Jeroen Gerth » maatschappij

Gouwe ouwe en gouwe nieuwe

Jeroen — Wed, 27 Oct 2010 18:20:49 +0000

Soms kom ik van die dingen tegen, daar krijg ik gewoon een big smile van op mijn gezicht. De laatste “Gouwe ouwe” van de Consumentenbond is zo’n geval. We moesten er even op wachten, maar was zeker de moeite waard. Gewoon even kijken! Meneer Strubbe van 86 jaar oud over zijn overstap van zijn MS-DOS machine naar de iPad. Gewoon een woord; priceless! Hoezo digitale techniek is alleen voor jongeren!

Hoe mediawijs stem jij?

Jeroen — Tue, 08 Jun 2010 14:12:35 +0000

Wanneer we spreken over “mediawijsheid“, hebben we het steeds vaker over de technische kant, over mediavaardigheden en veiligheid. Als ik alleen al kijk naar de afgelopen 10 gehoneerde projecten van Mediawijzer.net, zien we dat er veel aandacht is voor deze technische kant, het kunnen bedienen van een computer voor alle doelgroepen en het kunnen maken van filmpjes en andere media. Ik ben blij met de focus op deze creatieve en technische kant van mediawijsheid. Echter krijg ik tegenwoordig de indruk dat filmpjes kunnen maken, je hyves kunnen pimpen, je weblog bij kunnen houden en dergelijke de boventoon van mediawijsheid voeren. Hoe media je beeldvorming en de maatschappelijke opinie bepalen en hoe mensen met elkaar omgaan binnen deze media lijkt een stuk minder aandacht te krijgen.

Mediawijsheid en de verkiezingen
Dan is het interessant om eens bij het volgende stil te staan. Morgen is het zover, dan zijn de Tweede Kamer verkiezingen waar we al maanden naar uitkijken. Ik heb met interesse de toon van de media gevolgd in aanloop van deze verkiezingen. Ik ben enigszins verbaasd dat ik binnen het netwerk van Mediawijzer.net zo weinig aandacht heb gezien voor de verkiezingen in relatie tot mediawijsheid. (Als ik iets gemist heb, dan hoor ik dat graag) Je kunt er namelijk zoveel aandacht aan besteden hoe de media worden gebruikt om iets te bereiken, jouw stem binnen halen. Dat deze aandacht er niet/weinig is, heeft vast te maken met de boventoon voor techniek die ik zojuist schetste. Wel is er even aandacht voor de inzet van sociale media door politici, maar hoe interessant het ook is, die impact en bereik is in Nederland nog erg klein. Wat een mooie insteek zou het zijn om Nederland te leren mediawijs naar verkiezingen te kijken. Ik vraag me af of dit wel op scholen gebeurt. Laat ik eens een paar simpele voorbeelden noemen om eens stil bij te staan hoe de media jouw stemkeuze kunnen beïnvloeden.

Het Idols-debat
Kijk eerst maar eens naar alle debatten die op tv zijn. Ik heb er met verbazing naar gekeken hoe hoog het Idols-gehalte is van deze verkiezingen. Het modder gooien, breekpunten benoemen, oneliners smijten en vooral de harde en kille manier van debatteren baart me wel wat zorgen. Naast dat gaan debatten vooral om de beeldvorming, om de 5 minutes of fame en de pitch die je aan de kiezers kunt geven. Debatten gaan niet over inhoud, maar om presentatie van de persoon en de partij en de concurrent in een zo slecht mogelijk daglicht zetten. Daarvoor werken one-liners en de kracht van herhaling. Je boodschap in 1 zin zo vaak mogelijk zenden. Voor nuances en verdieping is geen ruimte. Uiteraard geld voor kranten, radio en internetsites hetzelfde.

Speculeren en peilingen
Daar in de verlengde er van staan de peilingen van de zetelverdeling. Wij zijn gek op prognoses en peilingen. In de debatten zie je dat de partijen zich zo laten leiden door deze peilingen. Ook de kiezer die door de peilingen zich laat verleiden om strategisch te gaan stemmen, aldus Elsevier. Maar staan we met ons allen ooit eens bij stil hoe deze peilingen tot stand komen? Wie zit er achter? Wat zijn de belangen? Zijn ze representatief? Beslist niet! Ze zijn alles behalve onderzoekswaardig, omdat ze zo selectief zijn. Toch worden we er door plat gegooid en ik verbaas me er elke keer over hoeveel invloed deze peilingen hebben op de verkiezingen. De media kunnen de verkiezingen behoorlijk sturen met deze peilingen, omdat ze de kiezer tot strategisch stemmen kunnen overhalen en de toon van de batten kunnen bepalen.

Betrouwbare media of propaganda
Dan hebben we ook nog de media zelf. Om te stemmen heb je informatie nodig over de partijen waar je op kan stemmen. Hoe kom je aan deze informatie? Precies, toch wel voornamelijk via de media. Maar is deze informatie die afkomstig is van persbureau’s en mediabedrijven die allen in handen zijn van enkele personen wel echt betrouwbaar en objectief? Nee, natuurlijk niet. Al deze informatie is bedoeld om iets te bereiken. Alles is spin en reclame. Geen wonder dat allerlei marketingbureau’s worden ingeschakeld bij de verkiezingscampagnes. Niks is echt eerlijke informatie, maar meer propaganda.

Zo zijn er nog tal ander van andere voorbeelden te noemen. Een hele goede film die hier over gaat is “Wag the Dog“. Ik zal hier later een eigen blogpost aan wijden. Voor nu is de volgende samenvatting op Wikipedia interessant: “De bedoeling is de stemgerechtigde bevolking van Amerika minimaal zo lang in de ‘waarheid’ te laten geloven die Brean en Motts de media in ‘lekken’, totdat de president herverkozen is. Hiertoe zijn het verspreiden van valse geruchten, het schieten van gemanipuleerd en zelf gefabriceerd beeldmateriaal en het verzinnen van een achtergebleven oorlogsheld taken waar Brean en Motts hun hand niet voor omdraaien.” Aanrader voor iedereen die iets met mediawijsheid doet.

Hoe mediawijs stem jij?
Het lijkt me juist eens interessant om af te vragen hoe mediawijs de mensen hun stem uitbrengen. Hoever heb jij je laten leiden en beïnvloeden door alle media-aandacht of heb je werkelijk alle partijprogramma’s doorgespit? We proberen jongeren kritisch naar internetbronnen te laten kijken en vragen te stellen over de betrouwbaarheid, maar doen wij dat zelf ook bij iets als de verkiezingen? Welke vragen stel jij jezelf dan? Zijn er interessante dingen opgevallen die je in dit kader wilt delen? Laat het ons horen!

