Humor of toch (ook) een slinkse manier van jeugdmarketing? Apple zal er [...]]]> Herinner je meneer Strubbe van 86 jaar nog met zijn nieuwe iPad? Blijkbaar zijn de kinderen in de Verenigde Staten ook allemaal aan de iPad of iPhone. Via Mijn Kind Online kwam ik op dit volgend fragment van Sesamstraat.

Humor of toch (ook) een slinkse manier van jeugdmarketing? Apple zal er blij mee zijn, ook al is het hier een iPogo.

Zo zeg,… de eerste maand van 2010 vloog alweer voorbij. Nog alle beste wensen gewenst! Tijdens deze wat turbulente start van het nieuwe jaar met hoogte- en dieptepunten in de privesfeer ben ik niet echt aan het bloggen toe gekomen. Dat terwijl er genoeg onderwerpen zijn die ik eens onder de aandacht wil [...]]]>

Zo zeg,… de eerste maand van 2010 vloog alweer voorbij. Nog alle beste wensen gewenst! Tijdens deze wat turbulente start van het nieuwe jaar met hoogte- en dieptepunten in de privesfeer ben ik niet echt aan het bloggen toe gekomen. Dat terwijl er genoeg onderwerpen zijn die ik eens onder de aandacht wil brengen. Technologische ontwikkelingen, zoals de nieuwe iPad, maar ook wat meer maatschappelijke zaken en interessante vondsten en gedachten over mediawijsheid.
Maar nu eerst even wat anders. Ik heb namelijk ook niet stil gezeten de afgelopen maand en ik wil wat projecten onder de aandacht brengen die de moeite waard zijn. Voor deze keer is dat het project “Cyberouders” van de Vereniging Openbaar Onderwijs.

Cyberouders?
Op de website van Cyberouders.nl staat de Cyberouder als volgt omschreven.

“Een cyberouder gaat op school aan de slag om leerlingen, ouders en leerkrachten te begeleiden op de digitale snelweg. Hij (of zij) signaleert of er problemen of ‘gevaarlijke’ digitale situaties zijn en gaat in gesprek met de leerlingen en de ouders waarbij hij in nauw contact blijft met de schoolleiding en het team. Hij is een ambassadeur voor meer aandacht voor internetveiligheid op school en thuis.”

Vergelijk het met de verkeersouder die zich inzet voor veilig verkeer om de school. De Cyberouder is de digitale verkeersleider voor een veilige internetomgeving op school en thuis.

Jij een Cyberouder?
Nee, ik zelf ben geen cyberouder, maar ben op een andere manier betrokken bij het project. Samen met een gevarieerd team ben ik trainer van Cyberouders. Mijn taak is om (in samenwerking met) ouderavonden te verzorgen en cyberouders te werven en te trainen voor dit project.  We gaan al snel van start in regio Midden Nederland komende maanden.

Internetveiligheid
Cyberouders richt zich zoals veel partijen op internetveiligheid. Internetveiligheid is hot! We moeten immers onze kinderen toch wel beschermen tegen de boze wereld van internet? Het mooie van de VOO en hun project Cyberouders is dat ze een positieve insteek hebben voor dit onderwerp en de verantwoordelijkheid van mediaopvoeding van de ouder en de school onder de aandacht brengen. Het gaat immers om een veilige internetomgeving, niet om deze internetomgeving als een boosdoener buiten de school te houden. Grandioos! Ook mijn visie op internetveiligheid en mediaopvoeding en daarom doe ik graag mee met dit project. Ik hoop dat we snel de eerste lichting Cyberouders snel kunnen trainen en dat wij trainers ook veel van elkaar leren. Ook Mediawijzer.net bracht het project al onder de aandacht.

Op iedere school een Cyberouder
En hoe zit het met u? Ook op uw school een Cyberouder? Hoe gaat u thuis of op school met internetveiligheid om? Laat het me gerust weten.

Cyberouders wordt gesteund door het Mediawijsheid Expertisecentrum, Programma Digivaardig en Digibewust en het Ministerie OC&W.
Cyberouders is een van de 11 projecten die in 2009 zijn gefinancierd door Mediawijzer.net.

Opkomst sociale en [...]]]> Vanaf 2007 wordt vrijwel elkaar jaar een nieuwe versie van de serie “Did You Know” gemaakt, een serie over ontwikkelingen in een snel veranderde wereld. Een tijdje geleden kwam versie 4.0 van het jaar 2009 uit. Deze versie behandelde vooral de veranderingen in de media. Wat betekent dit voor mediawijsheid?

Opkomst sociale en mobiele media
Opvallend aan deze versie is de benoeming hoe snel ons medialandschap verandert, zoals de opkomst van de sociale en de mobiele media. Aan enkele voorbeelden hebben we ook uitgebreid aandacht besteed bij de master Mediapedagogiek, zoals de Amerikaanse verkiezingen met Barack Obama.

Mediawijs perspectief
Jammer vind ik, is dat ik al deze ontwikkelingen nog maar weinig tegenkom als we het over mediawijsheid hebben, zoals bij de workshop “Mediawijsheid in toekomstig perspectief” op het congres van Media4You waar ik onlangs was. We hebben het dan nog vaak over media als tv, radio en de krant. Wanneer we het over internet hebben, praten we vooral vanuit het protectionisme; over de gevaren, slechte invloed, pornografie, privacy, en “pas op!”. David Buckingham gaf in zijn boek Media Education al aan dat we dezelfde protectionisme ook hadden op het gebied van tv, radio en de krant in de vorige eeuw. Ik kwam pas geleden ook deze powerpoint (<- Download!) tegen die dit helder op een rijtje zet. Ik hoop dat we deze eenzijdige insteek snel voorbij zijn en de genoemde ontwikkelingen in Did You Know 4.0 ook vanuit een omarmde en modern perspectief kunnen toepassen in mediawijsheid en media-educatie projecten. Did You Know 4.0 laat een beeld zien en geluid horen van een medialandschap die ik nog onderbelicht vind ik de huidige mediawijsheid initiatieven.

