Opkomst sociale en [...]]]> Vanaf 2007 wordt vrijwel elkaar jaar een nieuwe versie van de serie “Did You Know” gemaakt, een serie over ontwikkelingen in een snel veranderde wereld. Een tijdje geleden kwam versie 4.0 van het jaar 2009 uit. Deze versie behandelde vooral de veranderingen in de media. Wat betekent dit voor mediawijsheid?

Opkomst sociale en mobiele media
Opvallend aan deze versie is de benoeming hoe snel ons medialandschap verandert, zoals de opkomst van de sociale en de mobiele media. Aan enkele voorbeelden hebben we ook uitgebreid aandacht besteed bij de master Mediapedagogiek, zoals de Amerikaanse verkiezingen met Barack Obama.

Mediawijs perspectief
Jammer vind ik, is dat ik al deze ontwikkelingen nog maar weinig tegenkom als we het over mediawijsheid hebben, zoals bij de workshop “Mediawijsheid in toekomstig perspectief” op het congres van Media4You waar ik onlangs was. We hebben het dan nog vaak over media als tv, radio en de krant. Wanneer we het over internet hebben, praten we vooral vanuit het protectionisme; over de gevaren, slechte invloed, pornografie, privacy, en “pas op!”. David Buckingham gaf in zijn boek Media Education al aan dat we dezelfde protectionisme ook hadden op het gebied van tv, radio en de krant in de vorige eeuw. Ik kwam pas geleden ook deze powerpoint (<- Download!) tegen die dit helder op een rijtje zet. Ik hoop dat we deze eenzijdige insteek snel voorbij zijn en de genoemde ontwikkelingen in Did You Know 4.0 ook vanuit een omarmde en modern perspectief kunnen toepassen in mediawijsheid en media-educatie projecten. Did You Know 4.0 laat een beeld zien en geluid horen van een medialandschap die ik nog onderbelicht vind ik de huidige mediawijsheid initiatieven.

Het is ondertussen alweer ruim 2 a 3 weken geleden dat ik mijn handtekening mocht zetten op een stukje papier dat vertelt dat ik naast de titel Bachelor of Multimedia nu ook de titel Master of Education mag voeren. Op 26 Augustus hebben de eerste lichting studenten hun Master diploma pedagogiek met als [...]]]>

Het is ondertussen alweer ruim 2 a 3 weken geleden dat ik mijn handtekening mocht zetten op een stukje papier dat vertelt dat ik naast de titel Bachelor of Multimedia nu ook de titel Master of Education mag voeren. Op 26 Augustus hebben de eerste lichting studenten hun Master diploma pedagogiek met als profiel Mediapedagogiek mogen ontvangen. Een verslagje van deze avond valt hier te vinden, door mijn (oud)docent Bertrand. Een profiel waarbij zowel studenten met een media- als een pedagogische vooropleiding toegang tot hebben. Gecombineerd vertellen mijn bachelor en master diploma’s waar ik mij tijdens mijn studie op heb gericht, namelijk het snijvlak met communicatie en media met opvoeding, onderwijs en ontwikkeling van kinderen, jeugd en ook wel beetje de volwassenen (want zeg nou zelf.. wij volwassenen hebben op dit gebied ook nog veel te leren ). Maar wat nu? Waar ben ik nu mee bezig en wat wil ik nu eigenlijk?

En nu?
Op dit moment ben ik dan ook op zoek naar een baan in dit veld. Ik zou graag mijn bijdrage willen leveren voor de bevordering van mediawijsheid in onze samenleving en met name het onderwijs. Iedereen die een tip heeft in welke vorm dan ook; het is van harte welkom .Het feit dat ik echter daar nu nog geen vaste vorm in heb gevonden, wil niet zeggen dat ik stil zit. Een kleine greep van mijn recente activiteiten. Wellicht over een aantal er van later meer, die wellicht interessant zijn voor een eigen blogpost.>

• Verzorgen van workshop mediawijsheid bij SKVR Summerschool.
• Bijdrage geleverd en mee gedraaid in de week van het Natural Networking Festival in de Drentse bossen. Daar heb ik allerlei verschillende workshops en lezingen gevolgd, waaronder een lezing van Wubbel Ockels en een bijdrage geleverd voor een case over de rol en toekomst van de bibliotheek in de digitale 21e eeuw. Eigenlijk was dit mijn vakantie die ik nog tegoed had.
• Ondersteuning van de voorbereiding en implementatie van mijn lesonderdeel van de medialeerlijn op een VO-school. Dit was voornamelijk mijn afstudeerproject bij de master mediapedagogiek, waar ik de school u op freelance basis in ondersteun.
• Dit vorige punt heeft geleid dat ik nu in het leernetwerk mediageletterdheid van de Stichting Leerplan Ontwikkeling (SLO) uitgenodigd ben om mijn bijdrage toe te lichten en te presenteren. Daar moet ik natuurlijk wel wat moois van maken.
• Deze week sta ik ook het duo van MediaGenius bij voor een media-educatie project in Utrechtse wijk Overvecht. Ik zal ze de komende weken, zolang mijn agenda dat toelaat hun helpen met het geven van media-educatie workshops op verschillende basisscholen in deze wijk.

Door deze verschillende klussen zit ik de mogelijkheden te verkennen om hier een eigen parttime onderneming in te beginnen. Vandaar dat ik nog even met de Kamer van Koophandel en andere geïnteresseerden een kop koffie heb gedronken tijdens een van hun seminars.

Al met al verveel ik me dus niet. Ook wil ik deze blog een betere invulling en functie geven, want als experiment tijdens mijn studie zit het er nu op. Het is misschien interessant om nog eens uit een te zetten wat dit experiment dan heeft opgeleverd. Dat bewaar ik voor een andere blogpost. Nu ondertussen lekker aan de slag met de freelance klussen en op zoek naar een “echte vaste baan”.

Stay tuned!

