directies van middelbare scholen.Ook internet wordt als een grote afleider gezien. Internet mag meestal alleen in (streng) toezicht worden gebruikt als naslagwerk, zoals een boek of encyclopedie. Veel scholen gebruiken speciale software zodat een een beheerder van iedereen kan zien, wat hij/zij uitvoert op het wereldwijde web. Het verbieden van bezoeken van pornosite op school is begrijpelijk. Echter worden website als youTube, Hyves, Marktplaats, andere social communities, chatboxen en dergelijke vaak ook verboden. (het internet zoals we dat als web2.0 kennen.) Ze zouden net als het mobieltje voor te veel afleiding zorgen voor de leerling. Ze maken dan hun opdrachten en huiswerk niet meer. Vaak waar, maar je kan je afvragen wie hier de concrete fout maakt. De leerling of het middelbaar onderwijs?

De vraag is of we hiermee niet een grote fout maken en het onderwijs zich hiermee niet in zijn eigen vingers snijdt. Sommige scholen hebben wel het besef dat de leerlingen “mediawijsheid” moet worden geleerd, maar zien het internet nog als eenrichtingsverkeer zoals een boek. Zoals in eerdere blogposts is omschreven is dat niet de richting waar we heen gaan met ontwikkelingen op het gebied van internet en mobiele communicatie. Leert het huidige onderwijs dan de leerlingen wel een goede basis om met deze middelen om te gaan? (als ze dat al proberen) Ik denk van niet. Wat denk jij?Zoals ik in een eerder blogpost al schreef: “We need to rethink education”