Al een tijdje werk ik freelance met een VO-school en geef ik een keer in de week les over “webwijsheid” in het kader van hun nieuwe media profiel. Tijdens mijn Master Mediapedagogiek werkte ik al met de school samen aan deze lessen. Er wordt veel geroepen over het onderwijs, ook in de blogosfeer. Voor de verandering nam ik daarom de kans aan om in de huid van de docent te kruipen. Dit voornamelijk om beter begrip te krijgen voor de praktijk en waar docenten nou tegenaan lopen. Dat was voor mij namelijk wat lastiger in te schatten toen we de eerste opzet voor de lessen maakten.
In de eerste instantie is de lessenreeks bedoeld voor betere begripsvorming over informatie op het internet en social software, hoe je het op waarde en betrouwbaarheid kan schatten en hoe je er mee kan participeren. Als opstap naar andere deelgebieden van webwijsheid zoals privacy, digitale identiteit, gaming, mediaboodschappen op het internet en meer. Het gebruik van enkele web 2.0 toepassingen had ik opgenomen, aan de hand van mijn bachelor-thesis “Leren met de www-factor“. Echter nu we halverwege de reeks zijn, lijkt het toch een andere kant op te gaan. Dat is geen ramp, want daar leren wij ook van (Learning by doing), maar toch vraag ik me af waarom.
Fragment uit een van mijn verslagen van de Masteropleiding Mediapedagogiek voor het vak mediafilosofie. Even wat anders op de maandag middag . Ik probeerde in dit fragment de huidige ontwikkelingen in het medialandschap te koppelen met het product waarheid, onderwijs en mediawijsheid.
” Waarheid als eindproduct van onderwijs
De Griekse filosoof Plato zag kennis als pad naar verlichting. Daar vanuit zijn de academici opgericht en vormt het een wortel van ons huidig onderwijs. Hoewel het onderwijs van tegenwoordig een sterk fordistisch karakter heeft en een economische gedrevenheid, is de waarheid wel een product dat centraal staat in het onderwijs. Er wordt geacht dat het onderwijs de waarheid over veel zaken overbrengt op de volgende generatie. Dat waarheid tegenwoordig heel subjectief is, getuigt wel de vele discussies zoals het wel of niet lesgeven over de evolutietheorie.
Geweld in videogames! We hebben er regelmatig over gehad bij de Master Mediapedagogiek. Bovenstaande een intro over dit onderwerp van het programma “Bullshit!” van de Amerikaanse googlelaars.. uhm…. goochelaar-duo Penn Jillette en Teller. Het idee en het onderwerp waar we over spraken bij Mediapedagogiek is dat gewelddadige videogames onze lieve jonge kinderen in gewelddadige moordlustige etters veranderen die met wapens rond schieten en rijkelijk het bloed laten vloeien. Kortom; gewelddadige videogames veroorzaken gewelddadig gedrag, in de categorie “bloeddorstige seriemoordenaars”. Genoeg mensen die games als GTA4 van de schappen willen laten verdwijnen, omdat ze denken dat deze games gewelddadig gedrag veroorzaken bij onze kinderen. Maar wat is hier nu precies van waar? Onderzoeken spreken elkaar tegen en er is geen duidelijk bewijs voor deze beweringen. Penn&Teller namen de proef op de som en wijden er een programma aan en gingen een (niet zo heel wetenschappelijk) experiment aan om een lief klein jongetje in een moordlustig monster te veranderen door al die games die hij speelt… en alles om 150 punten natuurlijk.
Gisteren stond bij Pauw en Witteman onderandere het thema van de seksualisering van de media op de agenda. Hanneke Felten gaf de resultaten van een onderzoek naar jongeren en de seksualisering van de media in opdracht van minister Plasterk. Een van de conclusies is dat het stereotype beeld van seks die door de media wordt gegeven, erg sterk leeft onder jongeren. Een voorbeeld hiervan is dat jongeren lijken te denken dat jongens altijd seks willen, meisjes de grenzen moeten aangeven en dat jongens “stoer” zijn als ze met veel meiden het bed hebben gedeeld en meiden een “hoer” als ze met veel jongens de lakens hebben gedeeld. Tot zover kan ik het nog begrijpen. We krijgen echter vervolgens een grote discussie rondom het stereotype vrouwelijk schoonheidsideaal in de media en hoe schadelijk dit wel niet is voor vrouwen. Dat kan ik me goed voorstellen, maar wederom zoals zo vaak vraag ik me af waarom de jongen/man en de daarbij behorende ideaalbeeld totaal buiten beschouwing wordt gelaten. Ik hoor uit de mond van Hanneke Felten wel een sterk feministisch standpunt. Hoewel ik vaak ook zo kan walgen van overdreven magere neppe plastic ideaalbeeld van de vrouw, vind ik het erg jammer dat wij niet verder komen dan dat. Waarom moet de discussie altijd over de vrouwen gaan (vaak bescherming daar van) en wat betekent het ideaalbeeld van de man in de media nou eigen voor jongens en mannen?
Gisteren Pauw en Witteman gemist? Hierbij dan het fragment over dit onderwerp
.. met die conclusie sloten wij afgelopen woensdag met de klas van mediapedagogiek een bezoek af aan Hans Mestrum die werkzaam is aan de HAN; Hogeschool Arnhem en Nijmegen, afdeling techniek. In het kader van ons vakgebied “mediainovatie” gingen wij op bezoek bij Hans om eens te kijken wat Hans doet met nieuwe media en wat hem bezig houdt. Gelukkig had ik samen met de andere mensen die uit Leeuwarden kwamen niet te veel gemist door een vertraging met de trein. Wie is Hans en wat hebben we van hem geleerd? Lees dan gerust verder.
Al een tijdje werk ik freelance met een VO-school en geef ik een keer in de week les over “webwijsheid” in het kader van hun nieuwe media profiel. Tijdens mijn Master Mediapedagogiek werkte ik al met de school samen aan deze lessen. Er wordt veel geroepen over het onderwijs, ook in de blogosfeer. Voor de verandering nam ik daarom de kans aan om in de huid van de docent te kruipen. Dit voornamelijk om beter begrip te krijgen voor de praktijk en waar docenten nou tegenaan lopen. Dat was voor mij namelijk wat lastiger in te schatten toen we de eerste opzet voor de lessen maakten.
. Ik probeerde in dit fragment de 
Laatste reacties