Een tijdje terug las ik op de blog John van Dongen een blogpost tegen met bovenstaande video en waarin hij een stuk van een docente uit de Gelderlander citeerde. De docente pleitte daarin voor de mogelijkheden van het [...]]]>
New Media and Education
door huubkoch

Een tijdje terug las ik op de blog John van Dongen een blogpost tegen met bovenstaande video en waarin hij een stuk van een docente uit de Gelderlander citeerde. De docente pleitte daarin voor de mogelijkheden van het (beter) inzetten van multimedia en internet. Daarbij pleitte zo ook voor het doceren van nieuwe media aan de docenten, omdat ze nauwelijks op de hoogte zijn van de vele mogelijkheden van het internet en de relatie met mediawijsheid. Het stuk kwam me heel bekend voor, toen ik het artikel van de Gelderlander las. Even later drong het tot me door. Ik had zeker een maand eerder al contact met de docente, Ellen Tapia-Quilodrán, die mij toen mailde met de vraag of ze voor haar opiniestuk voor haar afstuderen, mocht citeren en verwijzen naar mijn blog en beachelor thesis “Leren met de www-factor“. De wereld blijkt soms klein te zijn en kom je uiteindelijk iets tegen wat beïnvloed is door iets wat jezelf eerder hebt gedeeld. De kracht van sociale media. Ellen Tapia-Quilodrán maakt in haar artikel een aantal scherpe punten over de huidige mediaeducatie-initiatieven. Op enkele punten wil ik dan ook even ingaan. Namelijk het gebruik van multimedia in het onderwijs en de plaats van web 2.0 in mediaeducatie. Ik citeer haar:

Er zijn steeds meer scholen die in het kader van het Studiehuis lesmethodes aankopen bij uitgeverijen waarbij een cd-rom wordt geleverd met interactieve lessen. Ondanks het pc-gebruik bij deze methodes blijft de informatievergaring en -verwerking vrij lineair. Er wordt informatie gegeven in de vorm van filmpjes en (gesproken) tekst, die vervolgens getoetst wordt door middel van vragen of een schrijfopdracht. Als al gebruik wordt gemaakt van internet gebeurt dat meestal met zoekmachines, in een uitzonderlijk geval wordt internetencyclopedie Wikipedia geraadpleegd. Het is te betreuren dat de mogelijkheden van internet niet optimaler worden ingezet binnen het onderwijs.

Ik kan me hier alleen maar bij aansluiten. In mijn tijd bij mijn studie Communication and Multimedia Design heb ik een paar keer te maken gehad met educatieve opdrachten, wat vaak een multimediale ondersteuning van de lessen in hield. Veel studenten en de niet nader te noemen educatieve uitgever (die iedereen wel kent) blijven vaak steken bij het copy-pasten van de lesinhoud uit de boeken, inclusief de meer-keuze-vragen om die vervolgens in een mooi vormgegeven omgeving of verhaaltje te plaatsen. Dit werkt echter niet en dat is wat educatieve games een slechte naam heeft bezorgd. We willen vaak de nieuwe middelen en media inzetten op de manier zoals we van het oude bekend mee bekend zijn. Dit is hoe een “design-patron” vaak verloopt. Zo ook met multimedia in het onderwijs. Het is een vergelijkbare manier hoe internet in de jaren ’90 van de vorige eeuw werd gebruikt voor e-commerce; het klakkeloos kopiëren van de folder naar het beeldscherm. Het is inderdaad jammer dat we met veel moeite nauwelijks vooruit komen in het onderwijs. Met betreft internet en informatievaardigheden blijven we vaak steken bij het gebruiken van zoekmachines en vormen van zoekopdrachten. En daarmee kom ik naar het volgend punt.

Internet is een ideaal medium voor kennisoverdracht en in te zetten voor alle schoolvakken. De leerling zou zich buiten de gebaande paden van de methodische (media-)educatie moeten kunnen bewegen. Zo heeft hij de mogelijkheid zijn talenkennis online toe te passen of gebruik te maken van web 2.0-toepassingen voor het vergaren, selecteren, ordenen, uitwisselen en verwerken van informatie die voor alle schoolvakken toepasbaar is. De wereld van web 2.0 opent deuren die het leeuwendeel van de digitale methodes van uitgeverijen gesloten laten en biedt leerlingen de mogelijkheid op wereldwijde schaal samen te werken met andere scholieren. Om leerlingen dit te kunnen laten doen, is het belangrijk dat zij leren welke bronnen betrouwbaar zijn en hoe zij relevante informatie uit de grote hoop moeten filteren.

Hulde! Ik kan me er alleen maar bij aansluiten. Bij mijn Masteropleiding Mediapedagogiek is dit mijn visie en kerndoel van mijn project die ik dat jaar heb gedraaid. Bij het ontwikkelen van een lessenreeks informatievaardigheden en internet ten behoeve van een medialeerlijn op een VO-school, heb ik dit ook als uitgangspunt genomen. Naast het gebruik van zoekmachines als Google, komen daar ook het gebruik van web 2.0 toepassingen aan bod voor het selecteren, opslaan en delen van informatiebronnen en maken leerlingen hun eigen “webstuk” in plaats van een werkstuk op papier die alleen de docent leest. Uiteindelijk moet dergelijke informatievaardigheden ook in dienste staan van andere vakken en profielen. Daarnaast is het een opstap naar een aanvulling op de medialeerlijn op het gebied van social media en internet. Het verband tussen de sociale media als het internet met mediaeducatie en mediawijsheid komt nog maar amper naar voren in de huidige initiatieven. Als dat echter wel gebeurt, dan gaat het meestal om veiligheid en de gevaren van het internet. Dat is natuurlijk ook belangrijk, maar er is veel meer dan dat, zeker op het gebied van onderwijs, zoals Ellen mooi aangeeft.

Media-educatie is nog geen verplicht vak, maar met het oog op de kennismaatschappij is het slechts een kwestie van tijd voordat dit wordt ingevoerd. De vraag rijst hoe scholen zich hierop voorbereiden, als zij dat al doen.