Een tijdje terug las ik op de blog John van Dongen een blogpost tegen met bovenstaande video en waarin hij een stuk van een docente uit de Gelderlander citeerde. De docente pleitte daarin voor de mogelijkheden van het [...]]]>
New Media and Education
door huubkoch

Een tijdje terug las ik op de blog John van Dongen een blogpost tegen met bovenstaande video en waarin hij een stuk van een docente uit de Gelderlander citeerde. De docente pleitte daarin voor de mogelijkheden van het (beter) inzetten van multimedia en internet. Daarbij pleitte zo ook voor het doceren van nieuwe media aan de docenten, omdat ze nauwelijks op de hoogte zijn van de vele mogelijkheden van het internet en de relatie met mediawijsheid. Het stuk kwam me heel bekend voor, toen ik het artikel van de Gelderlander las. Even later drong het tot me door. Ik had zeker een maand eerder al contact met de docente, Ellen Tapia-Quilodrán, die mij toen mailde met de vraag of ze voor haar opiniestuk voor haar afstuderen, mocht citeren en verwijzen naar mijn blog en beachelor thesis “Leren met de www-factor“. De wereld blijkt soms klein te zijn en kom je uiteindelijk iets tegen wat beïnvloed is door iets wat jezelf eerder hebt gedeeld. De kracht van sociale media. Ellen Tapia-Quilodrán maakt in haar artikel een aantal scherpe punten over de huidige mediaeducatie-initiatieven. Op enkele punten wil ik dan ook even ingaan. Namelijk het gebruik van multimedia in het onderwijs en de plaats van web 2.0 in mediaeducatie. Ik citeer haar:

Er zijn steeds meer scholen die in het kader van het Studiehuis lesmethodes aankopen bij uitgeverijen waarbij een cd-rom wordt geleverd met interactieve lessen. Ondanks het pc-gebruik bij deze methodes blijft de informatievergaring en -verwerking vrij lineair. Er wordt informatie gegeven in de vorm van filmpjes en (gesproken) tekst, die vervolgens getoetst wordt door middel van vragen of een schrijfopdracht. Als al gebruik wordt gemaakt van internet gebeurt dat meestal met zoekmachines, in een uitzonderlijk geval wordt internetencyclopedie Wikipedia geraadpleegd. Het is te betreuren dat de mogelijkheden van internet niet optimaler worden ingezet binnen het onderwijs.

Ik kan me hier alleen maar bij aansluiten. In mijn tijd bij mijn studie Communication and Multimedia Design heb ik een paar keer te maken gehad met educatieve opdrachten, wat vaak een multimediale ondersteuning van de lessen in hield. Veel studenten en de niet nader te noemen educatieve uitgever (die iedereen wel kent) blijven vaak steken bij het copy-pasten van de lesinhoud uit de boeken, inclusief de meer-keuze-vragen om die vervolgens in een mooi vormgegeven omgeving of verhaaltje te plaatsen. Dit werkt echter niet en dat is wat educatieve games een slechte naam heeft bezorgd. We willen vaak de nieuwe middelen en media inzetten op de manier zoals we van het oude bekend mee bekend zijn. Dit is hoe een “design-patron” vaak verloopt. Zo ook met multimedia in het onderwijs. Het is een vergelijkbare manier hoe internet in de jaren ’90 van de vorige eeuw werd gebruikt voor e-commerce; het klakkeloos kopiëren van de folder naar het beeldscherm. Het is inderdaad jammer dat we met veel moeite nauwelijks vooruit komen in het onderwijs. Met betreft internet en informatievaardigheden blijven we vaak steken bij het gebruiken van zoekmachines en vormen van zoekopdrachten. En daarmee kom ik naar het volgend punt.

Internet is een ideaal medium voor kennisoverdracht en in te zetten voor alle schoolvakken. De leerling zou zich buiten de gebaande paden van de methodische (media-)educatie moeten kunnen bewegen. Zo heeft hij de mogelijkheid zijn talenkennis online toe te passen of gebruik te maken van web 2.0-toepassingen voor het vergaren, selecteren, ordenen, uitwisselen en verwerken van informatie die voor alle schoolvakken toepasbaar is. De wereld van web 2.0 opent deuren die het leeuwendeel van de digitale methodes van uitgeverijen gesloten laten en biedt leerlingen de mogelijkheid op wereldwijde schaal samen te werken met andere scholieren. Om leerlingen dit te kunnen laten doen, is het belangrijk dat zij leren welke bronnen betrouwbaar zijn en hoe zij relevante informatie uit de grote hoop moeten filteren.

Hulde! Ik kan me er alleen maar bij aansluiten. Bij mijn Masteropleiding Mediapedagogiek is dit mijn visie en kerndoel van mijn project die ik dat jaar heb gedraaid. Bij het ontwikkelen van een lessenreeks informatievaardigheden en internet ten behoeve van een medialeerlijn op een VO-school, heb ik dit ook als uitgangspunt genomen. Naast het gebruik van zoekmachines als Google, komen daar ook het gebruik van web 2.0 toepassingen aan bod voor het selecteren, opslaan en delen van informatiebronnen en maken leerlingen hun eigen “webstuk” in plaats van een werkstuk op papier die alleen de docent leest. Uiteindelijk moet dergelijke informatievaardigheden ook in dienste staan van andere vakken en profielen. Daarnaast is het een opstap naar een aanvulling op de medialeerlijn op het gebied van social media en internet. Het verband tussen de sociale media als het internet met mediaeducatie en mediawijsheid komt nog maar amper naar voren in de huidige initiatieven. Als dat echter wel gebeurt, dan gaat het meestal om veiligheid en de gevaren van het internet. Dat is natuurlijk ook belangrijk, maar er is veel meer dan dat, zeker op het gebied van onderwijs, zoals Ellen mooi aangeeft.

Media-educatie is nog geen verplicht vak, maar met het oog op de kennismaatschappij is het slechts een kwestie van tijd voordat dit wordt ingevoerd. De vraag rijst hoe scholen zich hierop voorbereiden, als zij dat al doen.

Media-educatie is inderdaad een vakgebied die steeds meer gewicht krijgt voor de algemene ontwikkeling van de toekomstige burgers in onze samenleving. Zeker gezien het feit dat wij onze werkelijkheid steeds meer baseren op basis op wat we waarnemen in onder andere de media, of te wel de “hyper-reality”.  Of het een apart vak moet worden, is nog maar de vraag. Beter kunnen de huidige vakken, met name zoals Nederlands en Maatschappijleer een “update” krijgen op de langere termijn.