Edit: Als aanvulling is deze video met Willem Middelkoop over de traditionele media interessant.

Mediawijsheid als apart vak? Over wie wat en hoe..

Jeroen — Mon, 03 May 2010 14:05:16 +0000

Op de website van ContentGirls staat een scherpe post van Paul de Maat over Mediawijsheid. Paul vat kort de oorsprong van het begrip en de verschillende standpunten samen en stelt de terechte vraag hoe het onderwijs dit moet vormgeven in hun dagelijkse werk. Zeker nuttig om te lezen om even weer terug naar de kern te komen. Toch wil ik ik even een aanvulling maken op deze laatste vraag.

Een paar weken geleden was ik bij een bijeenkomst van het Mediawijsheid Expertisecentrum (www.mediawijzer.net) waarin mediawijsheid en het onderwijs centraal stond. Naast een presentatie van de 11 gehonoreerde projecten van vorig jaar was er ook een debat tussen enkele politici en mensen uit het onderwijspraktijk (Tofik Dibi, Jasper van Dijk (Tweede Kamer-lid SP), Hans Reiber en Bob Wissink (Thorbecke Scholengemeenschap Zwolle))

Mediawijsheid als apart vak/profiel
Het rapport van de Raad van Cultuur adviseert om mediawijsheid integraal in het curriculum te integreren en om vooral geen apart vak er van te maken. Het Thorbecke Scholengemeenschap uit Zwolle, een school die al erg ver is met mediawijsheid in hun school en waar ik mijn stage voor de master Mediapedagogiek heb gevolgd, gaat hier haaks op in en pleit voor een apart vak voor mediawijsheid (of mediageletterdheid zoals ze het ook noemen) en zoekt scholen om hiermee samen te werken. (Bij interesse, stuur me dan even een mailtje of Twitter DM) De reden is heel simpel. Het is nu veel te complex om mediawijsheid direct in het hele curriculum te integreren en het is veel sneller en krijgt meer diepgang en draagvlak wanneer het als apart vak wordt aangeboden. Helemaal een appart vak is het ook niet, want het Thorbecke integreert uren van vakken als muziek, handarbeid, tekenen en enkele andere vakken om aan de beschikbare uren voor hun profiel “Moderne Media” te komen. Dat is ook gelijk een mogelijk antwoord op de vraag van Paul wat er dan geschrapt moet worden, of eigenlijk anders moet worden aangeboden. De leerlingen krijgen namelijk wel deze vakken aangeboden, maar dan afgestemd op de didactiek en inhoud van het profiel.

Een nadeel is natuurlijk dat niet alle leerlingen bereikt worden met een apart facultatief vak en dat is nou juist wel de bedoeling als het aan de Raad van Cultuur ligt. De discussie ontstond dan ook of het wel een apart vak moet worden. Scholen hebben immers al genoeg op hun bordje en zitten niet zo te wachten op nog een hype, zoals ze die ook kennen van verkeerslessen en lessen “hoe met geld om te gaan”. Het is niet de bedoeling dat alle maatschappelijk problemen op het onderwijs moet worden afgeschoven, vertelde Dr Wissink van het Thorbecke er bij. Hier ben ik het ook volledig mee eens en het lijkt mij daarom juist noodzakelijk dat scholen de relevantie zien van mediawijsheid in al haar facetten om het niet als tijdelijke (commerciële) hype te zien die wel weer overwaait. Naast taal en rekenen is mediawijsheid net zo belangrijk voor het onderwijs. Het voorbeeld van het Thorbecke illustreert hoe klein gefocust beginnen succesvol kan zijn. Ik zie het echter vanuit dat punt graag schoolbreed uitgroeien over het hele curriculum zoals de Raad van de Cultuur dat adviseert.

Mogelijke weg en rolverdeling
Maar nu zitten we nog steeds met de vraag hoe het onderwijs mediawijsheid moet vormgeven. Als apart vak? Integraal in het hele curriculum? En wie maakt deze keuze? De politiek of de scholen? Moet er nog een examenvak voor komen? Kerndoelen die moeten worden bijgesteld? Naar mijn idee moeten de scholen zelf de mogelijkheid moeten hebben om te bepalen HOE ze het gaan aanbieden in hun lespraktijk. Elke school is immers vrij om hun onderwijs vorm te geven aan de hand van hun onderwijsvisie. Wat mediawijsheid betreft kunnen we nu veel leren van de pioniers die op al hun verschillende manieren al veel resultaat hebben geboekt. De politiek moet daarnaast een rol spelen om eindtermen en kerndoelen bij te stellen en concreet te zijn in WAT er geleerd moet worden en vrijblijvendheid in de loop van de tijd weg te nemen, zonder de innovators in de weg te zitten. Kortom; de politiek moet de eindcriteria weer van deze tijd maken en de scholen er op aan sturen. Alleen innovatieve scholen zullen iets met mediawijsheid doen als de politiek zegt “je moet meer doen met mediawijsheid“, maar het grootste gedeelte van de scholen zijn volgers en zullen dit niet zo snel uit zichzelf doen als er geen noodzaak is. Er is dus nog een lange weg te gaan.

Jouw ideeën?
Hoe zie jij dat? Wie moet wat doen en wie mag waar over beslissen om mediawijsheid werkelijk in het onderwijs te krijgen? De school? De politiek? De bibliotheek? Commerciële educatieve uitgevers? Ik hoor graag hoe anderen hier over denken.

Oh ja.. ik zal nu proberen aan mijn belofte te houden om weer regelmatig te gaan bloggen…

Foto: Genomen tijdens de workshops van MediaGenius in Utrecht Overvecht

Consuming Kids; de commercialisering van de kindertijd

Jeroen — Tue, 02 Mar 2010 10:40:12 +0000

Waarom is media-educatie en mediawijsheid zo belangrijk in de hedendaagse opvoeding? Via Hyves kwam ik op het spoor van de documentaire “Consuming Kids” van de Media Education Foundation. Ik vond het vreemd dat ik deze documentaire nooit eerder had gezien of nooit ten sprake was gekomen tijdens mijn opleiding. De documentaire schept een beeld van het fenomeen wat tegenwoordig bekend staat als “Youth Marketing”, als gevolg van de commercialisering van de kindertijd. Het idee achter youth marketing is simpel; al vanaf de geboorte is iemand een consument en dient die gebonden te worden aan jouw merk. Praat vroeg met deze (toekomstige) consumenten en je bouwt een levenslange commerciële relatie met hun op. Dit concept staat ook bekend als “Cradle to Crave” in de marketing wereld en de documentaire laat zien dat veel marketeers niet vies zijn om daar onethische methodes bij te gebruiken.