Media-educatie is inderdaad een vakgebied die steeds meer gewicht krijgt voor de algemene ontwikkeling van de toekomstige burgers in onze samenleving. Zeker gezien het feit dat wij onze werkelijkheid steeds meer baseren op basis op wat we waarnemen in onder andere de media, of te wel de “hyper-reality”.  Of het een apart vak moet worden, is nog maar de vraag. Beter kunnen de huidige vakken, met name zoals Nederlands en Maatschappijleer een “update” krijgen op de langere termijn.

Als docent in opleiding heb ik tijdens stages meegemaakt hoe de generatiekloof tussen docenten en leerlingen met de dag groeit. Terwijl leerlingen zich aansloten bij forums en nieuwsgroepen, vanuit de klas twitterden dat zij zich verveelden en krabbels achterlieten op de Hyvespagina van hun klasgenoten, leerden de docenten hoe zij hun e-mail moesten openen.

Dit is inderdaad een bekend beeld. Echter zie je vaak hoe docenten hier op reageren, namelijk verboden en blokkades, om zo een vorm van controle niet te verliezen, zoals we ook zien in de video.

Ik ben erg benieuwd hoe mediaeducatie zich in het onderwijs gaat ontwikkelen EN hoe mediaeducatie zich mee ontwikkelt met de ontwikkelingen van de nieuwe media. We schieten er immers ook weinig mee op, als we gaan onderwijzen hoe enkel de media van de afgelopen 50 jaar is geweest en niks tot weinig met de nieuwe en toekomstige media doen. Ik probeer daarin mijn steentje bij te dragen.

Ken jij ook voorbeelden van scholen die aan media-educatie doen? Als je in het onderwijs werkt, hoe gaan jullie daar dan mee om? Welke obstakels kom je tegen om nieuwe media te implementeren in het onderwijs, zoals in de voorbeelden van Ellen? Ik hoor graag jullie ervaringen.

Via Twitter kwam ik op de blog terecht van @essen2punt0 en via daar naar een blog genaamd Astrids Scribbles. Daar werd ik verwezen naar een blogpost over de waarde van klassieke media, de verpaupering door nieuwe media en hoe slecht het wel niet gaat met onze jongeren die [...]]]>

Via Twitter kwam ik op de blog terecht van @essen2punt0 en via daar naar een blog genaamd Astrids Scribbles. Daar werd ik verwezen naar een blogpost over de waarde van klassieke media, de verpaupering door nieuwe media en hoe slecht het wel niet gaat met onze jongeren die opgroeien met deze media. @essen2punt0 had al uitgebreid gereageerd op deze blogpost vol vooroordelen over nieuwe media. Toch wil ik zelf ook even een duit in de zak doen, want “mijn broek zakte me bijna af” na het lezen van de post van Astrid en het brengt een aanleiding om na te denken en te discussiëren over de rol van internet op school en in mediaeducatie. 

Met de meeste stellingen kan ik het niet zo mee eens zijn. Want wat kunnen we kort samengevat halen uit de blogpost van Astrid? Als ik alles zo zou moeten geloven dan lijken onze jongeren lui te worden door de nieuwe media als het internet. Deze “nieuwe media” (in het geval van haar blogpost het internet), die geen diepgang kennen, waarmee jongeren alleen maar knippen en plakken, die totaal geen informatie kunnen interpreteren afkomstig van het internet, jongeren lijken dom te worden door het internet en alleen “klassieke oude media” zouden onze jongeren nog kunnen redden. Het geheel komt op mij wat paniekerig over. Het zijn vergelijkbare argumenten die men ook gaf over deze “klassieke oude media” toen deze nog als “nieuwe media”  werden beschouwd. Lezen maakte je dom en je raakte er door geisoleerd, strips waren slecht voor je hersenen en televisie zou de families in het land uit een laten vallen en iedereen zou nog alleen als zombies voor een scherm zitten, zei men vroeger. Eigenlijk zou de wereld allang vergaan moeten zijn… dus klopt deze scenario dit keer wel? Ik neem wat stellingen onder de loep.

Het is inmiddels wetenschappelijk bewezen…dat leerlingen het niet zo nauw nemen met het kritisch beoordelen van de informatie die zij gebruiken voor werkstukken of onderzoeksverslagen. Ze zijn in de veronderstelling dat internet de waarheid is en kijken niet verder dan de eerste 10 hits: een ranking, die gebaseerd is op populariteit. En de stelling hoe populairder, hoe betrouwbaarder gaat voor het internet helaas niet op.

Amerikaanse WO I propaganda; "oude klassieke media"

Zo’n beetje de enige bewering die met wetenschappelijk onderzoek wordt geprobeerd te onderbouwen. Je kan je afvragen hoe dat onderzoek is gehouden, maar laten we eens aannemen dat dit onderzoek de “waarheid” spreekt. Wat schieten we er dan mee op? Juist.. vrij weinig. Het is oud nieuws. De bewering dat alleen leerlingen alles op het net als “waarheid” aannemen is ook niet helemaal correct en durf ik wel ter discussie te stellen. Volwassenen doen het immers ook vaak genoeg. Sterker nog; toen in de vorige eeuw een Amerikaans radiostation de berichtgeving gaf dat het land onder aanval lag van buitenaardse wezens, was vrijwel het hele land in rep en roer. Vol verbazing zag het radiostation dat vrijwel iedereen geloofde wat uit dit doosje kwam, voornamelijk ook volwassenen. Dus wat is er nou veranderd vergeleken met de “oudere klassieke media”? Vrij weinig. In de jaren ’40 van de vorige eeuw namen verschillende partijen dankbaar gebruik van de eenzijdig massacommunicatie die de media kon uitzenden over een volk. Iedereen heeft in de geschiedenislessen vast wel geleerd over de propagandamachines van oa Hitler, Stalin, maar ook onze eigen “westerse wereld”. Deze “klassieke oude” media werd als de enige waarheid geslikt door vrijwel het hele volk. Nu zijn de propagandamachines uit de Tweede Wereldoorlog misschien wel een extreem voorbeeld, maar laat het duidelijk zijn dat deze “klassieke oude media” met hun eenrichting massacommunicatie en “auteursrechten” ook lang niet altijd de waarheid spreken en de “diepgang” hebben zoals wordt beweerd. Ik kan dus ook wel gaan zeggen dat de oudere generatie het niet zo nauw neemt/nam met het kritisch beoordelen van informatie via deze “oude klassieke media”. Wat in een onderzoeksrapport staat, is gelijk de waarheid, zonder te kijken naar de onderzoeksmethodes en contexten waarin het is uitgevoerd. Of zoals sommige mensen uit de generatie van mijn opa zouden zeggen “Het is zo, want het was op tv!“. Het zelfde zeggen sommige mensen zelfs nog steeds over de krant. In de bewering dat jongeren informatie uit de nieuwe media niet goed kunnen beoordelen zit wat in, maar dat is geen nieuws en je kan daar de “nieuwe media” niet de schuld van geven en daarmee kom ik tot het volgende punt.