Als docent in opleiding heb ik tijdens stages meegemaakt hoe de generatiekloof tussen docenten en leerlingen met de dag groeit. Terwijl leerlingen zich aansloten bij forums en nieuwsgroepen, vanuit de klas twitterden dat zij zich verveelden en krabbels achterlieten op de Hyvespagina van hun klasgenoten, leerden de docenten hoe zij hun e-mail moesten openen.

Dit is inderdaad een bekend beeld. Echter zie je vaak hoe docenten hier op reageren, namelijk verboden en blokkades, om zo een vorm van controle niet te verliezen, zoals we ook zien in de video.

Ik ben erg benieuwd hoe mediaeducatie zich in het onderwijs gaat ontwikkelen EN hoe mediaeducatie zich mee ontwikkelt met de ontwikkelingen van de nieuwe media. We schieten er immers ook weinig mee op, als we gaan onderwijzen hoe enkel de media van de afgelopen 50 jaar is geweest en niks tot weinig met de nieuwe en toekomstige media doen. Ik probeer daarin mijn steentje bij te dragen.

Ken jij ook voorbeelden van scholen die aan media-educatie doen? Als je in het onderwijs werkt, hoe gaan jullie daar dan mee om? Welke obstakels kom je tegen om nieuwe media te implementeren in het onderwijs, zoals in de voorbeelden van Ellen? Ik hoor graag jullie ervaringen.

Via Twitter kwam ik op de blog terecht van @essen2punt0 en via daar naar een blog genaamd Astrids Scribbles. Daar werd ik verwezen naar een blogpost over de waarde van klassieke media, de verpaupering door nieuwe media en hoe slecht het wel niet gaat met onze jongeren die [...]]]>

Via Twitter kwam ik op de blog terecht van @essen2punt0 en via daar naar een blog genaamd Astrids Scribbles. Daar werd ik verwezen naar een blogpost over de waarde van klassieke media, de verpaupering door nieuwe media en hoe slecht het wel niet gaat met onze jongeren die opgroeien met deze media. @essen2punt0 had al uitgebreid gereageerd op deze blogpost vol vooroordelen over nieuwe media. Toch wil ik zelf ook even een duit in de zak doen, want “mijn broek zakte me bijna af” na het lezen van de post van Astrid en het brengt een aanleiding om na te denken en te discussiëren over de rol van internet op school en in mediaeducatie. 

Met de meeste stellingen kan ik het niet zo mee eens zijn. Want wat kunnen we kort samengevat halen uit de blogpost van Astrid? Als ik alles zo zou moeten geloven dan lijken onze jongeren lui te worden door de nieuwe media als het internet. Deze “nieuwe media” (in het geval van haar blogpost het internet), die geen diepgang kennen, waarmee jongeren alleen maar knippen en plakken, die totaal geen informatie kunnen interpreteren afkomstig van het internet, jongeren lijken dom te worden door het internet en alleen “klassieke oude media” zouden onze jongeren nog kunnen redden. Het geheel komt op mij wat paniekerig over. Het zijn vergelijkbare argumenten die men ook gaf over deze “klassieke oude media” toen deze nog als “nieuwe media”  werden beschouwd. Lezen maakte je dom en je raakte er door geisoleerd, strips waren slecht voor je hersenen en televisie zou de families in het land uit een laten vallen en iedereen zou nog alleen als zombies voor een scherm zitten, zei men vroeger. Eigenlijk zou de wereld allang vergaan moeten zijn… dus klopt deze scenario dit keer wel? Ik neem wat stellingen onder de loep.

Het is inmiddels wetenschappelijk bewezen…dat leerlingen het niet zo nauw nemen met het kritisch beoordelen van de informatie die zij gebruiken voor werkstukken of onderzoeksverslagen. Ze zijn in de veronderstelling dat internet de waarheid is en kijken niet verder dan de eerste 10 hits: een ranking, die gebaseerd is op populariteit. En de stelling hoe populairder, hoe betrouwbaarder gaat voor het internet helaas niet op.

Amerikaanse WO I propaganda; "oude klassieke media"

Zo’n beetje de enige bewering die met wetenschappelijk onderzoek wordt geprobeerd te onderbouwen. Je kan je afvragen hoe dat onderzoek is gehouden, maar laten we eens aannemen dat dit onderzoek de “waarheid” spreekt. Wat schieten we er dan mee op? Juist.. vrij weinig. Het is oud nieuws. De bewering dat alleen leerlingen alles op het net als “waarheid” aannemen is ook niet helemaal correct en durf ik wel ter discussie te stellen. Volwassenen doen het immers ook vaak genoeg. Sterker nog; toen in de vorige eeuw een Amerikaans radiostation de berichtgeving gaf dat het land onder aanval lag van buitenaardse wezens, was vrijwel het hele land in rep en roer. Vol verbazing zag het radiostation dat vrijwel iedereen geloofde wat uit dit doosje kwam, voornamelijk ook volwassenen. Dus wat is er nou veranderd vergeleken met de “oudere klassieke media”? Vrij weinig. In de jaren ’40 van de vorige eeuw namen verschillende partijen dankbaar gebruik van de eenzijdig massacommunicatie die de media kon uitzenden over een volk. Iedereen heeft in de geschiedenislessen vast wel geleerd over de propagandamachines van oa Hitler, Stalin, maar ook onze eigen “westerse wereld”. Deze “klassieke oude” media werd als de enige waarheid geslikt door vrijwel het hele volk. Nu zijn de propagandamachines uit de Tweede Wereldoorlog misschien wel een extreem voorbeeld, maar laat het duidelijk zijn dat deze “klassieke oude media” met hun eenrichting massacommunicatie en “auteursrechten” ook lang niet altijd de waarheid spreken en de “diepgang” hebben zoals wordt beweerd. Ik kan dus ook wel gaan zeggen dat de oudere generatie het niet zo nauw neemt/nam met het kritisch beoordelen van informatie via deze “oude klassieke media”. Wat in een onderzoeksrapport staat, is gelijk de waarheid, zonder te kijken naar de onderzoeksmethodes en contexten waarin het is uitgevoerd. Of zoals sommige mensen uit de generatie van mijn opa zouden zeggen “Het is zo, want het was op tv!“. Het zelfde zeggen sommige mensen zelfs nog steeds over de krant. In de bewering dat jongeren informatie uit de nieuwe media niet goed kunnen beoordelen zit wat in, maar dat is geen nieuws en je kan daar de “nieuwe media” niet de schuld van geven en daarmee kom ik tot het volgende punt.