Tijdens mijn opleiding mediapedagogiek spraken we in de pedagogische sfeer vaak over “het moderne jeugdland”. Daar waar kinderen vroeger in een afgezonderde wereld en mini-maatschappij levenden, ver afgezonderd van de grote boze mensen wereld, worden de kinderen tegenwoordig steeds meer en meer in een hyperreality gezogen die gedomineerd wordt door commerciële partijen om hun merk al vroeg aan de kinderen te laten binden. Het “moderne jeugdland” bestaat niet meer en buiten het zichtveld van ouders krijgen corporaties steeds meer grip op hun kinderen.

Natuurlijk moeten we ook mediawijs naar deze documentaire kijken. Het neemt namelijk nog wel een protectionistische invalshoek en is aardig aan de eenzijdige kant. Toch laat het een kern zien van de relatie tussen media en jongeren en kinderen in deze commerciële gemedialiseerde samenleving. Iedereen die zich bezig houdt met mediawijsheid, media-educatie, jongeren, marketing en alle mediacoaches zouden tenminste de documentaire eens gezien moeten hebben. Ik zou zeggen; kijk en vorm zelf een mening over de documentaire en deze vorm van jongerenmarketing. Gelukkig heeft de Media Education Foundation een vrije licentie gegeven van de documentaire en kan ik hem daarom hier onder (wel eens waar in 7 delen dankzij YouTube) opnemen in deze blogpost. (op klik “Lees meer” als de video fragmenten niet zichtbaar zijn).

Ik ben benieuwd naar jullie reacties van deze documentaire. Hoe denken jullie over de inhoud van de documentaire en/of over het fenomeen “youth marketing” in algemeen?

Filmtip: Network (1976); de bittere werkelijkheid van de televisiemaatschappij

Jeroen — Wed, 23 Dec 2009 17:03:20 +0000

Ben je elke kerst ook zo zat van al die kerstfilms die je ondertussen al tig keer hebt gezien, maar nog steeds elk jaar worden herhaald? Waarschijnlijk heb ik dan nog wel een filmtip voor je. De laatste tijd kom ik vaker films tegen die erg inspirerend en/of informatief kunnen zijn wanneer we het over mediawijsheid en/of mediapedagogiek hebben. Ik heb er een aantal die zeker de moeite waard zijn. Ik wil zo vlakvoor kerst beginnen met een film van meer dan 30 jaar oud. Ik heb het dan over de film “Network” uit 1976 waarin je een kijkje krijgt in de bikkelharde wereld van de televisiemaatschappij.

Korte samenvatting
Network laat de bittere harde waarheid van de televisiemaatschappij zien. Een wereld met harteloze journalisten die tot alles toe in staat zijn om hoge kijkcijfers te scoren. Een wereld van het manipuleren van mensen via de televisie-media. Sommige mensen omschrijven de film als een aanklacht tegen de grote dominerende rol van televisie in onze maatschappij met de commerciële invloed op journalistiek in het bijzonder (ook in deze huidige tijd van internet en telecommunicatie) en waar journalisten voor alles in staat zijn voor hoge kijkcijfers.

Nieuwslezer Howard Beale van UBS wordt ontslagen omdat de kijkcijfers van zijn nieuwsuitzendingen tegenvallen. Uit wanhoop kondigt mr Beale in zijn uitzending aan om tijdens zijn laatste uitzending zelfmoord te plegen voor de camera. Dit geeft echter een eigenaardige wending, want zijn kijkcijfers schieten omhoog. Hij krijgt een eigen show waar hij als de “Mad Prophet of the airwaves” het vuur aan de schenen legt aan de op winst gebaseerde kapitalistische maatschappij en hoe mensen worden belazerd via de (nieuws)media. Deze show scoort erg hoog door zijn vele humanistische uitspraken en oproep aan de mensen om zich te bevrijden van de greep en illusie van de televisiemaatschappij. Echter duurde deze show ook niet lang. Nadat hij op zijn donder kreeg van de chairman van CCA waar hij voor werkt vanwege zijn uitspraken, is hij genoodzaakt om zijn verhaal aan te passen. Hierna dalen de kijkcijfers weer dramatisch. Mr Beale werd een last. Een last die moest verdwijnen. De laatste gesproken zin, vat dan ook de hele film in een zin samen.

“This was the story of Howard Beale: The first known instance of a man who was killed because of lousy ratings.”

Een fragment uit de film; Mr Beale met zijn nieuwe show als “Mad Prophet of the airwaves“

Actualiteit
Hoewel dit een film is uit 1976, is hij nog steeds actueel. Dit ondanks alle nieuwe mediatechnologien als het internet. Veel van de problemen die mr Beale aankaart in zijn uitzendingen als de depressie, oliecrisis, werkloosheid, hoge misdaadcijfers en meer lijken ook in deze tijd aan de orde van de dag te zijn. En laten we ook vooral niet de sensatiezuchtige manier van kijkcijfers scoren die wij de afgelopen weken ook op onze eigen Nederlandse televisie zagen. Denk hierbij aan het voorval tussen Theo Maassen en Patrica Paay bij De Wereld Draait Door, het weglopen van een moslim-advocaat en een onbeschofte jounalist bij Pauw en Witteman en er schijnt ook nog het een en ander gemoddergooi plaats hebben gevonden bij Studiosport Daarnaast was deze week ook alle commotie en bemoeizucht van de media en 16 miljoen “experts” rond het “zeilmeisje” Laura. Enkele voorbeelden waarbij het internet slechts als katalysator werkt om aandacht onder de mensen te krijgen. Al met al is Network een gedateerde film, maar met een actueel onderwerp en boodschap. Wat dit met mediawijsheid te maken heeft? Misschien is het in Nederland nog niet zo erg als in Amerika, maar het is goed om te onthouden wat de voornaamste drijfveren zijn in televisieland en hoe ze je kunnen manipuleren. Ook in Nederland vindt dit op een bepaalde manier plaats. Sensatiezucht in de (nieuws)media met het doel van kijkcijfers voorop. Dan heb ik nu dus ook mijn voornaamste kritiekpunten over genoemde voorvallen kunnen bloggen.

Verkrijgbaarheid
Ik weet niet of de film Network nog verkrijgbaar is in de winkel of bij de videotheek. Ik heb hem echter wel kunnen vinden via Bittorrent. Het is misschien even zoeken. Mocht je de film gezien hebben, dan ben erg benieuwd naar je gedachtes over de film. Ben je anders over mediawijsheid gaan denken? Kijk je na het zien van deze film anders naar de televisiewereld? Ik ben benieuwd.

En ongeacht of je de film hebt gezien of niet; Hele fijne kerstdagen en een voorspoedig en mediawijs 2010!