Docenten doen hun best…om leerlingen uit dat spoor van internet te trekken. Maar als ze eisen dat leerlingen gedegen onderzoek doen en de achtergronden van hun internetinformatie opzoeken, stuiten ze op een muur van weerstand. Wanneer docenten vervolgens wijzen op die klassieke media en die leerlingen confronteren met de kwalitatieve resultaatverschillen, gaat er vaak een wereld voor hen open.

Hier gaat het dan ook fout, naar mijn idee. Docenten moeten niet proberen “de leerlingen uit het spoor van het internet te trekken.” Het onderwijs (en daarmee ook de docenten) moet eens zijn verantwoordelijkheid nemen en leerlingen leren het medium van het internet op een correcte manier te gebruiken. Dit is ook wat in het onderwijs vaak fout gaat, omdat maar weinig docenten dat kunnen. Verder dan het gebruiken van de zoekmachine Google, komen de meeste scholen dan ook niet. Daar gaat de conclusie van bovenstaand onderzoek van de Open Universiteit Nederland dan ook fout.  Ik durf amper woorden als “crowdsourcing” en “wikinomics” in mijn mond te nemen, omdat men blijkbaar soms denkt dat Google alles is op het internet en het enige tool is om leerlingen mee te leren laten werken. Helaas is het internet meer dan dat en moet het in een bredere context worden gezien dan een digitaal archiefkast waarin je kan zoeken met Google. Die vergelijking moet ook niet langer worden gemaakt, omdat digitale informatie een hele andere en rijkere dynamiek heeft dan de artikeltjes in een archiefkast. Deze andere eigenschappen van informatie en hoe social software voor mediaeducatie in gezet kan worden, heb ik ook eerder behandeld in “Leren met de www-factor“. Over de zogenoemde “kwaliteitsverschillen” heb ik ook zeer mijn twijfels. De oude klassieke media bieden mij geen enkele of weinig manieren om te achterhalen hoe informatie in deze media tot stand zijn gekomen. Ik moet maar aannemen dat het artikel in de encyclopedie de waarheid spreekt en dat (bijvoorbeeld) Pluto nog steeds een planeet is. Wikipedia bied mij wel deze mogelijkheden en directe verwijzingen en kan ik zelf beter beoordelen wat de waarde is van een artikel. De vele ingebouwde feedbackloops in de tweezijdige nieuwe media kunnen zo zeer waardevol zijn. Dat is een informatievaardigheid voor nieuwe media die leerlingen zouden moeten leren. Het is te kortzinnig om te beweren dat de informatie in de “klassieke oude media” meer diepgang zou hebben en nauwkeuriger is dan de “nieuwe media”. Elk medium heeft zo zijn sterke en zwakke punten en de een is niet perse beter dan de ander. Gebruik ieder medium en tool waar het sterk voor is. Daar hebben niet alleen de jongeren een hoop in te leren. Je slaat ook geen spijkers in de muur met een zaag, omdat je daar toevallig mee bent opgegroeid. 

De docent
Je kunt natuurlijk een principiële discussie voeren over de vraag óf er sprake is van een probleem. Als docenten de achteruitgaande kwaliteit van de knip-en-plak verslagen accepteren, dan zijn we klaar. Of moeten we docenten (blijven) aanspreken op hun verantwoordelijkheid?

Dit lijkt me nu dan ook zeer duidelijk. Als antwoord op de laatste vraag: Nee, het onderwijs moet zelf eens de verantwoordelijkheid nemen en deze nieuwe media op een juiste en kritisch constructieve manier integreren in hun mediaeducatie. Niks doen en maar klagen over de jeugd is de manier om het niveau van het onderwijs naar beneden te halen.

De leerling
Er groeit een generatie op die de alternatieven van internet niet kent en niet weet welk medium je voor welk doeleinde gebruikt. Lopen zij ‘schade’ op als ze dat niet meer leren? Waarin zit die schade? En hoe zouden we ze dat weer kúnnen leren?

Een groot woord om te beweren dat deze generatie geen alternatieven kent van het internet. Natuurlijk kennen ze die wel. De vraag is of ze die gebruiken of überhaupt willen gebruiken. Ook een grote bewering om te zeggen dat ze niet weten welk medium ze moeten gebruiken voor welke doeleinde. De “oudere generatie” weet het soms nog slechter, als ik het aanbod voor allerlei cursussen, opleidingen en websites bekijk over hoe om te gaan met al deze media en middelen en de grote stroom van informatie. Je kunt dan ook zeggen dat de jongeren lui zijn, maar ik zou het net als @essen2punt0 liever “slim” willen noemen. Immers gaat het straks in de toekomst niet om “harder werken”, maar om “slimmer werken” als ik mensen als Martijn Aslander mag geloven (wat ik dus ook doe). Het is een kwestie van balans tussen snel en vluchtig lezen en diep en nauwkeurig en kritisch lezen. Ben je alleen het laatste aan het doen, dan zie je namelijk geen patronen en structuren meer en mis je ook zaken. Dat is de “schade” die we oplopen als we de ouderwetse arrogantie behouden.