Docenten doen hun best…om leerlingen uit dat spoor van internet te trekken. Maar als ze eisen dat leerlingen gedegen onderzoek doen en de achtergronden van hun internetinformatie opzoeken, stuiten ze op een muur van weerstand. Wanneer docenten vervolgens wijzen op die klassieke media en die leerlingen confronteren met de kwalitatieve resultaatverschillen, gaat er vaak een wereld voor hen open.

Hier gaat het dan ook fout, naar mijn idee. Docenten moeten niet proberen “de leerlingen uit het spoor van het internet te trekken.” Het onderwijs (en daarmee ook de docenten) moet eens zijn verantwoordelijkheid nemen en leerlingen leren het medium van het internet op een correcte manier te gebruiken. Dit is ook wat in het onderwijs vaak fout gaat, omdat maar weinig docenten dat kunnen. Verder dan het gebruiken van de zoekmachine Google, komen de meeste scholen dan ook niet. Daar gaat de conclusie van bovenstaand onderzoek van de Open Universiteit Nederland dan ook fout.  Ik durf amper woorden als “crowdsourcing” en “wikinomics” in mijn mond te nemen, omdat men blijkbaar soms denkt dat Google alles is op het internet en het enige tool is om leerlingen mee te leren laten werken. Helaas is het internet meer dan dat en moet het in een bredere context worden gezien dan een digitaal archiefkast waarin je kan zoeken met Google. Die vergelijking moet ook niet langer worden gemaakt, omdat digitale informatie een hele andere en rijkere dynamiek heeft dan de artikeltjes in een archiefkast. Deze andere eigenschappen van informatie en hoe social software voor mediaeducatie in gezet kan worden, heb ik ook eerder behandeld in “Leren met de www-factor“. Over de zogenoemde “kwaliteitsverschillen” heb ik ook zeer mijn twijfels. De oude klassieke media bieden mij geen enkele of weinig manieren om te achterhalen hoe informatie in deze media tot stand zijn gekomen. Ik moet maar aannemen dat het artikel in de encyclopedie de waarheid spreekt en dat (bijvoorbeeld) Pluto nog steeds een planeet is. Wikipedia bied mij wel deze mogelijkheden en directe verwijzingen en kan ik zelf beter beoordelen wat de waarde is van een artikel. De vele ingebouwde feedbackloops in de tweezijdige nieuwe media kunnen zo zeer waardevol zijn. Dat is een informatievaardigheid voor nieuwe media die leerlingen zouden moeten leren. Het is te kortzinnig om te beweren dat de informatie in de “klassieke oude media” meer diepgang zou hebben en nauwkeuriger is dan de “nieuwe media”. Elk medium heeft zo zijn sterke en zwakke punten en de een is niet perse beter dan de ander. Gebruik ieder medium en tool waar het sterk voor is. Daar hebben niet alleen de jongeren een hoop in te leren. Je slaat ook geen spijkers in de muur met een zaag, omdat je daar toevallig mee bent opgegroeid. 

De docent
Je kunt natuurlijk een principiële discussie voeren over de vraag óf er sprake is van een probleem. Als docenten de achteruitgaande kwaliteit van de knip-en-plak verslagen accepteren, dan zijn we klaar. Of moeten we docenten (blijven) aanspreken op hun verantwoordelijkheid?

Dit lijkt me nu dan ook zeer duidelijk. Als antwoord op de laatste vraag: Nee, het onderwijs moet zelf eens de verantwoordelijkheid nemen en deze nieuwe media op een juiste en kritisch constructieve manier integreren in hun mediaeducatie. Niks doen en maar klagen over de jeugd is de manier om het niveau van het onderwijs naar beneden te halen.

De leerling
Er groeit een generatie op die de alternatieven van internet niet kent en niet weet welk medium je voor welk doeleinde gebruikt. Lopen zij ‘schade’ op als ze dat niet meer leren? Waarin zit die schade? En hoe zouden we ze dat weer kúnnen leren?

Een groot woord om te beweren dat deze generatie geen alternatieven kent van het internet. Natuurlijk kennen ze die wel. De vraag is of ze die gebruiken of überhaupt willen gebruiken. Ook een grote bewering om te zeggen dat ze niet weten welk medium ze moeten gebruiken voor welke doeleinde. De “oudere generatie” weet het soms nog slechter, als ik het aanbod voor allerlei cursussen, opleidingen en websites bekijk over hoe om te gaan met al deze media en middelen en de grote stroom van informatie. Je kunt dan ook zeggen dat de jongeren lui zijn, maar ik zou het net als @essen2punt0 liever “slim” willen noemen. Immers gaat het straks in de toekomst niet om “harder werken”, maar om “slimmer werken” als ik mensen als Martijn Aslander mag geloven (wat ik dus ook doe). Het is een kwestie van balans tussen snel en vluchtig lezen en diep en nauwkeurig en kritisch lezen. Ben je alleen het laatste aan het doen, dan zie je namelijk geen patronen en structuren meer en mis je ook zaken. Dat is de “schade” die we oplopen als we de ouderwetse arrogantie behouden.

Kortom; welke waarde moeten we geven aan de blogpost van Astrid? Net als @essen2punt0 het vermelde, deed het me denken aan werkelijk alle mogelijke clichés die over elk nieuw media in de loop van de geschiedenis is gegeven. Cliches zoals ze ook zijn verwoord door Steven Johnson. Ook ik neem dan even zijn filmfragment “if books came after games” op in deze blogpost. Vergaat de wereld dan binnenkort en veranderen onze kinderen in luie mensen door de nieuwe media? Nee hoor! Geen reden tot paniek. Niet zolang het onderwijs zijn verantwoordelijkheid en de wens van het Ministerie OC&W opneemt om mediaeducatie een waardige plaats te geven binnen het curriculum. Nieuwe media verdienen daar hun eigen verdiende plaats en meerwaarde in en moet verder gaan dan “zoeken via Google” en “pas op voor enge mensen op MSN“. Dankzij de nieuwe media kan ik juist veel beter informatie interpreteren dan enkel de “klassieke oude media” aka de krant of een enkel boek of artikel. Ik heb een veel groter “holistisch” perspectief op de “werkelijkheid” door de nieuwe media, integendeel bij “klassieke oude media” die te fragmenteert is, te beperkt en zo nu en dan ook te kortzinnig. Zit ik dan alleen maar achter een scherm? Nee hoor,.. regelmatig lees ik ook gewoon een boek of een krant of kijk ik naar de televisie. Crossmediaal noemen ze dat. Want er is geen sprake van “oude” en “nieuwe” media. Er zijn geen twee kampen. Er is gewoon “de media”.