Did you Know 4.0 in mediawijs perspectief

Jeroen — Mon, 09 Nov 2009 13:49:18 +0000

Vanaf 2007 wordt vrijwel elkaar jaar een nieuwe versie van de serie “Did You Know” gemaakt, een serie over ontwikkelingen in een snel veranderde wereld. Een tijdje geleden kwam versie 4.0 van het jaar 2009 uit. Deze versie behandelde vooral de veranderingen in de media. Wat betekent dit voor mediawijsheid?

Opkomst sociale en mobiele media
Opvallend aan deze versie is de benoeming hoe snel ons medialandschap verandert, zoals de opkomst van de sociale en de mobiele media. Aan enkele voorbeelden hebben we ook uitgebreid aandacht besteed bij de master Mediapedagogiek, zoals de Amerikaanse verkiezingen met Barack Obama.

Mediawijs perspectief
Jammer vind ik, is dat ik al deze ontwikkelingen nog maar weinig tegenkom als we het over mediawijsheid hebben, zoals bij de workshop “Mediawijsheid in toekomstig perspectief” op het congres van Media4You waar ik onlangs was. We hebben het dan nog vaak over media als tv, radio en de krant. Wanneer we het over internet hebben, praten we vooral vanuit het protectionisme; over de gevaren, slechte invloed, pornografie, privacy, en “pas op!”. David Buckingham gaf in zijn boek Media Education al aan dat we dezelfde protectionisme ook hadden op het gebied van tv, radio en de krant in de vorige eeuw. Ik kwam pas geleden ook deze powerpoint (<- Download!) tegen die dit helder op een rijtje zet. Ik hoop dat we deze eenzijdige insteek snel voorbij zijn en de genoemde ontwikkelingen in Did You Know 4.0 ook vanuit een omarmde en modern perspectief kunnen toepassen in mediawijsheid en media-educatie projecten. Did You Know 4.0 laat een beeld zien en geluid horen van een medialandschap die ik nog onderbelicht vind ik de huidige mediawijsheid initiatieven.

Geweld in videogames in perspectief met Penn&Teller

Jeroen — Tue, 13 Oct 2009 13:25:29 +0000

Geweld in videogames! We hebben er regelmatig over gehad bij de Master Mediapedagogiek. Bovenstaande een intro over dit onderwerp van het programma “Bullshit!” van de Amerikaanse googlelaars.. uhm…. goochelaar-duo Penn Jillette en Teller. Het idee en het onderwerp waar we over spraken bij Mediapedagogiek is dat gewelddadige videogames onze lieve jonge kinderen in gewelddadige moordlustige etters veranderen die met wapens rond schieten en rijkelijk het bloed laten vloeien. Kortom; gewelddadige videogames veroorzaken gewelddadig gedrag, in de categorie “bloeddorstige seriemoordenaars”. Genoeg mensen die games als GTA4 van de schappen willen laten verdwijnen, omdat ze denken dat deze games gewelddadig gedrag veroorzaken bij onze kinderen. Maar wat is hier nu precies van waar? Onderzoeken spreken elkaar tegen en er is geen duidelijk bewijs voor deze beweringen. Penn&Teller namen de proef op de som en wijden er een programma aan en gingen een (niet zo heel wetenschappelijk) experiment aan om een lief klein jongetje in een moordlustig monster te veranderen door al die games die hij speelt… en alles om 150 punten natuurlijk.

Hoe dat uitpakte? Bekijk dan onderstaande samenvatting van dit experiment van het duo (of eigenlijk hun directors als je hun mag geloven). Gewoon even kijken. Beelden zeggen meer dan 1000 woorden.

De afsluiting stelt wel een aantal goede vragen. Waarom maken we ons niet druk om al die dodelijke gevallen en gewonden bij school-voetbal en andere sporten? De vergelijking kende ik ergens van. Volgens mij vonden ze een stukje inspiratie bij Steven Johnson. Late we voor de grap ze eens naast/onder elkaar te leggen.

Ik zou echter even zeggen: “Download zelf even de hele aflevering van deze Penn&Teller, als je geïnteresseerd bent in dit onderwerp. Uiteraard is het televisie, maar hun punt is scherp en to-the-point”. Is nu goed te vinden via Bittorent zoals Piratebay, Mininova of Isohunt. Even zoeken op Season 06 episode 03. Wel mondje dicht tegen Buma Stemra en Brein hoor… Wat mensen wel gewelddadig maakt, daar over later meer..

Train more to impress; het mannelijk ideaalbeeld in de media

Jeroen — Sat, 04 Apr 2009 17:01:27 +0000

Gisteren stond bij Pauw en Witteman onderandere het thema van de seksualisering van de media op de agenda. Hanneke Felten gaf de resultaten van een onderzoek naar jongeren en de seksualisering van de media in opdracht van minister Plasterk. Een van de conclusies is dat het stereotype beeld van seks die door de media wordt gegeven, erg sterk leeft onder jongeren. Een voorbeeld hiervan is dat jongeren lijken te denken dat jongens altijd seks willen, meisjes de grenzen moeten aangeven en dat jongens “stoer” zijn als ze met veel meiden het bed hebben gedeeld en meiden een “hoer” als ze met veel jongens de lakens hebben gedeeld. Tot zover kan ik het nog begrijpen. We krijgen echter vervolgens een grote discussie rondom het stereotype vrouwelijk schoonheidsideaal in de media en hoe schadelijk dit wel niet is voor vrouwen. Dat kan ik me goed voorstellen, maar wederom zoals zo vaak vraag ik me af waarom de jongen/man en de daarbij behorende ideaalbeeld totaal buiten beschouwing wordt gelaten. Ik hoor uit de mond van Hanneke Felten wel een sterk feministisch standpunt. Hoewel ik vaak ook zo kan walgen van overdreven magere neppe plastic ideaalbeeld van de vrouw, vind ik het erg jammer dat wij niet verder komen dan dat. Waarom moet de discussie altijd over de vrouwen gaan (vaak bescherming daar van) en wat betekent het ideaalbeeld van de man in de media nou eigen voor jongens en mannen?