Kortom; welke waarde moeten we geven aan de blogpost van Astrid? Net als @essen2punt0 het vermelde, deed het me denken aan werkelijk alle mogelijke clichés die over elk nieuw media in de loop van de geschiedenis is gegeven. Cliches zoals ze ook zijn verwoord door Steven Johnson. Ook ik neem dan even zijn filmfragment “if books came after games” op in deze blogpost. Vergaat de wereld dan binnenkort en veranderen onze kinderen in luie mensen door de nieuwe media? Nee hoor! Geen reden tot paniek. Niet zolang het onderwijs zijn verantwoordelijkheid en de wens van het Ministerie OC&W opneemt om mediaeducatie een waardige plaats te geven binnen het curriculum. Nieuwe media verdienen daar hun eigen verdiende plaats en meerwaarde in en moet verder gaan dan “zoeken via Google” en “pas op voor enge mensen op MSN“. Dankzij de nieuwe media kan ik juist veel beter informatie interpreteren dan enkel de “klassieke oude media” aka de krant of een enkel boek of artikel. Ik heb een veel groter “holistisch” perspectief op de “werkelijkheid” door de nieuwe media, integendeel bij “klassieke oude media” die te fragmenteert is, te beperkt en zo nu en dan ook te kortzinnig. Zit ik dan alleen maar achter een scherm? Nee hoor,.. regelmatig lees ik ook gewoon een boek of een krant of kijk ik naar de televisie. Crossmediaal noemen ze dat. Want er is geen sprake van “oude” en “nieuwe” media. Er zijn geen twee kampen. Er is gewoon “de media”.

Over een ding zijn we het denk ik wel eens. De jeugd moet leren om informatie uit nieuwe EN oude media goed te kunnen interpreteren. Ik hoop dan ook dat de mediacoaches in Nederland de nieuwe media hun waardige en verdiende plaats geven en niet telkens wordt afgedaan met “eng”, “boe” en “slecht” zoals ik dus wel vaker lees. Om dan de vraag van @essen2punt0: te beantwoorden: Nee, we kunnen onze ouderwetse arrogantie niet langer veroorloven. Geef de nieuwe media de plaats in mediaeducatie die het werkelijk verdient. 

Op het moment ben ik met een middelbare school daar hard mee aan het werk. Zij zien dat mediaeducatie met internet verder kan en moet gaan dan zoeken via Google en daar help ik hun graag bij. Samen bouwen we dan ook aan een volledig en eigentijds mogelijk traject voor mediaeducatie met respect voor elk medium en hun gebruikers, ook de nieuwe media.

Verder sluit ik me ook aan bij de post van @essen2punt0. Ook zeker de moeite waard om er eens naast te leggen. Want het is inderdaad heel spannend… om anders te denken.

edit: ook sluit ik me aan bij de post van Moqub

of toch niet… De website www.beoordeelmijnleraar.nl krijgt weer alle aandacht in de media. Gisteren werd ik al er op geattendeerd via Twitter en schreven er verschillende weblogs over deze “virtuele schandpaal” der onderwijs. Ook nu.nl en NRC Next schrijven over de klagende leraren over [...]]]>

of toch niet… De website www.beoordeelmijnleraar.nl krijgt weer alle aandacht in de media. Gisteren werd ik al er op geattendeerd via Twitter en schreven er verschillende weblogs over deze “virtuele schandpaal” der onderwijs. Ook nu.nl en NRC Next schrijven over de klagende leraren over deze site. Kennelijk is er wel iets aan de hand, want het roept nogal wat reacties op in alle extremen.

Privacy
De klachten die binnen komen van docenten hebben betrekking op privacy. Het College Bescherming Persoonsgevens (CBP) doet onderzoek of de site wel of geen inbreuk doet op de privacy van de docenten. Op de site kunnen leerlingen beoordelingen met cijfers geven aan hun docenten. Deze beoordelingen komen dan met complete namen op de site te staan. Enkele docenten hebben op basis hiervan klachten ingediend.  

Ik kan me moeilijk voorstellen dat dat de reden zou zijn dat een website als beoordeelmijnleraar.nl daarvoor zou moeten opdoeken. Blijkbaar zijn er grote bezwaren als leerlingen kenbaar maken dat ze leraar Jan een slechte leraar vinden.. of juist een hele goede, want een groot deel van de beoordelingen zijn juist ook goed. Veel pluimen en complimenten voor veel leraren. Echter hoor je daar weinig over in de media. Men spreekt over een schandpaal voor leraren. een website waar leerlingen aan iedereen kenbaar kunnen maken hoe verschrikkelijk leraar Jan wel niet is. Ik denk ook dat de angst daarvoor de reden is om een klacht in te dienen. Je wilt immers toch niet ongevraagd met zulke kritieken op een website staan? Dat zou je een slechte naam kunnen geven als leraar en ook als school. Je “reputatie” zou “beschadigd” worden, aldus de krant Metro.

Maar wat maakt het verschil met wanneer leerlingen over hun leraren praten in een omgeving als het schoolplein? Vroeger wist ook het hele dorp alles van je. Ik zou dat ook “sociale controle” kunnen noemen. Hadden we toen wel privacy? In de tijd van globalisering is de wereld het dorp geworden en het internet het schoolplein. Nu dat plaats vindt op een andere schaal en met nieuwe technieken in een virtuele wereld, lijken we opeens een stuk angstiger te zijn. Deels terecht, want niemand weet wat er precies met dergelijke informatie kan gebeuren. Grotendeels ook onterecht, omdat hierbij kansen niet gezien worden en onbenut blijven. Een kritisch constructieve kijk (wat bijna heilig is bij onze Master Mediapedagogiek) is de sleutel. Dus wat moeten wij nu met beoordeelmijnleraar.nl?