Over een ding zijn we het denk ik wel eens. De jeugd moet leren om informatie uit nieuwe EN oude media goed te kunnen interpreteren. Ik hoop dan ook dat de mediacoaches in Nederland de nieuwe media hun waardige en verdiende plaats geven en niet telkens wordt afgedaan met “eng”, “boe” en “slecht” zoals ik dus wel vaker lees. Om dan de vraag van @essen2punt0: te beantwoorden: Nee, we kunnen onze ouderwetse arrogantie niet langer veroorloven. Geef de nieuwe media de plaats in mediaeducatie die het werkelijk verdient. 

Op het moment ben ik met een middelbare school daar hard mee aan het werk. Zij zien dat mediaeducatie met internet verder kan en moet gaan dan zoeken via Google en daar help ik hun graag bij. Samen bouwen we dan ook aan een volledig en eigentijds mogelijk traject voor mediaeducatie met respect voor elk medium en hun gebruikers, ook de nieuwe media.

Verder sluit ik me ook aan bij de post van @essen2punt0. Ook zeker de moeite waard om er eens naast te leggen. Want het is inderdaad heel spannend… om anders te denken.

edit: ook sluit ik me aan bij de post van Moqub

.. met die conclusie sloten wij afgelopen woensdag met de klas van mediapedagogiek een bezoek af aan Hans Mestrum die werkzaam is aan de HAN; Hogeschool Arnhem en Nijmegen, afdeling techniek. In het kader van ons vakgebied “mediainovatie” gingen wij op bezoek bij Hans om eens te kijken wat Hans doet met [...]]]>

.. met die conclusie sloten wij afgelopen woensdag met de klas van mediapedagogiek een bezoek af aan Hans Mestrum die werkzaam is aan de HAN; Hogeschool Arnhem en Nijmegen, afdeling techniek. In het kader van ons vakgebied “mediainovatie” gingen wij op bezoek bij Hans om eens te kijken wat Hans doet met nieuwe media en wat hem bezig houdt. Gelukkig had ik samen met de andere mensen die uit Leeuwarden kwamen niet te veel gemist door een vertraging met de trein. Wie is Hans en wat hebben we van hem geleerd? Lees dan gerust verder.

De case Hans
Hans is blogger, vlogger, podcaster en meer en past dit allemaal toe bij de HAN. Hans is op een (voor veel mensen) alternatieve manier bij de HAN gekomen. Geen vacature, functieomschrijving en sollicitatie, maar gewoon lekker Twitteren en bloggen. Zijn komst bij de HAN werd een ware Twitter-case. De HAN was rijp om nieuwe media te omarmen en via deze media hun doelgroepen en mensen te bereiken. Tot zover zijn de ervaringen van Hans met nieuwe media bij de HAN vooral positief. Enkele effecten die hij noemt is dat men meer trots is op hun werk, dit graag willen uitdragen en men meer betrokken is bij de instantie door de transparante opstelling. 

Zijn verhaal
Bovenstaand de keynote van Hans met de rode draad van het verhaal, want natuurlijk deelt Hans zijn keynotes via slideshare. Groot pluspunt vond ik dat het niet enkel over techniek ging, maar ook over mensen, duurzaamheid en maatschappelijke ontwikkelingen en de dynamiek van de nieuwe media met de gevolgen daar van. Dat zijn de essenties waar het werkelijk om hoort te gaan voor een mediapedagoog, niet louter wat techniekjes.

Het verhaal heb ik in grote lijnen al vaker gehoord en vernomen tijdens mijn studie bij CMD ,maar het was erg prettig om even een opfrissing te krijgen en weer contact te krijgen met de essentie om die vervolgens weer uit te dragen. Ik heb uit het verhaal van Hans wel een aantal punten meegekregen die me de aandacht trokken en me vragen stelden voor mijn activiteiten bij de Master Mediapedagogiek.

Enkele punten zijn

Nieuwe media komt op vanuit de onderstroom. Veranderingen komen van onderaf door mensen die er enthousiast mee aan de gang gaan. Veranderingen met nieuwe media komen moeilijk vanuit bovenaf in een organisatie. Daarmee ontstaat ook een nieuw vorm van leiderschap. Een faciliterende leider. Geef de mensen de tools en de mogelijkheden en “laat het maar gebeuren”. De HAN was daar rijp voor. De vraag is alleen hoe je zoiets laat gebeuren op een middelbare school waar je met deze media aan de gang wilt gaan met leerlingen voor een mediaeducatie traject. Lang niet elke school is zo ver als de HAN en legt druk van bovenaf om veranderingen met nieuwe media te vergeefs te controleren of te weren. Veranderingen met nieuwe media moeten vanuit een pull-beweging komen en geen push-beweging, maar dan moet dit ook mogelijk worden gemaakt.

De veranderde maatschappij. Nieuwe media heeft een grote impact op de maatschappij, op bestaande opvattingen en paradigma’s. Zie voor enkelen de slides van Hans. Voor mediapedagogen van groot belang om de gemedialiseerde maatschappij te begrijpen en zaken ook op een hoger en filosofisch niveau te kunnen bevatten. 

Daarmee bestaat de Net-generatie wel, ondanks dat jongeren media heel divers of soms niet gebruiken. Hun maatschappelijk kader en leefomgeving worden er wel veel door beïnvloed. 

Leren verandert. De dynamiek van de nieuwe media maakt leren op vele andere manieren mogelijk. We moeten onze opvattingen over leren misschien wel herdefiniëren. 

Conversatie en samenwerken. Nieuwe media en hun dynamiek draait om conversatie en samenwerking. Het web is geen groot archiefmap met artikelen, maar door de verbindingen vormt het een collectief gesprek. Bloggen en Twitter is daar een goed voorbeeld van. Het stelt mij vragen over hoe internet op school geplaatst moet worden en welke informatievaardigheden de leerlingen zouden “moeten” leren. Ik deed daar al eerder uitspraken over. Laten we in mediaeducatie vooral niet vergeten dat nieuwe media als het internet andere eigenschappen en dynamiek hebben, die je enigzins moet kunnen interpreteren om informatie op waarde te schatten. Dat zou een van de speerpunten moeten zijn waar “webwijsheid” zich bezig mee moet houden, naast alle beschermende houdingen over veiligheid en gevaren (wat uiteraard ook een plaatst moet hebben).