Gisteren Pauw en Witteman gemist? Hierbij dan het fragment over dit onderwerp

Stereotypen van de geslachten
Hanneke heeft een heel sterk punt, wanneer ze zegt (3:40 min) dat de media eigenlijk een oud beeld van seks weergeven, of eigenlijk moet ik zeggen; de stereotypen van zowel man als vrouw. Ik zeg vaak dat de media onze maatschappij reflecteren en vergroten daarbij onze ideeën en idealen uit. Deze stereotypering houdt de volgende ideaalbeelden in. Het ideaalbeeld van de vrouw gaat voornamelijk over (uiterlijke) schoonheid, de verwachting van sensitiviteit en de waarde dat de vrouw beschermd en verzorgd hoort te worden (meestal door een man) en geen kans krijgt om mee te doen met de “boze buitenwereld”. In dit ideaalbeeld lag de oorsprong van de vrouwenemancipatie en de feministische beweging waar mevrouw Felten vast ook bij gerekend kan worden.
Voor de man geldt er een ander ideaalbeeld. Deze bestaat uit de ideeën dat de man “cool“, “stoer” en “hard” moet zijn, dat het geen gevoelens voor verdriet, angst en pijn mag uiten, moet hij een fascinatie voor geweld hebben, moet hij overheersen over anderen (waaronder zijn vrouw), macht en status verwerven en moet vooral “stoer” zijn (je mag geen “mietje” of een “watje” zijn). Dr. W. Pollak schreef een treffend boek over deze stereotypen genaamd: “De jongenscode“.
Zien wij nu een overeenkomt tussen deze conservatieve ideaalbeelden van man en vrouw en de discussie bij Pauw en Witteman? Ik wel. Namelijk dat er vrijwel alleen maar aandacht uitgaat naar het ideaalbeeld van de vrouw. De man en het bijbehorende ideaalbeeld bleven compleet buiten beschouwing.

De sensitieve man
Hooglerares en psychologe Elaine N Aron heeft uitgebreid onderzoek gedaan naar de sensitiviteit van de mens (en andere dieren) en het verband daarmee met zijn of haar (sociaal) gedrag. (als je hier meer over wilt weten, raad ik je aan haar boeken te lezen.) Dr Aron geeft in een van haar boeken (the High Sensitive Person in Love) aan dat het ideaalbeeld van de vrouw grote valkuilen met zich meebrengt voor de vrouwen, zoals de kans veel te snel en te vroeg in een slecht huwelijk te raken zodat er voor haar wordt gezorgd door een man. Echter geeft ze ook aan dat het ideaalbeeld voor de man wel eens veel moeilijker en schadelijker kan zijn voor mannen die daar niet aan kunnen voldoen. De (hoog) sensitieve man met een rijk gevoelsleven is hier een goed voorbeeld van. Deze mannen die gedwongen worden hun sterke gevoelens te onderdrukken, moeten net zo “stoer” zijn als het ideaalbeeld die oa door de media worden geprojecteerd. Terwijl wij ons enkel zo druk maken (bij oa Pauw en Witteman) om hoe de vrouw door de media word geprojecteerd of om een tepel die in beeld komt voor 0,4 seconden, lijden over de hele wereld een groot aantal mannen in stilte onder het conservatieve ideaalbeeld van de man die vergroot geprojecteerd wordt door de media. Waarom wij het nooit hebben over hoe de man geprojecteerd wordt door de media is voor mij een groot raadsel.

Mannenemancipatie
Ook de auteur Ted Zeff omschrijft in zijn boek “Overlevingsgids voor hoogsensitieve personen” welke waarden wij hebben bij sensitiviteit en hoe het ideaalbeeld hierover uit de maatschappij (die vervolgens uitvergroot geprojecteerd wordt door de media) juist voor mannen heel schadelijk kan zijn.
Het lijkt er op dat er zoveel aandacht naar het vrouwelijk ideaalbeeld gaat vanwege de vrouwenemancipatie en de nog steeds heersende opvatting dat vrouwen beschermd moeten worden, dus ook voor dit probleem. Erg jammer dat het hier enkel bij blijft. Het zou nuttig zijn wanneer er een mannenemancipatie zou plaats vinden in de maatschappij. De enkele voorzichtige verschuivingen dat mannen wel hun emoties mogen tonen worden vaak niet serieus of enigszins met een knipoog gebracht en worden er labels als “metroseksueel” of “homoseksueel” aan gegeven. Er jammer, want daar heeft het niks mee te maken.
In de media zien we de vrouw en de man geprojecteerd worden met “borsten en spieren”. Om de borsten maken wij ons nu erg druk, om de spieren nog niet. Wij geven wel de media de schuld als een jongevrouw onzeker bij een plastische chirurg zit voor een borstvergroting, maar amper wanneer een jongeman bij de sportschool aan het pompen is om maar zoveel mogelijk te lijken op al die mannelijke modellen in de media. Nee, dan vinden wij hem hoogstens een narcist, maar wijzen wij amper naar de media. Zo ook in de discussie bij Pauw en Witteman. De man en de mannelijke ideaalbeeld geprojecteerd door de media bleven buiten beschouwing. Sterker nog.. er zijn ook mensen die het aanleren en aanmoedigen van het mannelijk ideaalbeeld bij jongens juist willen stimuleren. Alleen vanwege het feit dat het “goed zou zijn” voor de ontwikkeling van jongens. (sorry docent Blogmania, ik kan me hier totaal niet in vinden)

Helaas. Hoewel Hanneke Felten een goed punt heeft over de beeldvorming van jongeren door de uitvergrote oude conservatieve waarden in de media, doet ze de redactie van Pauw en Witteman de helft van de jongeren (de jongens) te kort door zo’n sterke feministische eenzijdige standpunt in te nemen in het programma naar voren te laten komen. Ik hoop dat onder andere ook de overheid (zoals het Ministerie OCW) dit inziet en het thema niet zo eenzijdig belicht laat zoals gisteren bij Pauw en Witteman het geval was. Misschien is het dan toch eens tijd voor een mannenemancipatie. Maar of dat zo snel mogelijk is in een maatschappij die zo sterk nog gedomineerd wordt door het mannelijk ideaalbeeld (met nadruk op het ideaalbeeld en niet de mannen) is maar de vraag. Immers, nog steeds hoor je nog zo vaak: Als je als vrouw fulltime wilt werken, ben je een slechte moeder en als je als man deeltijd wilt werken ben je niet ambitieus genoeg en een watje.

Ik zou alsnog graag willen weten hoe Hanneke Felten denkt over het mannelijke ideaalbeeld in de media en de mogelijke gevolgen daarvan (voor zowel mannen als vrouwen).

Ondertussen heeft Hanneke Felten haar reactie gegeven in de onderstaande berichten. Een mooi voorbeeld hoe snel dat tegenwoordig kan gaan met de hedendaagse (sociale) media. In dialoog en discussie gaan met iemand die je op tv hebt zien spreken is nog nooit zo laagdrempelig en makkelijk geweest.