Kansen en nut
Op Twitter stelde iemand de vraag wat überhaupt het nut van de site is dan lauter amusement. Het probleem met die vraag is dat er geen universeel antwoord op te geven is. Want wat is het nut van Twitter? Of het schrijven van deze blog? Of de kroeg waar men zijn lichaam beschadigd met drank, drugs en tabak? Of waar filosofen zich al eeuwen over buigen; het nut van het leven? Laat ik het zo zeggen dat beoordeelmijnleraar.nl een behoefte lijkt te vervullen. Een behoefte om je mening over je docenten, waar je zo vaak mee te maken hebt te ventileren (is dat het goede woord?) en deze te delen met je peers/leeftijdsgenoten. Juist.. met leeftijdsgenoten. Niet met die leraar zelf, zoals veel leraren denken die met het argument “zeg het dan tegen mijn gezicht” aan komen zetten. Daar gaat het juist helemaal niet om. Ik zou dat ook niet in mijn hoofd halen als leerling in het (middelbaar) onderwijs. Want dan heb je de leraar ook weer de kast op gejaagd. Blijkbaar is er de behoefte om dat online te doen met je peers en schoolgenoten en heeft het nut voor de mensen die het doen, al ziet niet iedereen dat nut. 

Beoordeelmijnleraar.nl is gebaseerd op feedbackloops op leraren. Een groot kenmerk van nieuwe media (die feedbackloops athans). Daarmee kunnen we de site ook van een andere kant bekijken, namelijk als een platform waar leraren feedback kunnen krijgen van hun leerlingen en studenten en waar reviews kunnen worden geschreven over de prestaties van scholen, meestal geschreven door de leerlingen die immers de klanten van het onderwijs zijn. Een andere opzet van de site zou dan wel wenselijk zijn. De site kan dan ook worden aangegrepen om leerlingen en studenten te trainen om goede feedback te geven. Als het argument is dat beoordelingen nu kortaf en niet onderbouwd gegeven worden, dan kan het onderwijs daarmee aan de slag gaan in plaats van verbieden en klagen. Een mooie pedagogische aanknopingspunt over hoe je met elkaar om gaat in de virtuele wereld van het internet. In het kader van mediawijsheid ben je dan beter bezig. Het zou zelfs ook geen gek idee zijn als leraren ook zelf aan hun digitale identiteit werken die tegenwicht zou kunnen bieden aan een eventuele slechte beoordeling op deze site. Dat kan je vaak zelf beinvloeden. Een goede weblog van een docent zou ik meer waarde aan hechten dan een pissige leerling die een slecht cijfer geeft aan zijn docent op beoordeelmijnleraar.nl (of een goede beoordeling als daar sprake van is). Maar blijkbaar zijn er genoeg redenen waarom leraren (en nee.. niet alle, ik weet het) weer grijpen naar klagen en verbieden. Vaak uit angst en onwetendheid, hoe begrijpelijk ook. De maatschappij mediawijs? We zijn er denk ik nog lang niet..

Met ons allen mediawijs worden
Moet de site dan nu afgeschermd of verboden worden? Nee, beslist niet. Daarmee zou je ook geen goed signaal geven naar de leerlingen die beoordelingen geven (ook goede, vergeet dat niet!).  De site heeft ook veel potentie om feedback te kunnen geven op leraren. Ik als student (klant van het onderwijs) zou daar gerust het recht voor moeten hebben, net zoals ik het recht heb om een review te schrijven over de lokale Gamma en hun personeel. Of daar specifiek complete namen van leraren bij moet, is een ander verhaal. Daarvoor acht ik de structuur van de site niet geschikt. Echter zijn wijzingen voor de site al onderweg, dus ik wacht af. Nee, verbieden en klagen lijkt me geen oplossing. De hele zaak benadrukt voor mij weer het belang van mediawijsheid (en webwijsheid in het bijzonder) voor zowel leerlingen als leraren. Leerlingen zouden geleerd moeten worden hoe je met respect met anderen omgaat op het internet en hoe je goede feedback kan geven waar een docent wat mee kan doen. Daarnaast zou een leraar geleerd kunnen worden hoe hij zich professioneel kan profileren op het internet, waarmee tegenwicht kan worden geboden aan eventuele negatieve beoordelingen, want “reputatie beschadigen” door beoordelingen op deze site vind ik wel wat te overdreven en opgeblazen. Daarvoor kan ik nu de site niet serieus genoeg voor nemen. Laten we nu vooral niet te veel gaan klagen en verbieden en mediawijs worden met ons allen. Maar kennelijk is dat nog een te grote drempel. Hopelijk kunnen we uit het initiatief van beoordeelmijnleraar.nl nog positieve en goede dingen halen voor het onderwijs. Ik zou er blij mee worden. Hopelijk ben ik daarin niet de enige.

Voor docenten die wel “webwijzer” willen worden; ik weet dat er een cursus in ontwikkeling is en vele al zijn. Neem gerust eens contact met me op. Misschien zal ik dan ook een goede beoordeling schrijven op beoordeelmijnleraar.nl ]]> http://www.jeroengerth.nl/2009/01/geef-je-docent-een-1-of-een-10-op-beoordeelmijnleraarnl/feed/ 6 http://www.jeroengerth.nl/2008/12/over-het-huis-van-de-schilder-en-twitter-als-huiswerk/ http://www.jeroengerth.nl/2008/12/over-het-huis-van-de-schilder-en-twitter-als-huiswerk/#comments Thu, 18 Dec 2008 15:21:15 +0000 Jeroen http://www.jeroengerth.nl/?p=62  

Ken je dat verhaal? Over het huis van de schilder die nooit geschilderd werd, omdat de schilder het te druk had met het schilderen van andermans huizen? Ik ben min of meer zo’n schilder als het op bloggen aankomt. Lezen en reageren in andere blog, maar zelf je eigen blog verwaarlozen. Ooit ben [...]]]>  

Ken je dat verhaal? Over het huis van de schilder die nooit geschilderd werd, omdat de schilder het te druk had met het schilderen van andermans huizen? Ik ben min of meer zo’n schilder als het op bloggen aankomt. Lezen en reageren in andere blog, maar zelf je eigen blog verwaarlozen. Ooit ben ik deze blog begonnen voor mijn afstuderen bij CMD. Na het afstuderen bij CMD raakt dit webstekje dan ook wat in verval. Tijd om daar verandering in te brengen en een grote renovatie te houden in het huis van de schilder.