Verbondenheid. Media en digitale technologie verbinden zich steeds meer met elkaar. Iets wat met “analoge” technologie niet mogelijk was. Ook dit heeft invloed op de net genoemde informatievaardigheden. Ook staat het verbinden van mensen centraal in de media. Mogelijkheden voor delen en co-creatie groeien en krijgen een grotere rol.

Nieuwe media gaat om mensen. De mens staat centraal. Daarom ook blij om te horen dat in het verhaal van Hans het niet enkel over techniek ging. Toch wel de kern van een opleiding als mediapedagogiek.

Al met al waren er veel bekende punten die ik ook al eerder aanhaalde in mijn stuk “Leren met de www-factor”. Zoals ik zei was het een fijne verfrissing en hoop ik dat wij zelf in de klas ook het een en ander van hebben opgestoken. 

Hans, bedankt voor je verhaal en het delen van je kennis en energie. Ben benieuwd of er nog mensen zijn die nog iets hebben aan te vullen aan je verhaal en punten. In kader van co-creatie uiteraard . 

Dus bij deze pleit ik, net als mijn eigen docent voor iedere school een Hans.

Na een weekend uitrusten een dagje mediapedagogiek in Zwolle, is er dan eindelijk even tijd om terug te blikken naar vorige week; een dag vol met NOT en Techmeet. Ik moet zeggen dat beide evenementen nieuw voor me waren. Ik had me al ingeschreven voor de Teachmeet en toen kwam ik er ook nog [...]]]>

Na een weekend uitrusten een dagje mediapedagogiek in Zwolle, is er dan eindelijk even tijd om terug te blikken naar vorige week; een dag vol met NOT en Techmeet. Ik moet zeggen dat beide evenementen nieuw voor me waren. Ik had me al ingeschreven voor de Teachmeet en toen kwam ik er ook nog achter dat het een “afterparty” van een onderwijs zou zijn. Ah fijn… gratis ingeschreven via Noordhof uitgevers en op naar de Jaarbeurs in Utrecht. Een kleine indruk wat ik die dag heb ondervonden. 

NOT
Tijdens de NOT heb ik 3 sessies gevolgd. Workshops alla lezingen om eens te zien wat er in onderwijsland gebeurd met nieuwe media en ict. De eerste sessie ging over Serious Gaming in het MBO. Ik ben helaas even de naam van de instantie vergeten die de presentatie hield. (helaas, gemiste kans). Het idee was heel simpel. Gaming inzetten als een simulatie voor situaties die leerlingen in de praktijk tegen kunnen komen. Zeg maar net als Flight Simulator, maar dan voor het kantoor en voor het afrekenen aan de kassa… jawel.. kantoor en kassa. Ik ben blij dat de meerwaarde van games worden gezien, maar toch vroeg ik me sterk af bij het zien van de knullige beelden, waarom dat gesimuleerd moest worden in een game. Waarom niet een echt kantoor of balie in je klaslokaal vormgeven? Toen in de simulatie een simulatie werd gesimuleerd kreeg ik wel een hele flashback naar onze colleges over Jean Braudrillard bij mediafilosofie.
Daarnaast ben ik nog naar twee sessies geweest van Noordhoff Uitgevers en hun digitale leermiddelen. Jammer dat het een tegenvaller was. In al die jaren.. na alle talentvolle stagiaires van CMD … doen ze nog vrijwel hetzelfde. Het werkboek en tekstboek letterlijk kopiëren naar het beeldscherm. Ze ontkennen dit echter, maar nog steeds zijn het dezelfde opdrachten.. meerkeuze vragen, invulvragen en doorklikopdrachten, je kent het vast wel. Jammer! Ik had gehoopt dat Noordhoff Uitgevers toch eens wat geleerd had, maar blijkbaar ben ik of te ongeduldig, of lopen ze nog verder achter op huidige technologische en onderwijskundige ontwikkelingen. De ware kracht van ict en multimedia worden nog steeds amper benut door deze “uitgever”.

Apple Solution Experts for Education (ASE’s) en Apple Distinguished Educators (ADE’s)

Na de sessies nog leuk kennis gemaakt met nog meer edubloggers bij de stand van Kennisnet. Voor het eerst ook mijn Poken geprobeerd.. en ja.. ook ik ging eerst poken en stelde me toen pas voor. Na nog een rondje over de beurs en goodies scoren werd het toch tijd om te eten en ons te begeven naar de eerste TeachMeet in Nederland. 

TeachMeet

*)

Het toppunt was toch de TeachMeet die na afloop plaatsvond in de MediaPlaza. Ik kan helaas nu niet ingaan op elke presentie die werd gegeven. Sterker nog, die werden her en der wel opgenomen, dus ik zou de video’s maar gaan checken. Wat ik er eigenlijk over kwijt wil is het feit hoe gemoedelijk en goed de sfeer was die avond. Lekker los.. lekker informeer.. lekkere hapjes en drankjes.. en leuke mensen. Leuke gesprekken gehad, mensen ontmoet en verhalen gehoord. Ik raad je dan om het filmmateriaal te bekijken om een impressie te krijgen van die avond.

Een citaat die mij erg pakte wil ik toch nog wel even delen met jullie. De afsluiting van de presentatie van @marceldeleeuwe

““Leren is niet het vullen van hoofden maar het laten ontbranden van vuur””

Opmerkelijk vind ik hoeveel een kort verhaaltje vertellen over een onderwerp wat je boeit kan opleveren. Laat ik het zelf maar zeggen; mijn presentatie was verre van perfect. Naast nadat mijn hoofd nog vol zat van de NOT, was het soms moeilijk om de kern van de boodschap te pakken en over de brengen, terwijl het wel in mijn intuïtie en verstand aanwezig is. Ik vroeg me dan achter af of mijn boodschap wel goed overkwam. Desondanks geeft dat verder niet, want ik heb een dergelijke vorm van presenteren en vertellen kunnen oefenen en heb gemerkt dat ik ook voor mezelf nog bepaalde zaken duidelijker moet maken. Daarbij was ik enigszins verrast over de contacten die ik achteraf nog kreeg over het onderwerp. Op de TeachMeet zelf nog enkele mensen over het onderwerp gesproken en ook de volgende dagen via de e-mail kreeg ik feedback opgestuurd. Voor mij is er dus zeker waarde gecreëerd. Ik hoop dat ik nog mensen hebben kunnen prikkelen. Oh ja.. de school waar ik over sprak waarmee ik in gesprek was over mediaeducatie; die samenwerking gaat nu door! Toch nog bedankt voor mensen die meedachten over alternatieven en andere routes. Ik zal het in mijn achterhoofd houden.