“Iedere school een Hans!”; bezoek bij Hans Mestrum

Jeroen — Sun, 08 Feb 2009 17:17:42 +0000

.. met die conclusie sloten wij afgelopen woensdag met de klas van mediapedagogiek een bezoek af aan Hans Mestrum die werkzaam is aan de HAN; Hogeschool Arnhem en Nijmegen, afdeling techniek. In het kader van ons vakgebied “mediainovatie” gingen wij op bezoek bij Hans om eens te kijken wat Hans doet met nieuwe media en wat hem bezig houdt. Gelukkig had ik samen met de andere mensen die uit Leeuwarden kwamen niet te veel gemist door een vertraging met de trein. Wie is Hans en wat hebben we van hem geleerd? Lees dan gerust verder.

De case Hans
Hans is blogger, vlogger, podcaster en meer en past dit allemaal toe bij de HAN. Hans is op een (voor veel mensen) alternatieve manier bij de HAN gekomen. Geen vacature, functieomschrijving en sollicitatie, maar gewoon lekker Twitteren en bloggen. Zijn komst bij de HAN werd een ware Twitter-case. De HAN was rijp om nieuwe media te omarmen en via deze media hun doelgroepen en mensen te bereiken. Tot zover zijn de ervaringen van Hans met nieuwe media bij de HAN vooral positief. Enkele effecten die hij noemt is dat men meer trots is op hun werk, dit graag willen uitdragen en men meer betrokken is bij de instantie door de transparante opstelling.

Bezoek Studenten Mediapedagogiek 4 Feb 09 View more presentations from Hans Mestrum. (tags: socialsoftware nieuwemedia)

Zijn verhaal
Bovenstaand de keynote van Hans met de rode draad van het verhaal, want natuurlijk deelt Hans zijn keynotes via slideshare. Groot pluspunt vond ik dat het niet enkel over techniek ging, maar ook over mensen, duurzaamheid en maatschappelijke ontwikkelingen en de dynamiek van de nieuwe media met de gevolgen daar van. Dat zijn de essenties waar het werkelijk om hoort te gaan voor een mediapedagoog, niet louter wat techniekjes.

Het verhaal heb ik in grote lijnen al vaker gehoord en vernomen tijdens mijn studie bij CMD ,maar het was erg prettig om even een opfrissing te krijgen en weer contact te krijgen met de essentie om die vervolgens weer uit te dragen. Ik heb uit het verhaal van Hans wel een aantal punten meegekregen die me de aandacht trokken en me vragen stelden voor mijn activiteiten bij de Master Mediapedagogiek.

Enkele punten zijn

Nieuwe media komt op vanuit de onderstroom. Veranderingen komen van onderaf door mensen die er enthousiast mee aan de gang gaan. Veranderingen met nieuwe media komen moeilijk vanuit bovenaf in een organisatie. Daarmee ontstaat ook een nieuw vorm van leiderschap. Een faciliterende leider. Geef de mensen de tools en de mogelijkheden en “laat het maar gebeuren”. De HAN was daar rijp voor. De vraag is alleen hoe je zoiets laat gebeuren op een middelbare school waar je met deze media aan de gang wilt gaan met leerlingen voor een mediaeducatie traject. Lang niet elke school is zo ver als de HAN en legt druk van bovenaf om veranderingen met nieuwe media te vergeefs te controleren of te weren. Veranderingen met nieuwe media moeten vanuit een pull-beweging komen en geen push-beweging, maar dan moet dit ook mogelijk worden gemaakt.

De veranderde maatschappij. Nieuwe media heeft een grote impact op de maatschappij, op bestaande opvattingen en paradigma’s. Zie voor enkelen de slides van Hans. Voor mediapedagogen van groot belang om de gemedialiseerde maatschappij te begrijpen en zaken ook op een hoger en filosofisch niveau te kunnen bevatten.

Daarmee bestaat de Net-generatie wel, ondanks dat jongeren media heel divers of soms niet gebruiken. Hun maatschappelijk kader en leefomgeving worden er wel veel door beïnvloed.

Leren verandert. De dynamiek van de nieuwe media maakt leren op vele andere manieren mogelijk. We moeten onze opvattingen over leren misschien wel herdefiniëren.

Conversatie en samenwerken. Nieuwe media en hun dynamiek draait om conversatie en samenwerking. Het web is geen groot archiefmap met artikelen, maar door de verbindingen vormt het een collectief gesprek. Bloggen en Twitter is daar een goed voorbeeld van. Het stelt mij vragen over hoe internet op school geplaatst moet worden en welke informatievaardigheden de leerlingen zouden “moeten” leren. Ik deed daar al eerder uitspraken over. Laten we in mediaeducatie vooral niet vergeten dat nieuwe media als het internet andere eigenschappen en dynamiek hebben, die je enigzins moet kunnen interpreteren om informatie op waarde te schatten. Dat zou een van de speerpunten moeten zijn waar “webwijsheid” zich bezig mee moet houden, naast alle beschermende houdingen over veiligheid en gevaren (wat uiteraard ook een plaatst moet hebben).

Verbondenheid. Media en digitale technologie verbinden zich steeds meer met elkaar. Iets wat met “analoge” technologie niet mogelijk was. Ook dit heeft invloed op de net genoemde informatievaardigheden. Ook staat het verbinden van mensen centraal in de media. Mogelijkheden voor delen en co-creatie groeien en krijgen een grotere rol.

Nieuwe media gaat om mensen. De mens staat centraal. Daarom ook blij om te horen dat in het verhaal van Hans het niet enkel over techniek ging. Toch wel de kern van een opleiding als mediapedagogiek.

Al met al waren er veel bekende punten die ik ook al eerder aanhaalde in mijn stuk “Leren met de www-factor”. Zoals ik zei was het een fijne verfrissing en hoop ik dat wij zelf in de klas ook het een en ander van hebben opgestoken.

Hans, bedankt voor je verhaal en het delen van je kennis en energie. Ben benieuwd of er nog mensen zijn die nog iets hebben aan te vullen aan je verhaal en punten. In kader van co-creatie uiteraard .

Dus bij deze pleit ik, net als mijn eigen docent voor iedere school een Hans.

Geef je docent een 1 of een 10 op beoordeelmijnleraar.nl

Jeroen — Wed, 07 Jan 2009 20:10:18 +0000

of toch niet… De website www.beoordeelmijnleraar.nl krijgt weer alle aandacht in de media. Gisteren werd ik al er op geattendeerd via Twitter en schreven er verschillende weblogs over deze “virtuele schandpaal” der onderwijs. Ook nu.nl en NRC Next schrijven over de klagende leraren over deze site. Kennelijk is er wel iets aan de hand, want het roept nogal wat reacties op in alle extremen.

Privacy
De klachten die binnen komen van docenten hebben betrekking op privacy. Het College Bescherming Persoonsgevens (CBP) doet onderzoek of de site wel of geen inbreuk doet op de privacy van de docenten. Op de site kunnen leerlingen beoordelingen met cijfers geven aan hun docenten. Deze beoordelingen komen dan met complete namen op de site te staan. Enkele docenten hebben op basis hiervan klachten ingediend.