Renovatie

Binnen in het huis is al veel veranderd. Alles geverfd en opnieuw ingericht met een versie 2.7 van wordpress. De buitenkant moet nog grondig worden aangepakt en gerenoveerd. Dit zal in de komende kerstvakantie dan ook gebeuren. Ook zal er een of meerder nieuwe uithangborden worden gemaakt. Met deze blog wil ik me immers meer gaan richten op het vakgebied van de mediapedagogiek en aanverwante zaken. Al een tijdje had ik dit in gedachte. Ondanks dat er veel edublogs zijn, ben ik toch niet zo heel veel tegengekomen die zich op mediapedagogiek richten. Lijkt me dan een mooie aanvulling. 

Twitter en bloggen als huiswerk

Helemaal komt dit ook niet uit de lucht vallen. Binnen de opleiding mediapedagogiek was er al eens gesproken voor een gezamenlijke  weblog voor dit onderwerp. Echter werd dit nooit echt opgepakt. Nu geeft onze docent mediainovatie ons als huiswerk om over je project en andere mediapedagogsiche zaken te twitteren en te bloggen. Jaja… Twitter en bloggen als huiswerk. Het kan wel.. nieuwe media in het onderwijs. Mijn collega Bram schreef er ook al uitgebreid over. Dit was vrijwel de extra duw in de rug die ik hopelijk nodig heb om het bloggen eens weer op te bakken en opnieuw in te richten. Het huis van de schilder krijgt een renovatie. Ik moet uiteraard wel het goede voorbeeld geven als ik me richt op mediawijsheid en webwijsheid in het onderwijs. 

Social Software bij mediapedagogiek

Ik ben benieuwd hoe het in onze groep wordt opgepakt. We zitten immers met een hele gevarieerde groep met allerlei verschillende achtergronden. Een goede kans voor mij om eens te observeren hoe social software ingezet en gebruikt gaat worden binnen mijn eigen opleiding. Zie ik het fout gaan vanwege de bekende valkuilen die ik kan benoemen of zal er enthousiast geblogd worden en kennis gedeeld? We zullen zien. Ik probeer mijn best te doen. Getwitterd word er nu wel, zowel door docenten als studenten. Het idee is om ook een eigen Twitter-fountain te starten op een van de LCD-schermen bij ons op school. Of de NHL er mee akkoord gaat moeten we nog afwachten. Benieuwd wat de mediapedagogen in spe in Twitterland uitspoken? Volg dan eens deze stream en mensen (Twittersearch op “mediapedagogiek”).

Hopelijk dan allen tot snel bij de virtuele housewarmingparty na de renovatie.

Foto: smccard @Flickr

Eergisteren ben ik in kader van mijn afstuderen bij de landelijke [...]]]> Het is weer een poos geleden sinds mijn laatste blogpost. Om weer wat leven te blazen in dit geweldig medium wordt het weer eens tijd om een serie artikelen te schrijven wat mij de laatste tijd allemaal bezig houdt.

Eergisteren ben ik in kader van mijn afstuderen bij de landelijke ambassadeursdag van Kennisnet geweest. Dit is een besloten bijeenkomst, maar via Willem Karssenberg aka Trendmatcher kon ik als gast deze dag meemaken. De dag stond namelijk in teken van ICT in het onderwijs, de richting waar ik nu over aan het afstuderen ben.

Na 2-3 uur reizen, de binnenkomst in de Fabrique en van een kop koffie genoten te hebben, trapte Willem Karssenberg af met een keynote over ICT in het onderwijs. Hier ging hij in op de ontwikkeling van inktlapjes van 50 jaar geleden, tot het sociale web van vandaag. Met een rap tempo ging hij door allerlei toepassingen van web 2.0 en hoe hij dit met succes op zijn eigen school weet toe te passen. Zijn boodschap? Gewoon doen! Geef het een kans en probeer dingen uit. Zijn verhaal vond ik erg herkenbaar en het zijn dezelfde gedachtes die in mijn hoofd spelen.

Willem Karssenberg aan het woord

Helaas moesten we na de keynote ook direct weer afscheid nemen van Willem, want hij moest ergens anders een andere keynote verzorgen. Iedereen kon na een kopje koffie van een stuk cabaret genieten. Dit werd direct gevold door 2 presentaties van ThinkQuest en Make-a-Game. Dit zijn twee wedstrijden van Kennisnet waarbij groepen leerlingen een website (ThinkQuest) of een game (make-a-game) ontwikkelen. Een niet-klassikale projectmatige manier van leren en werken, zoals ik ook gewend ben op CMD. Het was ook niet zo heel verrassend wanneer de docent vertelde wat de leerlingen allemaal “er bij” leren bij deze projecten zoals projectmatig werken, samenwerken, creativiteit, programmeren, vormgeving en dergelijke. Het leukste was nog wel om te horen dat leerlingen met deze projecten erg gemotiveerd waren, want er werd door de leerlingen ook s’avonds en in het weekend op school gewerkt.

Cabaret

Keynote over ThinkQuest

Lunchen in de Fabrique

Lunchen in de Fabrique

Na een uitgebreide lunch werden er twee workshop rondes gegeven. De beschrijvingen klonken allemaal wel interessant, maar toch was de keuze voor de eerste ronde snel gemaakt. Ik besloot om naar een sessie te gaan van Wilfred Rubens over social software. Hij opende de sessie met de volgende stelling (misschien dat hij iets anders verwoord was)

Op het gebied van e-learning is er overdreven aandacht voor steeds maar weer nieuwere technologie. Richt je eerst maar op het beter benutten van bestaande technologie.

Nu valt deze stelling op verschillende manieren te interpreteren. Als de “bestaande technologie” achterhaalde ELO’s zijn en de “nieuwe technologie” web 2.0, ben ik net als Wilfred oneens over de stelling. Echter dacht ik dat de “bestaande technologie” web 2.0 zou zijn en de nieuwe de technieken die nog moeten komen, zoals web 3.0. Vanuit die perspectief was ik het weer eens met de stelling. Laten we eerst maar zorgen dat we web 2.0 en social software goed in kunnen vullen, dan hebben we al een grote stap gemaakt in onderwijsland.