**)

Wanneer de volgende TeachMeet is? Geen idee… maar het schijnt dat er een intekenlijst is, terwijl de datum nog niet eens bekend is. Wees er dan snel bij. Misschien tot dan?

*) = Foto door TrendMatcher
**) = Foto door Gerard Dummer 

of toch niet… De website www.beoordeelmijnleraar.nl krijgt weer alle aandacht in de media. Gisteren werd ik al er op geattendeerd via Twitter en schreven er verschillende weblogs over deze “virtuele schandpaal” der onderwijs. Ook nu.nl en NRC Next schrijven over de klagende leraren over [...]]]>

of toch niet… De website www.beoordeelmijnleraar.nl krijgt weer alle aandacht in de media. Gisteren werd ik al er op geattendeerd via Twitter en schreven er verschillende weblogs over deze “virtuele schandpaal” der onderwijs. Ook nu.nl en NRC Next schrijven over de klagende leraren over deze site. Kennelijk is er wel iets aan de hand, want het roept nogal wat reacties op in alle extremen.

Privacy
De klachten die binnen komen van docenten hebben betrekking op privacy. Het College Bescherming Persoonsgevens (CBP) doet onderzoek of de site wel of geen inbreuk doet op de privacy van de docenten. Op de site kunnen leerlingen beoordelingen met cijfers geven aan hun docenten. Deze beoordelingen komen dan met complete namen op de site te staan. Enkele docenten hebben op basis hiervan klachten ingediend.  

Ik kan me moeilijk voorstellen dat dat de reden zou zijn dat een website als beoordeelmijnleraar.nl daarvoor zou moeten opdoeken. Blijkbaar zijn er grote bezwaren als leerlingen kenbaar maken dat ze leraar Jan een slechte leraar vinden.. of juist een hele goede, want een groot deel van de beoordelingen zijn juist ook goed. Veel pluimen en complimenten voor veel leraren. Echter hoor je daar weinig over in de media. Men spreekt over een schandpaal voor leraren. een website waar leerlingen aan iedereen kenbaar kunnen maken hoe verschrikkelijk leraar Jan wel niet is. Ik denk ook dat de angst daarvoor de reden is om een klacht in te dienen. Je wilt immers toch niet ongevraagd met zulke kritieken op een website staan? Dat zou je een slechte naam kunnen geven als leraar en ook als school. Je “reputatie” zou “beschadigd” worden, aldus de krant Metro.

Maar wat maakt het verschil met wanneer leerlingen over hun leraren praten in een omgeving als het schoolplein? Vroeger wist ook het hele dorp alles van je. Ik zou dat ook “sociale controle” kunnen noemen. Hadden we toen wel privacy? In de tijd van globalisering is de wereld het dorp geworden en het internet het schoolplein. Nu dat plaats vindt op een andere schaal en met nieuwe technieken in een virtuele wereld, lijken we opeens een stuk angstiger te zijn. Deels terecht, want niemand weet wat er precies met dergelijke informatie kan gebeuren. Grotendeels ook onterecht, omdat hierbij kansen niet gezien worden en onbenut blijven. Een kritisch constructieve kijk (wat bijna heilig is bij onze Master Mediapedagogiek) is de sleutel. Dus wat moeten wij nu met beoordeelmijnleraar.nl?

Kansen en nut
Op Twitter stelde iemand de vraag wat überhaupt het nut van de site is dan lauter amusement. Het probleem met die vraag is dat er geen universeel antwoord op te geven is. Want wat is het nut van Twitter? Of het schrijven van deze blog? Of de kroeg waar men zijn lichaam beschadigd met drank, drugs en tabak? Of waar filosofen zich al eeuwen over buigen; het nut van het leven? Laat ik het zo zeggen dat beoordeelmijnleraar.nl een behoefte lijkt te vervullen. Een behoefte om je mening over je docenten, waar je zo vaak mee te maken hebt te ventileren (is dat het goede woord?) en deze te delen met je peers/leeftijdsgenoten. Juist.. met leeftijdsgenoten. Niet met die leraar zelf, zoals veel leraren denken die met het argument “zeg het dan tegen mijn gezicht” aan komen zetten. Daar gaat het juist helemaal niet om. Ik zou dat ook niet in mijn hoofd halen als leerling in het (middelbaar) onderwijs. Want dan heb je de leraar ook weer de kast op gejaagd. Blijkbaar is er de behoefte om dat online te doen met je peers en schoolgenoten en heeft het nut voor de mensen die het doen, al ziet niet iedereen dat nut. 

Beoordeelmijnleraar.nl is gebaseerd op feedbackloops op leraren. Een groot kenmerk van nieuwe media (die feedbackloops athans). Daarmee kunnen we de site ook van een andere kant bekijken, namelijk als een platform waar leraren feedback kunnen krijgen van hun leerlingen en studenten en waar reviews kunnen worden geschreven over de prestaties van scholen, meestal geschreven door de leerlingen die immers de klanten van het onderwijs zijn. Een andere opzet van de site zou dan wel wenselijk zijn. De site kan dan ook worden aangegrepen om leerlingen en studenten te trainen om goede feedback te geven. Als het argument is dat beoordelingen nu kortaf en niet onderbouwd gegeven worden, dan kan het onderwijs daarmee aan de slag gaan in plaats van verbieden en klagen. Een mooie pedagogische aanknopingspunt over hoe je met elkaar om gaat in de virtuele wereld van het internet. In het kader van mediawijsheid ben je dan beter bezig. Het zou zelfs ook geen gek idee zijn als leraren ook zelf aan hun digitale identiteit werken die tegenwicht zou kunnen bieden aan een eventuele slechte beoordeling op deze site. Dat kan je vaak zelf beinvloeden. Een goede weblog van een docent zou ik meer waarde aan hechten dan een pissige leerling die een slecht cijfer geeft aan zijn docent op beoordeelmijnleraar.nl (of een goede beoordeling als daar sprake van is). Maar blijkbaar zijn er genoeg redenen waarom leraren (en nee.. niet alle, ik weet het) weer grijpen naar klagen en verbieden. Vaak uit angst en onwetendheid, hoe begrijpelijk ook. De maatschappij mediawijs? We zijn er denk ik nog lang niet..