Ik kan me moeilijk voorstellen dat dat de reden zou zijn dat een website als beoordeelmijnleraar.nl daarvoor zou moeten opdoeken. Blijkbaar zijn er grote bezwaren als leerlingen kenbaar maken dat ze leraar Jan een slechte leraar vinden.. of juist een hele goede, want een groot deel van de beoordelingen zijn juist ook goed. Veel pluimen en complimenten voor veel leraren. Echter hoor je daar weinig over in de media. Men spreekt over een schandpaal voor leraren. een website waar leerlingen aan iedereen kenbaar kunnen maken hoe verschrikkelijk leraar Jan wel niet is. Ik denk ook dat de angst daarvoor de reden is om een klacht in te dienen. Je wilt immers toch niet ongevraagd met zulke kritieken op een website staan? Dat zou je een slechte naam kunnen geven als leraar en ook als school. Je “reputatie” zou “beschadigd” worden, aldus de krant Metro.

Maar wat maakt het verschil met wanneer leerlingen over hun leraren praten in een omgeving als het schoolplein? Vroeger wist ook het hele dorp alles van je. Ik zou dat ook “sociale controle” kunnen noemen. Hadden we toen wel privacy? In de tijd van globalisering is de wereld het dorp geworden en het internet het schoolplein. Nu dat plaats vindt op een andere schaal en met nieuwe technieken in een virtuele wereld, lijken we opeens een stuk angstiger te zijn. Deels terecht, want niemand weet wat er precies met dergelijke informatie kan gebeuren. Grotendeels ook onterecht, omdat hierbij kansen niet gezien worden en onbenut blijven. Een kritisch constructieve kijk (wat bijna heilig is bij onze Master Mediapedagogiek) is de sleutel. Dus wat moeten wij nu met beoordeelmijnleraar.nl?

Kansen en nut
Op Twitter stelde iemand de vraag wat überhaupt het nut van de site is dan lauter amusement. Het probleem met die vraag is dat er geen universeel antwoord op te geven is. Want wat is het nut van Twitter? Of het schrijven van deze blog? Of de kroeg waar men zijn lichaam beschadigd met drank, drugs en tabak? Of waar filosofen zich al eeuwen over buigen; het nut van het leven? Laat ik het zo zeggen dat beoordeelmijnleraar.nl een behoefte lijkt te vervullen. Een behoefte om je mening over je docenten, waar je zo vaak mee te maken hebt te ventileren (is dat het goede woord?) en deze te delen met je peers/leeftijdsgenoten. Juist.. met leeftijdsgenoten. Niet met die leraar zelf, zoals veel leraren denken die met het argument “zeg het dan tegen mijn gezicht” aan komen zetten. Daar gaat het juist helemaal niet om. Ik zou dat ook niet in mijn hoofd halen als leerling in het (middelbaar) onderwijs. Want dan heb je de leraar ook weer de kast op gejaagd. Blijkbaar is er de behoefte om dat online te doen met je peers en schoolgenoten en heeft het nut voor de mensen die het doen, al ziet niet iedereen dat nut.

Beoordeelmijnleraar.nl is gebaseerd op feedbackloops op leraren. Een groot kenmerk van nieuwe media (die feedbackloops athans). Daarmee kunnen we de site ook van een andere kant bekijken, namelijk als een platform waar leraren feedback kunnen krijgen van hun leerlingen en studenten en waar reviews kunnen worden geschreven over de prestaties van scholen, meestal geschreven door de leerlingen die immers de klanten van het onderwijs zijn. Een andere opzet van de site zou dan wel wenselijk zijn. De site kan dan ook worden aangegrepen om leerlingen en studenten te trainen om goede feedback te geven. Als het argument is dat beoordelingen nu kortaf en niet onderbouwd gegeven worden, dan kan het onderwijs daarmee aan de slag gaan in plaats van verbieden en klagen. Een mooie pedagogische aanknopingspunt over hoe je met elkaar om gaat in de virtuele wereld van het internet. In het kader van mediawijsheid ben je dan beter bezig. Het zou zelfs ook geen gek idee zijn als leraren ook zelf aan hun digitale identiteit werken die tegenwicht zou kunnen bieden aan een eventuele slechte beoordeling op deze site. Dat kan je vaak zelf beinvloeden. Een goede weblog van een docent zou ik meer waarde aan hechten dan een pissige leerling die een slecht cijfer geeft aan zijn docent op beoordeelmijnleraar.nl (of een goede beoordeling als daar sprake van is). Maar blijkbaar zijn er genoeg redenen waarom leraren (en nee.. niet alle, ik weet het) weer grijpen naar klagen en verbieden. Vaak uit angst en onwetendheid, hoe begrijpelijk ook. De maatschappij mediawijs? We zijn er denk ik nog lang niet..

Met ons allen mediawijs worden
Moet de site dan nu afgeschermd of verboden worden? Nee, beslist niet. Daarmee zou je ook geen goed signaal geven naar de leerlingen die beoordelingen geven (ook goede, vergeet dat niet!). De site heeft ook veel potentie om feedback te kunnen geven op leraren. Ik als student (klant van het onderwijs) zou daar gerust het recht voor moeten hebben, net zoals ik het recht heb om een review te schrijven over de lokale Gamma en hun personeel. Of daar specifiek complete namen van leraren bij moet, is een ander verhaal. Daarvoor acht ik de structuur van de site niet geschikt. Echter zijn wijzingen voor de site al onderweg, dus ik wacht af. Nee, verbieden en klagen lijkt me geen oplossing. De hele zaak benadrukt voor mij weer het belang van mediawijsheid (en webwijsheid in het bijzonder) voor zowel leerlingen als leraren. Leerlingen zouden geleerd moeten worden hoe je met respect met anderen omgaat op het internet en hoe je goede feedback kan geven waar een docent wat mee kan doen. Daarnaast zou een leraar geleerd kunnen worden hoe hij zich professioneel kan profileren op het internet, waarmee tegenwicht kan worden geboden aan eventuele negatieve beoordelingen, want “reputatie beschadigen” door beoordelingen op deze site vind ik wel wat te overdreven en opgeblazen. Daarvoor kan ik nu de site niet serieus genoeg voor nemen. Laten we nu vooral niet te veel gaan klagen en verbieden en mediawijs worden met ons allen. Maar kennelijk is dat nog een te grote drempel. Hopelijk kunnen we uit het initiatief van beoordeelmijnleraar.nl nog positieve en goede dingen halen voor het onderwijs. Ik zou er blij mee worden. Hopelijk ben ik daarin niet de enige.