Wilfred Rubens aan het woord

De tweede ronde die ik volgde ging over multimedia in de les en werd verzorgd door 2 jonge meiden van Creative Learning Lab. Er kwamen wat interessante concepten en projecten voorbij over het gebruik van multimedia in de les. Zo hebben ze ook een spel ontwikkeld voor de mobiel, waarmee leerlingen met GPS het spel speelden in Amsterdam en al doende leerde over de geschiedenis van de stad. Op school kon worden gevolgd waar elk groepje zich bevond en hoe ver ze met het spel waren. Creative Learning Lab doen interessante dingen op gebied van multimedia en onderwijs. Wat ik zelf prettig vind, is dat ze geen onderdeel zijn van een onderwijsinstelling of instituut, maar een eigen stichting zijn. Dat straalt ook van hun af.

De dag sloten we af met de uitreiking van ambassadeur van het jaar (geen idee wie het geworden is) en met een borrel. Tijdens de borrel raakte ik nog in gesprek met de winnaars van Make-a-Game. Een drietal leerlingen van het
Bogerman uit Sneek hebben de eerste prijs gewonnen met hun spel wat erg veel weg had van “the Incredible Machines”. Elk wonnen ze een Nintendo Wii en een geldbedrag voor hun en het ICT-budget voor school. Opmerkelijk vond ik dat ze aanzienlijk meer tijd en moeite hebben gestoken in het project dan nodig was van school. Heb ik nog nooit eerder gehoord over de wiskundesommen die ze moeten maken.

Winnaars Make-a-Game (2 van de 3)

Uiteindelijk druppelde de Fabrique leeg en was het tijd om weer op huis aan te gaan. Deze dag bij Kennisnet gaf mij weer de nodige inspiratie en energie om verder te gaan met mijn afstudeerproject. Het theoretisch kader heb ik nu klaar liggen. Het word nu tijd om goed na te denken wat ik daar nou mee ga doen. Zoals Willem Karssenberg zei: “we moeten het gewoon doen!” De vraag die me nog rest is “hoe gaan we dat dan doen”.

Tijdens mijn opleiding CMD heb ik veel te maken gehad met projectmatig werken, of te wel het werken aan projecten met een x-aantal teamgenoten. Een van de grootste struikelblokken die ik altijd heb ervaren was het bestandsbeheer. Ieder groepslid werkt op zijn eigen computer (laptop en/of desktop) en het komt ook regelmatig voor dat je [...]]]>

Tijdens mijn opleiding CMD heb ik veel te maken gehad met projectmatig werken, of te wel het werken aan projecten met een x-aantal teamgenoten. Een van de grootste struikelblokken die ik altijd heb ervaren was het bestandsbeheer. Ieder groepslid werkt op zijn eigen computer (laptop en/of desktop) en het komt ook regelmatig voor dat je niet altijd bij elkaar bent. Op een locatie als een bedrijfspand kan een netwerk een oplossing zijn om bestanden met elkaar uit te wisselen, maar vaak is dat ook niet optimaal of helemaal niet bruikbaar als je flexibel en mobiel werkt en niet altijd toegang hebt tot het netwerk. Vaak hebben wij zitten worstelen met alternatieven als FTP, de elektronische leeromgeving “blackboard” en veel gedoe met usb-sticks en mail. 

In een van mijn projecten waar ik destijds (vorig semester) projectmanager was, heb ik de volgende tip gekregen van een van mijn teamgenoten: “gebruik Foldershare!”. Microsoft Foldershare vormde voor ons DE oplossing van bestandsbeheer en uitwisseling ongeacht je lokatie of platform.

De naam zegt het al; je deelt een folder met anderen. Het principe is eenvoudig. Foldershare gebruikt het internet om een bepaalde folder tussen aangewezen personen te synchroniseren. Je installeert simpel weg Foldershare voor je platform, de beheerder wijst de personen aan wie mee mogen/moeten doen en de betreffende persoon stelt in waar de gesynchroniseerde map moet komen te staan. Foldershare synchroniseert vervolgens de map tussen alle aangewezen gebruikers. Er is echter een nadeel, namelijk dat er wel iemand online moet zijn die nieuwe bestanden kan aanbieden. Echter kan dit simpel worden opgelost door een FTP/server als medegebruiker aan te wijzen die continue online is. Deze FTP/server blijft altijd up to date en als je collega’s niet online zijn, krijg je toch via de FTP de laatste wijzingen en nieuwe bestanden binnen. Je hebt geen gedoe meer met USB-stick, niet weer naar eindeloze mappen in een netwerk zoeken, niet telkens je collega’s bellen of ze een bepaald document door willen mailen. Alle bestanden staan fysiek op je eigen schijf en je krijgt netjes een overzicht te zien wanneer en door wie bepaalde bestanden zijn gewijzigd en toegevoegd. Ook ideaal voor managers om de activiteiten van je projectgroep in kaart te brengen. Foldershare was voor ons een ideaal stuk gereedschap om goed met elkaar als groep te kunnen functioneren en geen kostbare tijd kwijt te raken aan het onhandig uitwisselen van bestanden. Onze map waar het project in stond was altijd up to date met ieders werk. Heb je alsnog een idioot in je groep die de hele map weggooit? Geen nood! Bij de overige projectleden komt hij in de trash te staan en kan het snel weer worden terug gezet. En natuurlijk is er nog wel een Mac-gebruiker die de map ook dagelijks backupt met Timemachine. 

Foldershare biedt ook een goede oplossing om mappen te synchroniseren tussen verschillende computers thuis of op kantoor door op locatie je Foldershare-netwerk op te zetten. Ik ben er van onvertuigd dat Foldershare nog veel meer makkelijke en handige toepassingen kent. Ik hoor graag jullie ervaringen en verhalen. Hoe kan jij Foldershare goed gebruiken?