Met ons allen mediawijs worden
Moet de site dan nu afgeschermd of verboden worden? Nee, beslist niet. Daarmee zou je ook geen goed signaal geven naar de leerlingen die beoordelingen geven (ook goede, vergeet dat niet!).  De site heeft ook veel potentie om feedback te kunnen geven op leraren. Ik als student (klant van het onderwijs) zou daar gerust het recht voor moeten hebben, net zoals ik het recht heb om een review te schrijven over de lokale Gamma en hun personeel. Of daar specifiek complete namen van leraren bij moet, is een ander verhaal. Daarvoor acht ik de structuur van de site niet geschikt. Echter zijn wijzingen voor de site al onderweg, dus ik wacht af. Nee, verbieden en klagen lijkt me geen oplossing. De hele zaak benadrukt voor mij weer het belang van mediawijsheid (en webwijsheid in het bijzonder) voor zowel leerlingen als leraren. Leerlingen zouden geleerd moeten worden hoe je met respect met anderen omgaat op het internet en hoe je goede feedback kan geven waar een docent wat mee kan doen. Daarnaast zou een leraar geleerd kunnen worden hoe hij zich professioneel kan profileren op het internet, waarmee tegenwicht kan worden geboden aan eventuele negatieve beoordelingen, want “reputatie beschadigen” door beoordelingen op deze site vind ik wel wat te overdreven en opgeblazen. Daarvoor kan ik nu de site niet serieus genoeg voor nemen. Laten we nu vooral niet te veel gaan klagen en verbieden en mediawijs worden met ons allen. Maar kennelijk is dat nog een te grote drempel. Hopelijk kunnen we uit het initiatief van beoordeelmijnleraar.nl nog positieve en goede dingen halen voor het onderwijs. Ik zou er blij mee worden. Hopelijk ben ik daarin niet de enige.

Voor docenten die wel “webwijzer” willen worden; ik weet dat er een cursus in ontwikkeling is en vele al zijn. Neem gerust eens contact met me op. Misschien zal ik dan ook een goede beoordeling schrijven op beoordeelmijnleraar.nl ]]> http://www.jeroengerth.nl/2009/01/geef-je-docent-een-1-of-een-10-op-beoordeelmijnleraarnl/feed/ 6 http://www.jeroengerth.nl/2008/12/unconference-teachmeetnl09-mediapedagogiek-en-mediawijsheid/ http://www.jeroengerth.nl/2008/12/unconference-teachmeetnl09-mediapedagogiek-en-mediawijsheid/#comments Fri, 19 Dec 2008 22:41:11 +0000 Jeroen http://www.jeroengerth.nl/?p=75 De feestdagen zijn nog niet eens geweest of er staan weer interessante zaken op het agenda voor de eerste dagen en maanden voor 2009. Een daarvan is de unconference TeachMeetNL09, die plaats gaat vinden op een avond tijdens de NOT2009 dagen. Het is een “leerfeestje” voor iedereen die bezig is met [...]]]>

De feestdagen zijn nog niet eens geweest of er staan weer interessante zaken op het agenda voor de eerste dagen en maanden voor 2009. Een daarvan is de unconference TeachMeetNL09, die plaats gaat vinden op een avond tijdens de NOT2009 dagen. Het is een “leerfeestje” voor iedereen die bezig is met of interesse heeft voor technologie en media in het onderwijs. Het idee is dat de borrel de conferentie is en dat ervaringen en visies gedeeld kunnen worden. Uiteraard kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb ik me gelijk opgegeven in de wiki en later ook ingetekend voor een micropresentatie van 7 minuten.

Ik hoefde eigenlijk niet zo heel lang na te denken over een onderwerp voor mijn micropresentatie. Als student mediapedagogiek wil ik graag mijn punt (of meerderen) kwijt over dit onderwerp en de rol van het onderwijs binnen mediawijsheid. Ik zie in blogs en conferenties vaak geschreven en gesproken worden over technologie en media als tool en faciliterende functies. Elektronische leeromgevingen (ELO’s) zijn hier een goed voorbeeld van. De vraag die ik centraal wil stellen is of wij (nieuwe) media en technologie nou als middel of doel moeten zien binnen het onderwijs. Het ministerie van OC&W spreekt al een tijdje over “mediawijsheid” en “mediaeducatie” in het onderwijs. Ondertussen is er ook een Expertisecentrum actief die zich hier binnen allerlei vlakken bezig houd. Daarnaast speelt dan de vraag: Met welke pedagogische verantwoordelijkheden krijgt het onderwijs nu steeds vaker te maken en gaan wij hier in het onderwijs goed mee om? Eventueel hoop ik in te kunnen haken op voorgaande presentaties. Het accent wil ik leggen op het gebruik van nieuwe media, met name het internet in het voortgezet onderwijs. Webwijsheid vormt namelijk ook mijn project bij de Masteropleiding Mediapedagogiek. Ik hoop dat ik dat allemaal kwijt kan in die 7 minuten . Als er mensen nog specifiek vragen of voorstellen hebben, dan hoor ik die graag. Dan zal ik mijn best doen om een praatje vorm te geven voor de gegeven 7 minuten.

Nieuwsgierig en/of wil je ook actief deelnemen? Kom dan 29 januari van 18:00 uur tot 23 uur naar mediaplaza utrecht. Inschrijven kan via de wiki.

Daarbij schiet me wel een ding nog te binnen, vanwege het feit dat het op een avond is. Weet iemand een (goedkope) alternatief voor overnachting of een lift naar Leeuwarden of Emmen? Op het station slapen lijkt me wat koud en minder comfortabel. Alvast bedankt .

Wil je nog wat meer info over TeachMeetNL09, dan kan de organisator Fons van den Berg in onderstaand video van E-learning.nl je er meer over vertellen.

Tot 29 januari?