Voor docenten die wel “webwijzer” willen worden; ik weet dat er een cursus in ontwikkeling is en vele al zijn. Neem gerust eens contact met me op. Misschien zal ik dan ook een goede beoordeling schrijven op beoordeelmijnleraar.nl

Public beta; Eindstuk “Leren met de www-factor, mediageletterdheid in het onderwijs”

Jeroen — Tue, 23 Sep 2008 14:27:14 +0000

Na direct een drukke start bij de master-opleiding Mediapedagogiek, wordt het nu wel eens tijd om een eerste publieke beta-versie van mijn eindstuk van CMD te plaatsen. Dit is een eerste versie van het document die ik publiceer en vrij te verspreiden is door de lezers. (Het document is gelicenseerd onder een Creatieve Commons licentie. Ik wil nog een wiki proberen op te zetten waar men eventueel zelf wijzigingen in kan aanbrengen.)

Inhoud
In het document ga ik in op een aantal punten. Kort samengevat zijn dat de groeiende vraag naar mediaeducatie in het onderwijs, de verandering van informatie en de media door de 3e mediarevolutie, de uitgangspunten van mediaeducatie, de toegevoegde waarde en gebruik van social software, mediawetgeving en wat deze ontwikkelingen kunnen betekenen voor het onderwijs. Daarnaast geef ik enkele adviezen voor de implementatie van social software en mediaeducatie in het algemeen. Mijn afstudeerdocent heeft het omschreven als “een dwarsdoorsnede van allerlei ontwikkelingen op het gebied van media en onderwijs, die zeker door het onderwijsland gehoord mag worden”

Groeidocument
Het document is een groeidocument. Dat houdt in dat het mijn uitgangspunt zal zijn bij mijn huidige opleiding en de inhoud op een wiki-achtige wijze zal worden aangevuld en aangepast met de stof die ik leer bij deze opleiding. Vandaar dat het ook een “beta-versie” is. Er is ruimte voor aanpassingen en aanvullingen door mij, maar ook door andere mensen. In de toekomst wil ik nog aanvullingen maken over het gebruik van andere onderwerpen en tools zoals gaming en virtuele werelden en andere web2.0 toepassingen.

Feedback
Ik sta graag open voor feedback op het document. Deze is in alle vormen welkom. Zo zoek ik nog iemand die mij eventueel kan helpen op het gebied van schrijfvaardigheid (zoals taal- en spel- en stijlfouten en verwoording). Daarnaast sta ik ook open op alle inhoudelijke feedback. Hoe denk jij over de zaken? Welke mogelijkheden zie jij voor social software? Zijn er zaken die ik benoem, maar helemaal niet kloppen? Ik kom er graag over in gesprek met je.

Download
Als je nog geen link hebt gevonden die naar het document leidt, dan kan je hier het document downloaden.

Een visie van hedendaagse studenten

Jeroen — Wed, 19 Mar 2008 21:35:44 +0000

Hyves. LinkedIn, MSN, SMS, Flicker, MySpace, Google, Wikipedia, YouTube, mobiele telefoons, …. Ik vergeet er vast en zeker nog zoveel meer voorbeelden van middellen en toepassingen die de hedendaagse scholieren en studenten (in onze westerse landen) als vanzelfsprekend en als de normaalste zaak van de wereld vinden. Ze maken deel uit van hun dagelijks leven. Alhoewel… is dat wel helemaal waar? Een groot gedeelte van hun dagelijks leven bestaat uit de tijd die ze doorbrengen op of voor school. En laat dit de context en omgeving zijn waar al deze middelen niet in voorkomen of juist uit geweerd worden. Het dagelijks leven van de leerlingen ziet er heel anders uit dan wat hun op school wordt geleerd en aangeboden.

In het volgend filmpje zijn de scholieren en studenten zelf aan het woord. Een boodschap samen gesteld door 200 studenten. Een vergelijking van hun tijd binnen en buiten schooltijd. Een vergelijking met hun analoge en digitale wereld. Een overzicht van hun dagelijks leven. Een visie van hedendaagse studenten. Wat doen we fout?

Let vooral op wat er in het verleden is gezegd over het schoolbord…Met dank aan: Ayman van Bregt

Web 2.0 in een notendop: “We need to rethink a few things”

Jeroen — Thu, 21 Feb 2008 11:57:44 +0000

Gisteren bij de minor Web 2.0 een interessante lezing bijgewoond van Ayman van Bregt. Zeer interessant om de effecten van web 2.0 te zien op marketing en communicatie.Een kort filmpje die hij toonde wil ik graag met jullie delen. Het legt de evolutie van het internet in een notendop visueel uit. Het legt ook goed de vinger op de manier hoe wij ons steeds meer gaan organiseren en waarom de huidige hiërarchieën in de toekomst niet meer werken. Vooral de laatste stelling is iets waar wij als mensen goed over moeten nadenken.

“We need to rethink a few things”

Ik mis alleen nog “we need to rethink education“.

Geen idee wat web2.0 is? Nog maar net bekend met e-mail? Klik dan verder voor de video

Sir Ken Robinson: “we onderwijzen mensen uit hun creativiteit”

Jeroen — Thu, 21 Feb 2008 09:42:17 +0000

Het volgende filmpje is bij veel mensen op CMD al bekend. Ik kan het echter niet laten om hem niet op te nemen in mijn eigen blog en te delen met de mensen buiten CMD. Ik ben namelijk ook erg benieuwd hoe anderen hier over denken.

Ken Robinson vertelt in het onderstaande videofragment een sterk verhaal over hoe onze huidige onderwijssystemen de creativiteit uit onze kinderen haalt. De theorie luidt dat het huidige onderwijs gebaseerd is op de industrialisatie van de 19e eeuw. Niet alleen de vakken die worden gegeven en de prioriteiten daarvan, maar ook de onderwijs methodes zelf sluiten niet meer goed aan op wat wij nodig hebben in de toekomst.Vanaf jonge leeftijd wordt ons geleerd om geen fouten te maken. Of beter gezegd, ons wordt angst aangeleerd om fouten te maken. Dit bederft elke vorm van creativiteit van de leerlingen en deze creativiteit hebben ze hard nodig voor hun toekomst. Managers bij bedrijven mogen beslist geen fouten maken en zijn succesvol als ze goede cijfers laten zien. Op school halen we alleen goede cijfers als we voldoen aan de eisen van de school.

“We are educating people out of their creativity” (Robinson)

Een leerzaam en erg inspirerend verhaal en visie waar ik veel in herken van mijn eigen tijd op de middelbare school. De video is zeker een “must have seen” voor iedereen die iets te maken heeft met onderwijs. Ik zal er verder geen woorden meer aan vuil maken. Ken Robinson kan het veel beter uitleggen en ook met meer humor. .